"To jest wojna o przewrócenie ładu społeczno-politycznego". Publicysta o protestach po orzeczeniu TK ws. aborcji

Ostatnia aktualizacja: 30.10.2020 12:27

- Życie ludzkie trzeba chronić, niezależnie od jego fazy rozwojowej - podkreślił w rozmowie na antenie Polskiego Radia 24 Radosław Molenda z portalu Idziemy.pl.

"Aborcja zabiera potrzebny czas". Rozmowa z rodzicami dziecka, które urodziło się ze śmiertelną wadą

Ostatnia aktualizacja: 28.10.2020 16:20

- Trzeba wejść głębiej w przypadki ciąż patologicznych, wtedy się okaże, że aborcja ze względu na wadę letalną nie jest pomaganiem kobiecie, a wobec dziecka jest fałszywym miłosierdziem - stwierdziła Irena Kaczyńska w rozmowie z portalem PolskieRadio24.pl. Poniżej całość rozmowy z Ireną i Maciejem Kaczyńskimi, rodzicami czwórki dzieci, którzy opowiedzieli o historii swojej najmłodszej córki Anielki, która urodziła się z bezczaszkowiem i zmarła w domu w otoczeniu rodziny.

Sabina Treffler, PolskieRadio24.pl: Jak to było z Wami i Waszą Anielką? Kiedy się dowiedzieliście, że Wasze czwarte dziecko jest obarczone nieuleczalną, śmiertelną chorobą?

Irena Kaczyńska: To było drugie USG. Pierwsze przebiegło standardowo – wszystko wspaniale, czwarte dziecko, na które się już cieszyliśmy. Myślałam, że ta druga wizyta, tak jak przy poprzednich ciążach, będzie potwierdzeniem kolejnego etapu rozwoju dziecka. Ale podczas tego USG pani doktor, która przeprowadzała badanie, po sympatycznej rozmowie nagle zamarła. Klimat rozmowy się zmienił, wszystkie słowa i ruchy bardzo przyspieszyły. Wiedziałam, że coś zobaczyła na monitorze. Powtarzała, że jest jej bardzo przykro i muszę szybko pójść do szpitala, żeby sprawdzić, co jest z dzieckiem nie tak. Powiedziała, że obraz w tym tygodniu ciąży powinien być inny, ale nie chciała powiedzieć jaką wadę rozpoznała. Z jej postawy zrozumiałam, że jest bardzo źle.

Spotkanie z lekarzem w szpitalu różniło się już od tego podczas badania USG.

Irena Kaczyńska: W samochodzie się rozpłakałam, zadzwoniłam po Maćka i tam już pojechaliśmy razem. Do gabinetu weszłam sama. Lekarz w badaniu rozpoznał, że dziecko ma bezczaszkowie, czyli wadę letalną. Drugi lekarz też to potwierdził. To było tak mocno przekazane jakby chcieli powiedzieć "no szkoda, do usunięcia", z takim wydźwiękiem porażki. Tym, co mnie uderzyło i dotknęło było potraktowanie tej ciąży jako porażki, a dziecka jak części tak zniszczonej, że trzeba ją usunąć, bo naprawić się przecież nie da. Wtedy też zapytał, czy zgodziłabym się na terminację. Szybko i zdecydowanie odpowiedziałam, że absolutnie nie. Zaczęłam sama dopytywać lekarza o to, na czym polega ta wada, jak się dalej będzie rozwijało dziecko.

Nie było alternatywy?

Premier o protestach: każdy, dla kogo dobro RP jest wartością, powinien dążyć do uspokojenia sytuacji

Irena Kaczyńska: W ogóle jej nie było. Aborcja to było jedyne zaproponowane rozwiązanie. Dopiero mój zdecydowany sprzeciw sprawił, że zaczęliśmy rozmawiać inaczej. Ale każda nowa informacja, to była odpowiedź na moje pytanie. Musiałam się dopraszać, żeby się czegoś dowiedzieć, żeby dokładniej poznać ten temat, czego mogę się dalej spodziewać, co mam robić. Pytałam lekarza przy wypisie, czy zna przypadek, w którym dziecko z bezczaszkowiem przeżyło poród – odpowiedział, że nawet jeżeli przeżyje, to "pocierpi, pocierpi i umrze".

Maciej Kaczyński: Nie było w tym takiego holistycznego podejścia do pacjenta. Nie było żadnych informacji, jak wygląda poród, czy ciąża i poród są jakimkolwiek zagrożeniem, większym niż normalny poród. O to wszystko trzeba było się dopytywać, bo z ich strony nie było żadnej informacji. Standardem dla nich, jedynym możliwym, było dokonanie aborcji.

