Nie ma nic nadzwyczaj oryginalnego w stwierdzeniu,że kolejki są be i na szczęście zyjemy w czasach, w których - poza patologicznymi sytuacjami otwarcia lub wyprzedaży "nie-dla-idiotów", hue hue/ nie musimy się w nie zanurzać. Aczkolwiek od każdej reguły są wyjątki - proszę sobie wyobrazić długasny ogonek grzecznie stojących, nieprzepoconych i wcale nie agresywnych ludzi stojących z jakimiś harmonogramami, pilnie je studiujących i karnie czekających na dojście do kasy. Czasami owo dojście kończy się częściową porażką, bo na coś zbrakło miejsc. Wtedy niedoszły beneficjent pożądanego dobra szybko rzuca okiem na swoją rozpiskę , nabywa uczciwą drogą kupna jakiś zamiennik i odchodzi z błogostanem w twarzy. Nie, nie jest to bynajmniej wyprzedaż masażerów do stóp, naleśnikarek za pół darmo,ani promocja dzieł zebranych Gosi Andrzejewicz z autografem. Jest to normalny obrazek z Warszawskiego Festiwalu Filmowego, który od lat siłą negacji wobec produkcji hollywoodzkich przyciąga prawdziwe rzesze miłośników sztuki filmowej przez bardzo duże "SZ". Niby rzecz lokalna, ale nie do końca, bo na festiwal pieczołowicie organizowany przez nieocenionego Stefana Laudyna zjeżdżają ludzie z całej Polski dosłownie koczując w kilku kinach festiwalowych. Na szczęście z roku na rok pomalutku ich przybywa i można trafić na wybrany film kilka razy, lub dostać się na seans za którymś kolejnym podejściem. Bo kiedy i gdzie można zobaczyć w normalnym rozpowszechnianiu filmy izraelskie, rumuńskie, mongolskie, bułgarskie czy łotewskie? Żaden zdrowo myślący dystrybutor nie podejmie takiego ryzyka, jakie od lat podejmuje Laudyn, uprzednio jeżdżąc po całym swiecie i wyławiając prawdziwe perły. Niektóre z nich, przy odpowiedniej promocji, czy modzie na dany kraj, pojawią się na moment w kinach w 2-3 kopiach,ale przemykają jak złoty sen zostawiając nas,sierotki, z "Miłością na wybiegu" albo "Rambo Trzysta - wróciłem,żeby zabić". A na festiwalu ma się podane na talerzu menu światowe, i to ze stosownym deserem w  postaci znakomitych dokumentów, no i spotkań z twórcami. To dzięki Festiwalowi polska publiczność miała okazję poznać np nowe kino rumuńskie - film Cristi Pui "Śmierć Pana Lazarescu", który utorował triumfalną drogę Rumunom przez kina Europy. Również na tej imprezie można było zobaczyć głośną animację "Walc z Bashirem" - kto mógł, ten mógł, ja na ten przykład trzy razy odbiłam się od kasy bez sukcesu i dopiero Przyjaciółka z Izraela przywiozła mi to wyjątkowe dzieło na  dvd.  Również  za sprawą Festiwalu  zobaczyliśmy  ukraińską odpowiedż na "Spalonych słońcem" - czyli obraz "Kierowca  dla Wiery" z przejmującą rolą Bohdana Stupki.  Ale-ale, do czego ja namawiam, co ja chwalę -  czy nie lepiej i prościej poczekać,az coś zostanie wydane na płycie, albo i dołączone do jakieś pisma typu  "Urodziłam toster"?  Otóż nie.  Warszawski festiwal Filmowy jest prawdziwym świętem, okazją do przezycia czegoś absolutnie wyjatkowego i to w wymiarze  społecznym, zbiorowym. Poza tym  filmy  tu pokazywane są  naprawdę  wyjątkowe i ciężko na nie trafić w week-endy spędzane w multipleksach. Kiedy w ubiegłym roku zobaczyłam w kolejce pod kasą pewną celebrytkę znaną z tego,że jest znana, poczułam do niej cień sympatii, a kiedy zobaczyłam, na co kupuje bilety, szczerze ją polubiłam. Dlatego wszystkich bezczelnie namawiam - chodżmy na filmy / a nie tylko do kina..../. Kolejny festiwal już niebawem.

podpis:

mail:

komentarz:

Publikowane komentarze są prywatnymi opiniami użytkowników. Polskie Radio S.A. nie ponosi odpowiedzialności za ich treść. Komentarze zawierające wulgaryzmy (art. 3 Ustawy o języku polskim z dnia 7 października 1999r.), będą usuwane.