Pierwsze miłości, pierwsze papierosy, pierwsze ważne lektury,pierwsze imprezy, pierwsze wybory życiowe, pierwsze rozczarowania, pierwsze przyjażnie... To wszystko kojarzy mi się ze szkołą. Do podstawówki Im. Wandy Wasilewskiej nie mam specjalnego sentymentu, bo jak wspominać srogą dyrektorkę, która wymuszała na nas recytowanie formułki: - Dla-cze-go sztan-dar ro-bot-ni-czy jest czer-wo-ny? - Bo to ko-lor prze-la-nej ro-bot-ni-czej krwi!!!!! I fizyczka / albo chemiczka?.../ z zajęczą warga, któa nas uczyła miedzynarodówki wśród probówek, pipet i wzorów chemicznych lub co najwyżej fizycznych... Pamiętam,że z zemsty stojąc przy tablicy z totalną pustką w głowie kładłam owej nauczycielce nitki na perukę,żeby zrobić jej fikuśne pasemka....Obniżono mi za to stopień z zachowania,niestety...Ale już Liceum wspominam jak najlepiej - przyjażnie wtedy nawiązane trwają do dziś, a nasz Dyro i Polonista w jednym dotąd jest naszym Guru i Przyjacielem. To dzięki Niemu zgłębialiśmy Miłosza i Herlinga Grudzińskiego, a jego dyskretna przynależność partyjna w niczym nie wadziła. Dyskutowaliśmy otwarcie o Bogu, wartościach,Sztuce i kilku innych imponderabiliach. Chodził do niej Emil Barchański, ofiara systemu, którego śmierć do tej pory pozostaje niewyjaśnioną zagadką stanu wojennego. Po latach obejrzałam w teatrze TVP sztukę "Sprawa Emila B." i poczułam dreszcze... Uczniami Reya byli też Kazik Staszewski i Robert Brylewski, już wtedy bardziej związani z muzycznym undergroundem, niż z obowiązkiem szkolnym,ale ich barwne performance'y tworzyły specyficzną atmosferę cichego sprzeciwu na to, co dookoła. 14 grudnia roku pamiętnego mieliśmy zdawać próbną maturę z historii, ale - jak powszechnie wiadomo - w przeddzień zabrano nam Teleranek i odcięto telefony, a na ulicy stanęły koksowniki. Stawiliśmy się jednak w szkole, a nasza cudowna Historyczka dr Julia Tazbirowa, żelazna kobieta i wspaniały pedagog, pierwszy raz miała łzy w oczach i zapytała, czy w takich okolicznościach chcemy przystąpić do egzaminu...Szkołę zamknięto, ale chodziliśmy po cichu, po wielkiemu cichu, na tajne komplety bocznym wejściem, bo WRONa WRONą,a maturę trzeba było zdać. Pamiętam, jak chodziłam na tzw wabia pod koksownik stojący przed głównym wejściem i na głos ryczałam durnowate piosenki kołobrzeskie,aby odwrócić uwagę wartowników strzegących porządku od wchodzenia mojej klasy drugim wejściem / Witaj, Zosieńko, otwórz okienko na wschoodnią strooonęę - sami sobie otworzyli..../ - legitymowali mnie, pytali, co ja tutaj robię, puszczali wolno, co ja tutaj robię -  oooo, kolejny piękny marmurowy pomnik koło domu stoi....Nie piękny,ale brzydki, nie koło domu,ale w Nowej Hucie - pomnikowi Lenina kolega z sąsiedniej klasy malował łapki czerwoną farbą, za co otrzymał stosowne bęcki i relegację ze szkoły. I na co komu to kombatanctwo? Ano po to,aby potraktowac szkołę jako czas nie tyle wkuwania wzoru na ruch...nnoo..jakiś tam przyspieszony,ale czas zdobywania pewnych umiejętności, dokonywania wyborów, kształtowania charakteru i gustu. Bo wszystko było kwestią smaku - że rzucę cytatem ze Zbigniewa Wielkiego Herberta. Im większe było ciśnienie - tym mocniej wybijaliśmy się na własne drogi świadomości. Dzisiaj moje Pacholęta pytają widząc jakiś program dokumentalny: - Kto to jest ten sztywny smutas w ciemnych okularach  i w mundurze? - Kiedyś mamusia ci opowie, a na razie biegniemy po zeszyty w kolorowych okładkach, wybrane z kilkunastu dostępnych podręczniki, cienkopisy z wodotryskiem i inne niezbędne dzisiaj szkolne bzdetki. Tempora mutantur... i całe szczęście!

1 2 »

podpis:

mail:

komentarz:

Publikowane komentarze są prywatnymi opiniami użytkowników. Polskie Radio S.A. nie ponosi odpowiedzialności za ich treść. Komentarze zawierające wulgaryzmy (art. 3 Ustawy o języku polskim z dnia 7 października 1999r.), będą usuwane.