Bomba poszła w górę - zanim w warszawskiej Kinotece ustawił się cierpliwy ogonek kinomaniaków, na niektóre seanse zabrakło biletów - wszak była przedsprzedaż...Ale uśpiony instynkt weterana kolejek budzi się w momencie otwierania kas, co obarczone jest ryzykiem braku dostępu na wybrany film, trudno, jest w czym wybierać. Achaaa, może niektórzy z Państwa nie wiedzą, o czym mowa - ano o 25tym Warszawskim Festiwalu Filmowym, na którym nie pachnie popcornem, nie ma reklam i zwiastunów przed projekcjami i który wciąż puchnie od nadkompletów wiernej publiczności. A ma ona w czym poszukiwać - bo to jedyna okazja, aby zobaczyc filmy z mniej popularnych kinematografii: Estonii, Węgier, Austrii, Rumunii, Grecji, Kazachstanu, Izraela, czy Kolumbii. Na dystrybucyjne pewniaki z USA, UK czy Niemiec nie pcham się, bo i tak pewnie będzie szansa je zobaczyć. Mam za sobą dwa świetne obrazy i jeden marniutki, więc z lubością od niego zacznę. Jeśli coś jest opatrzone etykietką: argentyńskie kino eksperymentalne, zapowiedziane jako pochwała buntu i nonkonformizmu, to już nie brzmi najlepiej, no ale czasami trzeba wyjść naprzeciw młodemu kinu z dalekiego kraju...Film pt: "Castro" jest opowieścią o facecie w tzw średnim wieku, który programowo nie pracuje i programowo jest drobnym złodziejaszkiem, bo na bułę trzeba mieć. Dla uwypuklenia swej postawy sprzeciwu wobec reguł tego wstrętnego świata śpi w szafie, z której wyrzuca go co rano coraz bardziej zniecierpliwiona przyjaciółka. Za nim ugania się była żona oraz stado jemu podobnych szemrańców, którym wisi pieniądze. Cóż, poetyka kamery z ramienia, wyblakłe kolory ORWO i narracja wyznaczana bieganiem po mieście jest może i usprawiedliwiona przy filmowaniu rodzinnych uroczystości,ale jak na kino to za mało, dlatego nie doczekałam finału pogoni za tytułowym Castro - buntownikiem naprawdę bez powodu. Za to inne filmy zrobiły na mnie ogromne wrażenie i - o dziwo - przypadkowo dobrane na podstawie kraju produkcji okazały się mieć wspólny mianownik. Francusko- algierski film pt: "London river" i izraelski pt: "Jaffa" mówią o braku tolerancji wobec "innego", o uprzedzeniach, o fobiach i o historii, która dzieli ludzi bez ich woli i udziału. Pierwszy film to historia rodziców poszukujacych swych dzieci po zamachach terrorystycznych w Londynie w 2005 r; jednym z owych rodziców jest prosta angielska farmerka, genialnie zagrana przez Brendę Blethyn, a drugim - afrykański muzułmanin z dredami, który tak na dobrą sprawę nie znał swego poszukiwanego syna, bo wyjechał z Afryki za chlebem, gdy ten miał zaledwie 6 lat. Ona patrzy na niego z efektem obcości i rosnącą odrazą, on obserwuje pęd życia Europejczyków z wyższością i lekko wzgardliwą godnością. Okazuje się, że dzieci tych dwojga były parą...reszty nie ujawnię w nadziei,że "London river" trafi do naszych kin. Ale klasę i scenarzysty i reżysera przy podjęciu tak trudnego tematu widać w jednej króciutkiej scenie - otóż kiedy oboje przypadkowo związani wypadkami rodzice przybywają na posterunek w celu złożenia zeznań, ów Afrykanin mówi do białego angielskiego policjanta: - Jestem muzułmaninem,na co policjant odpowiada: -Ja też...
To zdanie jest także dobrym wstępem do izraelskiego filmu "Jaffa", opowiadającego historię zakazanej miłości Żydówki do Araba. A wokół nich - wiadomo: wrogość jednych do drugich, konflikt i uprzedzenia rodzinne. I kolejny dowód na to,że sztuka i jej twórcy wolni są od takich uprzedzeń - Jaffę wyreżyserowała izraelska dokumentalistka, pracująca stale z trudną młodzieżą. Potrafiła w swym obrazie pokazać zaciętość Żydów i potrzebę normalnego życia u Arabów - tu raczej rodzina żydowska jest tą gorszą, ba! momentami nawet karykaturalną, z mamcią siedzącą całymi dniami przed telewizorem i nadpobudliwym synalkiem. Oba filmy to pokazanie kawałka świata tu i teraz,ale nie takiego z newsów - przez pryzmat domów i rodzin, po których przejechał się walec historii. Że co, że to daleko od nas? Ależ wystarczy zmienić scenografię i reszta jakby znajoma...A teraz nie mam czasu z Państwem gadać, bo lecę na kolejny pokaz...

podpis:

mail:

komentarz:

Publikowane komentarze są prywatnymi opiniami użytkowników. Polskie Radio S.A. nie ponosi odpowiedzialności za ich treść. Komentarze zawierające wulgaryzmy (art. 3 Ustawy o języku polskim z dnia 7 października 1999r.), będą usuwane.