Historia

Joachim Murat - brawurowy marszałek Napoleona

Ostatnia aktualizacja: 25.03.2016 06:00
Marszałek, który uwielbiał prowadzić brawurowe szarże w zdobnych mundurach własnego projektu, był jedną z najbardziej malowniczych postaci z kręgu najważniejszych dowódców Napoleona.
Audio
  • Co o Muracie uważali prof. Marek Urbański i prof. Paweł Wieczorkiewicz? Posłuchaj audycji Arkadiusza Ekierta z cyklu "Piękny i bestia". (PR, 27.01.2007)
Portret Joachima Murata pędzla Franoisa Grarda, źr. Wikimedia Commonsdp
Portret Joachima Murata pędzla Françoisa Gérarda, źr. Wikimedia Commons/dp

25 marca 1767 przyszedł na świat Joachim Murat, francuski dowódca wojskowy, marszałek Francji, książę Bergu, król Neapolu.

Pochodził z burżuazyjnej rodziny. Do wojska wstąpił w czasie rewolucji francuskiej. Jako jeden z pierwszych uwierzył w gwiazdę Napoleona. Od 1796 roku był jego adiutantem i towarzyszył mu w wyprawie włoskiej oraz w Egipcie.

- Murat był elementem malowniczym epoki napoleońskiej - oceniał prof. Marek Urbański, odnosząc się w audycji Arkadiusza Ekierta z cyklu "Piękny i bestia" do zamiłowania Murata do zdobnych mundurów i szaleńczej brawury.

Dzięki talentowi, odwadze i współpracy z Napoleonem, jego kariera nabrała zawrotnego tempa. W 1800 roku poślubił najmłodszą siostrę cesarza, Karolinę, cztery lata później został marszałkiem Francji, a w następnym roku - dowódcą kawalerii Wielkiej Armii.

- Tam gdzie Murat prowadził szarżę, tam bitwa była wygrana. Był to najlepszy dowódca kawalerii w historii - stwierdził prof. Marek Wieczorkiewicz.

Odznaczył się męstwem graniczącym z głupotą pod Austerlitz i Borodino. Miał iście kawaleryjską fantazję. Być może tą cechą mógłby zaskarbić sobie sympatię Polaków, których królem miał zostać wedle pierwotnych planów Napoleona. Zamiast Królestwa Polskiego powstało jednak Księstwo Warszawskie. Murat otrzymał tymczasem koronę Królestwa Neapolu.

Po klęsce roku 1814 udało mu się utrzymać tron. Nie odebrali mu go również uczestnicy kongresu wiedeńskiego.

Murat przyłączył się do Napoleona po jego ucieczce z Elby. Dlaczego zaryzykował koronę? Zdaniem gości audycji marszałkiem nie kierowała tylko natura hazardzisty. Posłuchaj, co kierowało brawurowym marszałkiem.

Po powtórnej klęsce Napoleona, Murat stracił tron i zbiegł na Korsykę. Do końca wierzył w swoje szczęście i jeszcze raz podjął próbę odzyskania władzy. Został ujęty, gdy wraz z poplecznikami wylądował u brzegów Włoch przez żołnierzy Ferdynanda Burbona, który objął tron w Neapolu.

- Zachowywał się tak, jakby szukał śmierci na polu bitwy - mówił prof. Marek Urbański.

Znalazł ją jednak nie pośród zgiełku bitwy, lecz w kuli żołnierzy plutonu egzekucyjnego 13 października 1815.

bm

Ten artykuł nie ma jeszcze komentarzy, możesz być pierwszy!
aby dodać komentarz
brak

Czytaj także

Książę Józef Poniatowski – poległy w Bitwie Narodów

Ostatnia aktualizacja: 07.05.2020 05:55
Był gorącym patriotą, który widział szansę na odzyskanie niepodległości u boku Napoleona Bonaparte. Nawet gdy cesarz Francuzów odnosił klęski, książę Józef wiernie został u jego boku, aż do śmierci w nurcie Elstery.
rozwiń zwiń

Czytaj także

Sto dni Napoleona

Ostatnia aktualizacja: 01.03.2020 05:50
"Będąc na wygnaniu, usłyszałem wasz głos i oto przybyłem pomimo przeszkód i niebezpieczeństw. Wasz generał, wyniesiony na tron z woli ludu i przez was ogłoszony cesarzem, znowu jest z wami. Przybywajcie pod jego rozkazy" – brzmiała proklamacja Napoleona po ucieczce z Elby.
rozwiń zwiń

Czytaj także

Austerlitz - bitwa trzech cesarzy

Ostatnia aktualizacja: 02.12.2019 05:45
2 grudnia 1805 roku rozegrała się bitwa pod Austerlitz. Armia Napoleona Bonaparte starła się ze sprzymierzonymi wojskami Rosji i Austrii. Sprzymierzeni mieli ponad 20 tysięcy żołnierzy przewagi nad Francuzami. Ta dysproporcja okazała się nieistotna. Wygrał geniusz Napoleona.
rozwiń zwiń