Irena Kaczyńska: Co ważne, wszyscy lekarze, którzy mnie później badali, mówili, że ta ciąża nie jest większym obciążeniem dla matki niż inne ciąże, standardowe. W tych burzliwych dniach protestów pada wokół tego wiele nieprawdy i bardzo mocno zagnieżdża się w opinii publicznej, że ciąża dziecka śmiertelnie chorego czy niedorozwiniętego jest większym zagrożeniem dla matki. W większości przypadków nie jest. Nawet cukrzyca ciążowa jest większym zagrożeniem dla matki, a te ciąże są pod szczególną opieką i są normalnie prowadzone.

Ale są ludzie, którzy widzą rozwiązanie w aborcji. Ze względu na wartości i przekonania jest ona dla Was rozwiązaniem nie do przyjęcia.

Papież do Polaków: Jan Paweł II wzywał do ochrony życia ludzkiego od poczęcia

Irena Kaczyńska: W takim razie rozważmy wybór. Co dla kogo jest lepsze - czy doczekanie do narodzin z perspektywy matki i z perspektywy dziecka, czy może jednak wcześniejsza aborcja. Z perspektywy matki – nie ja wyznaczyłam datę śmierci mojego dziecka. Byłam aż ta śmierć przyszła i zrobiłam wszystko, żeby była jak najłagodniejsza. Miałam czas, żeby się ze świadomością upośledzenia mojego dziecka oswoić, by przestawić się z powitania za kilka miesięcy - na pożegnanie. Dałam sobie czas, by pokochać ją z jej ułomnościami.

Z perspektywy dziecka, jego naturalne narodziny są dużo łagodniejszą śmiercią. Odchodzi podczas narodzin albo przeżywa i jest pod stałą opieką lekarską, hospicyjną. Aborcja w wyniku wywołanego sztucznie porodu jest chwilą dramatyczną, wymuszoną sztucznie w momencie, kiedy to życie jeszcze jest. Dziecko albo umrze w chwili porodu, a więc dokładnie tak jak miało być bez ingerencji albo przeżywa przedwczesny poród. W takiej sytuacji, wychodząc na świat, często ma na tyle niewykształcone płuca, że się dusi i umiera w wyniku uduszenia i naprawdę cierpi. Nie jesteśmy władcami życia naszych dzieci - ani tych wyrastających z etapu mleczaków, ani tych wyrastających z etapu życia płodowego.

Przejdźmy do przyczyn, które sprawiły, że Strajk Kobiet i osoby go popierające wyszły na ulice. Czym przepisy, które do tej pory obowiązywały, budziły jakieś wątpliwości?

Maciej Kaczyński: Z tego, co pamiętam w przepisie, który nadal jeszcze obowiązuje - bo orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego nie weszło w życie – jest zapis, że aborcja eugeniczna jest możliwa, gdy istnieje podejrzenie wady letalnej. Czyli nie mamy do czynienia z diagnozą postawioną z całkowitą pewnością, ponad wszelką wątpliwość – w kilku placówkach, przez kilku lekarzy – ale z samym podejrzeniem.

Irena Kaczyńska: Dopytywałam się i wiem, że nie prowadzi się statystyk, w jakim procencie podejrzenia były słuszne.

Czytaj także:

Patrząc przez pryzmat swojego doświadczenia, jak oceniacie uczestników tych protestów?

Irena Kaczyńska: Agresja i wulgarność są jak najdalsze od mojej wizji kobiecości. Wykrzykiwane na protestach "Jestem kobietą, więc mogę robić wszystko, co chcę, bo tak czuję i nikomu nic do tego" to nie jest mój krzyk, ani moja postawa. Ja walczyłam o prawo kobiety – mojej Anielki – do szacunku, podmiotowego traktowania, niedyskryminowania z powodu upośledzenia.

Maciej Kaczyński: Uderzający jest brak logiki i brak doedukowania u tej młodzieży, która wyszła na ulice. Mówią o swoim prawie do dokonania wyboru, że to jest wartość, której należy bezwzględnie bronić. Zgoda – nie można nikomu odbierać prawa do decydowania o sobie. Pod warunkiem, że decyduję tylko o sobie. Prawo do życia innego człowieka jest wyższym dobrem, stoi wyżej niż prawo do dokonania wyboru. Nikt tej młodzieży tego nie wytłumaczył, nawet nauczyciele i rodzice. Nauczeni są ucieczki przed problemem – nie rozwiązywanie go, branie się z nim za bary, tylko wyrzucenie go przez okno, jak z przysłowiowym tłuczeniem termometru, żeby nie mieć gorączki.

