Historia

Bułat Okudżawa – tworzył wydarzenia sceniczne

Ostatnia aktualizacja: 09.05.2017 06:07
– Okudżawa wychodził, drapał się w głowę, zadawano mu pytania niesłychanie ciężkie: dotyczące losów świata, kryteriów literackich, pytano się go, kto jest większym pisarzem: Tołstoj czy Dostojewski – mówił Ziemowit Fedecki. – Na wszystko biedny Okudżawa musiał znaleźć odpowiedź.
Audio
  • O Bułacie Okudżawie mówią: tłumacz Ziemowit Fedecki i redaktor miesięcznika radzieckiego "Przyjaźń Ludów" Igor Zachorozko, aud. Walentyny Toczyskiej i Zbigniewa Podgórzca "Piosenkarz czy literat" (PR, 22.08.1974)
Bułat Okudżawa podczas występu w Palaście (2.12.1976), aut. Hartmut Reiche, źr. Bundesarchiv, WikipediaCreativeCommons
Bułat Okudżawa podczas występu w Palaście (2.12.1976), aut. Hartmut Reiche, źr. Bundesarchiv, Wikipedia/CreativeCommons

9 maja 1924 urodził się Bułat Okudżawa. Sam uważał się głównie za prozaika historycznego i wyrzekał się swojego oblicza piosenkarza. Jednak publiczność pokochała go właśnie jako barda.

Trudne dzieciństwo

Wychował się bez rodziców w domu babki. Ojciec został rozstrzelany w 1937 roku, a matka spędziła 18 lat w łagrze. W 1942 roku został wysłany na front. W 1950 roku skończył eksternistycznie studia i rozpoczął naukę w szkole. Sześć lat później w Moskwie rozpoczął swoją karierę. Swoimi wierszami zaczął dzielić się najpierw wśród przyjaciół, a później w szerszym gronie. Zawsze towarzyszyła mu gitara.

– Okudżawa jako wykonawca i autor piosenek jest nieprześcigniony i to już jest trwała wartość kultury rosyjskiej i nikt go stamtąd nie usunie, bo trudno o kogoś lepszego – podkreślał tłumacz twórczości Okudżawy Ziemowit Fedecki w audycji "Piosenkarz czy literat" nadanej w 1974 roku.

Mistrz poezji śpiewanej

Jego twórczość drukowana była tylko w drugim obiegu. Akcję powieści historycznych osadzał w XIX wieku, a jego bohaterowie walczyli w nich z tyranią – w ten sposób w przenośni mówił o sytuacji politycznej w ZSRR. Poezję Okudżawy drukowano też poza oficjalnym obiegiem. Dominuje w niej klimat zadumy, smutku, refleksji nad ludzkim losem.

– Później Okudżawa na długie lata powrócił do swojej piosenki i osiągnął mistrzostwo właśnie jako piosenkarz – mówił tłumacz Ziemowit Fedecki. – Nawet tekst słaby literacko staje się u niego ogromnie interesującym wydarzeniem scenicznym, małym dramatem.

Człowiek legenda

– Był to bardzo miły, ludzki człowiek, skromny, bardzo lubiany – wspominał Fedecki. – Bywałem na jego koncertach, na które po kilka tysięcy osób tłoczyło się, mimo że sale były wielkie.
Bułat Okudżawa był bardzo popularny również w Polsce. Chętnie tłumaczono i czytano jego utwory. Sam Okudżawa przyjaźnił się z Agnieszką Osiecką. Po jego śmierci, 12 czerwca 1997 w Paryżu, Jacek Kaczmarski wykonał piosenkę "Pożegnanie Okudżawy", zaś Andrzej Sikorowski napisał utwór "Żal za Bułatem O.".

– Moje pieśni, które dawniej pisałem przypominają bardzo moją prozę – mówił o swojej twórczości Bułat Okudżawa. – Proza dla mnie to taka sama pieśń, tylko nieco dłuższa, tyle tylko, że bez muzyki i rymów. I tam i tu, głównym bohaterem jestem zawsze ja.

Posłuchaj, co o swoich książkach mówił sam Bułat Okudżawa.

O polskich bardach więcej informacji znajdziesz w serwisie specjalnym Polskiego Radia pieśni niepokornych.polskieradio.pl

mb

Ten artykuł nie ma jeszcze komentarzy, możesz być pierwszy!
aby dodać komentarz
brak

Czytaj także

Edith Piaf – paryski wróbelek

Ostatnia aktualizacja: 11.10.2013 06:00
Chropowaty, niski głos w ciele Calineczki. Prawie niewidoczna na scenie potrafiła zawładnąć uczuciami nie tylko Francuzów. Jej piosenki pamięta się nawet 50 lat po jej śmierci.
rozwiń zwiń