Radio Chopin

50 twarzy Prokofiewa

Ostatnia aktualizacja: 07.12.2019 00:30
Ostry i sarkastyczny albo monumentalny, czy może łagodny i liryczny? Jaki był neoklasycyzm – najbardziej komunikatywna muzyka XX wieku, która stworzyła zarówno patetyczne epopeje, jak i intymne wyznania? Różne jego odmiany zabrzmią w sobotnim Uchu nienasyconym.
Ujęcie na orkiestrę
Ujęcie na orkiestrę Foto: pixabay.com

A wszystko zaczęło się od Barbera i od programu aktualnego wieczoru Filharmonii Krakowskiej, w której liryczny i namiętny Koncert skrzypcowy amerykańskiego kompozytora połączony został z agresywną V Symfonią Sergiusza Prokofiewa. Czy to słuszne zestawienie? Albo – co zrobić, by słuszne się okazało? Proponowana odpowiedź: bardzo specjalna interpretacja Symfonii, wydobywająca z niej głębie niespotykane w innych kreacjach – a wszystko dzięki nadającej sens każdemu dźwiękowi refleksyjnej batucie sędziwego Sergiu Celibidache. Do tego błyskotliwe wykonanie Barbera przez Gila Shahama... i to nie koniec, bo proponujemy też uwerturę w postaci Prokofiewowskiej Symfonii Klasycznej oraz rozwinięcie tematu w dwóch bardzo różnych arcydziełach rosyjskiego kompozytora: II Sonacie skrzypcowej (Ojstrach i Jampolski) oraz rzadziej prezentowanej, niezwykle efektownej kantacie stworzonej przezeń z muzyki do filmu Aleksander Newski Eisensteina. Ta ostatnia – koniecznie w wykonaniu najdoskonalszym: pod radykalną batutą Fritza Reinera. Zapraszamy od godz. 10.