Wy stanęliście przed tym problemem i postanowiliście sobie z nim poradzić. Wróćmy do Waszej historii.

Irena Kaczyńska: Po tej diagnozie – którą z mężem od razu uznaliśmy, przyjęliśmy ją jako prawdę, z którą musimy się zmierzyć – od razu znalazłam lekarza, który nasze dziecko potraktował podmiotowo, jak drugiego pacjenta. Chodziliśmy na wizyty jako dwójka pacjentów. Zastanawiałam się nawet, czy dalej ciąży nie powinien prowadzić ten lekarz, który proponował mi aborcję, żeby dać mu szansę dostrzeżenia, że odrzucił dziecko. Szybko zrezygnowałam z tej myśli, bo uznałam, że mamy za mało czasu dla siebie z Anielką i nie chcę go tracić na odpieranie zarzutów, wypowiedzianych czy niewypowiedzianych. A już na pewno nie na spojrzenia z politowaniem.

Jak sobie dalej z tym radziliście? Czy nowy lekarz zaproponował Wam jakieś dodatkowe wsparcie?

Irena Kaczyńska: Wyszliśmy z przekonania, że nic o tej wadzie nie wiemy.

Maciej Kaczyński: Wiedzieliśmy tylko, że ta wada jest nieodwracalna, że jeśli ta czaszka się nie wytworzyła, to nie może się już wytworzyć.

Irena Kaczyńska: Dużą pomoc uzyskaliśmy ze strony naszej nowej pani doktor. Na pierwszej wizycie dostaliśmy namiar na hospicjum perinatalne i tam przyjęto nas z otwartymi rękami. Początkowo myśleliśmy, że sobie poradzimy bez pomocy psychologa. Przyjęliśmy trudną prawdę o naszym dziecku i zaczęliśmy się mierzyć z tym problemem. Wydawało się nam, że opieka psychologa nie będzie nam bardzo potrzebna. Była i to bardzo. Rozmowa z psychologiem była fantastyczna. Dla mnie, osoby silnej psychicznie i poukładanej, ta pomoc w sytuacji tak trudnej była potrzebna.

Jak wyglądała pomoc hospicyjna?

rodzina koronawirus 1200 shutterstock.jpg

Program "Za życiem" – zobacz, jakie przewiduje wsparcie dla dzieci i ich rodzin

Irena Kaczyńska: Przed porodem to była głównie pomoc psychologa. Omówienie czekającej nas rozmowy z dziećmi na temat siostrzyczki, która miała się urodzić. Dzieci już o tym wiedziały, już pokochały to dziecko.

Maciej Kaczyński: Nie potrzebowaliśmy sami dla siebie jakiejś pomocy psychologa. Nawet idąc na tę wizytę, żeby mieć ją za sobą jako formalność. Potem się okazało, że rozmowa z psychologiem była bardzo ważna. Jakbyśmy mieli sami z siebie, na podstawie tego, co sobie wymyśliliśmy wspólnie, rozmawiać z dziećmi na temat Anielki, to moglibyśmy wiele popsuć - zagadać dziecko, zasypać informacjami. Po rozmowie wiedzieliśmy, że tę przykrą wiadomość dzieciom trzeba przekazywać stopniowo, czekać na ich pytania. Im też potrzebny jest czas i bycie blisko.

Waszą historię - Waszą jako rodziców Anielki i jako całej rodziny - w wielkim napięciu śledziły tysiące użytkowników mediów społecznościowych. Wyszliście ze swoim życiem, najbardziej osobistą jego sferą, do ludzi. Czy to było zamierzone? Część procesu radzenia sobie z sytuacją?

Irena Kaczyńska: To było niezamierzone i wydarzyło się w tych pierwszych dniach usłyszenia tej diagnozy, że dziecko jest śmiertelnie chore. Na Twitterze jeden z księży napisał, że zbiera intencje modlitewne, bo będzie przy grobie papieża św. Jana Pawła II w Watykanie. Chciałam mu napisać w prywatnej wiadomości, żeby tą trudną sprawą nie wcinać się w te inne intencje. Ale nie było innej możliwości. Poprosiłam o modlitwę. Wtedy zaczęło to publicznie funkcjonować.

Bardzo szerokim echem odbił się mój wpis z dnia porodu. Byłam już po pierwszych porannych badaniach, siedziałam sobie na cichym korytarzu oddziału patologii ciąży w czarnej koszuli i pomyślałam, że jak już trochę ludzi wiedziało o Anielce, to mogę coś napisać. Ośmieliło mnie to, że wcześniej usłyszałam piękne słowa wsparcia i zapewnienia o modlitwie, trochę czułam się do tego zobowiązana. Napisałam kilka słów dla tych, którzy nas wspierali. Myślałam, że to domknie naszą publiczną historię, bo Anielka zaraz się urodzi i to będą już nasze ostatnie chwile. I wtedy wylała się naprawdę fala dobra i życzliwości. Zawsze będę im za to wdzięczna. Chciałabym, żeby każde dziecko z wadą letalną miało dla ludzi twarz Anielki i było otoczone taką miłością.

Jesteście osobami wierzącymi. Jak Waszym zdaniem mogą sobie w takiej sytuacji poradzić osoby nieposiadające łaski wiary i takiego wsparcia.

Maciej Kaczyński: Odpowiadając jeszcze na pytanie, dlaczego wyszliśmy z naszą historią do ludzi, mogę przytoczyć fragment wywiadu w jednym z portali internetowych. Kobieta deklarująca się jako osoba niewierząca powiedziała, że znalazła w internecie historię matki, która była w ciąży z dzieckiem z wadą i podzieliła się tą historią w internecie. Okazało się, że jest to nasza historia. I okazało się, że ta nasza historia zmieniła jej podejście do aborcji, przekonała się, że dziecko zasługuje na miłość.

Irena Kaczyńska: Sama zaszła w ciążę i okazało się, że jej dziecko ma wadę. Powiedziała, że najbardziej ją boli to, że to dziecko jest nazywane "warzywem".

Wiem, że pomagacie również innym rodzicom przejść przez ten trudny i skomplikowany czas. Co najbardziej im pomaga? Świadomość, że ktoś już przez to wcześniej przeszedł i potrafił sobie z tym poradzić?

Irena Kaczyńska: Te rodziny jakoś szczęśliwie nas znajdowały. Szczęśliwie dla siebie, ale dla nas również. Głównym problemem jest to, że nie otrzymały żadnych informacji od lekarzy. Trudno być dobrze przygotowanym, jak nie wiemy, na co mamy się szykować. A dużo łatwiej, jak poznamy ludzi, którzy to przeszli i nie są poranieni, tylko przepracowali to i żyją normalnie. Widzimy po tych kilku przypadkach rodzin, które się z nami skontaktowały, że dopuszczenie do świadomości, że są rodzicami dziecka z wadą śmiertelną, było bardzo trudne, wymagało czasu. Ten czas był potrzebny i aborcja również z tego powodu jest zła, jest ucieczką i wyparciem.

Maciej Kaczyński: To czasami byli ludzie, którzy długo nie dowierzali, że diagnoza, którą usłyszeli, jest słuszna. Walczyli z tym i nie dopuszczali do siebie myśli, że ich dziecko może umrzeć. I nawet tacy rodzice, już kilka miesięcy po odejściu dziecka mówią, że takie doświadczenia, choć ekstremalnie trudne, umacniają i jednoczą.

W przestrzeni publicznej w mówieniu o aborcji używa się języka odczłowieczającego - mówi się o „płodzie”, „ciąży” i „usunięciu ciąży”, ale unika się mówienia „człowiek”, „dziecko”.

USG ciąża ochrona życia aborcja 1200.jpg

Libicki: ubolewają nad losem zwierząt, ale chcą "aborcji na życzenie". To zupełnie nielogiczne

Irena Kaczyńska: W piątek się bardzo cieszyłam z wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Dzieci obarczone dużymi wadami zyskały podmiotowość. Uznano, że one są, istnieją i są ludźmi.

Czytaj także:

Jakie powinny być dalsze kroki po wprowadzeniu tego prawa?

Maciej Kaczyński: Jak tylko zostanie opublikowane orzeczenie, to należałoby obowiązkowo wprowadzić jednoznaczne procedury dla lekarzy. Polegałyby one na tym, że podczas przekazywania diagnozy informowaliby oni również o tym, gdzie taka rodzina może jeszcze szukać pomocy. Dzisiaj wiele mówi się o "piekle kobiet". Rozumiem, że oglądanie dziecka obarczonego wadą jest, delikatnie mówiąc, dyskomfortem, który może przekroczyć zdolności niektórych osób. I tutaj nie mam do nikogo pretensji. Ale warto przypomnieć, że każda matka, która urodzi dziecko obarczone wadą, a nie czuje się na siłach, może to dziecko zostawić w szpitalu. Ono zostanie otoczone opieką przez położne, pielęgniarki i lekarzy. Może nie będzie to tak czuła opieka jak matki, ale i tak zostanie nią objęte.

Dużo większym złem jest pozbawić dziecko życia niż je porzucić, zostawić w szpitalu po porodzie. Nikt o tym dzisiaj nie mówi. Nie ma debaty na ten temat. Nikt nie powiedział, że człowiekowi należy się życie bez problemów i bez trudności. Ani prawo, ani konstytucja nie gwarantują człowiekowi życia bez trudów, smutków i kłopotów. To konieczny i nieunikniony element ludzkiego życia. I nie można wysnuwać z tego wniosku, że ma się prawo do pozbawienia życia dziecka.

Irena Kaczyńska: Zauważyłam, że często pojawia się oskarżenie w stosunku do mężczyzn, że zmuszają oni kobiety do heroizmu. To jest wynik jakiegoś szantażu ze strony kobiet. I zupełne spłycenie problemu trudnej ciąży. To, że mężczyzna wyrzuci problem "za okno", nie oznacza, że zdejmuje go z jej ramion. Trzeba wejść głębiej w przypadki ciąż patologicznych, wtedy się okaże, że aborcja ze względu na wadę letalną nie jest pomocą kobiecie, a wobec dziecka jest fałszywym miłosierdziem.

Obiektywnie, to bardzo ciężka diagnoza i kobieta, która słyszy coś takiego, potrzebuje pomocy. Potrzebuje dobrego lekarza, psychologa i odpowiedzialnego mężczyzny. Potrzebuje, by mężczyzna przy niej trwał, nie traktował jak kobiety, której coś się nie udało. Jak mężczyzna proponuje: "ucieknijmy od problemu razem", to sam tchórzy. Aborcja nie jest pomocą - jest skróceniem tego czasu, żeby się z tym pogodzić, żeby to przepracować, żeby przeorganizować swoje życie już z taką historią w CV, jest wypisaniem się mężczyzny z tej historii, zamiast powiedzeniem: "jestem ojcem dziecka z bezczaszkowiem". Widzę to również po doświadczeniu jednej z matek, otoczonej wsparciem swojego męża, która urodziła dziecko z wadą jak u Anielki. Powiedziała, że nie oddałaby ani jednej minuty z tym dzieckiem, które żyło zaledwie ponad dobę. Że było krótkim czasem wypełnionym miłością i że ma poczucie, że tego czasu było dokładnie tyle, ile potrzeba.

Dziękuję Wam za rozmowę.

"Kobiety będące w ciąży letalnej były zdziwione swoimi możliwościami, swoją siłą". Tak działają hospicja perinatalne

Ostatnia aktualizacja: 29.10.2020 16:09

- Mamy powtarzają, że mają taki rodzaj spokoju, że zrobiły absolutnie wszystko, żeby się upewnić, że nie dało się odwrócić wyroku losu. Też często podkreślają, że to daje im poczucie siły. Są same zdziwione, że w tak bardzo trudnej sytuacji potrafiły dać radę. Były zdziwione swoimi możliwościami, mocami, swoją siłą. Dla nas, dla pracowników fundacji, jest to zawodowo największy komplement, bo pomogliśmy im w tym i się udało - mówi w rozmowie z portalem PolskieRadio24.pl Tisa Żawrocka-Kwiatkowska, prezes zarządu Fundacji Gajusz, która prowadzi hospicjum perinatalne pomagające rodzicom w walce o życie dzieci z wadami letalnymi.

Zdjęcie ilustracyjneFoto: pixabay.com

"Aborcja zabiera potrzebny czas". Rozmowa z rodzicami dziecka, które urodziło się ze śmiertelną wadą

Historia powstania Fundacji Gajusz wiąże się z dramatyczną walką o życie Pani syna. Czy może Pani opowiedzieć, dlaczego zdecydowała się utworzyć fundację, która pomaga rodzinom dzieci z wadami letalnymi?

Gajusz jest moim trzecim dzieckiem. Urodził się idealnie zdrowy, ważył 4 kilogramy i dostał 10 punktów w skali Apgar. Dziewięć dni później okazało się, że syn ma bardzo poważną wadę szpiku kostnego. Lekarze nie dawali mu żadnych szans na przeżycie. Ta walka trwała prawie 10 miesięcy. Naprawdę wyglądało na to, że mają rację, że stracę syna, że on umrze.

Wtedy wymyśliłam sobie, a wiele widziałam trudnych sytuacji w szpitalu, że jeśli siła najwyższa ocali moje dziecko, to założę fundację, która będzie pomagała chorym dzieciom. Jak złożyłam tę obietnicę, to bez leczenia, bez żadnych dodatkowych działań przyszły prawidłowe wyniki badań.

Ile teraz ma lat Pani syn, czym się zajmuje?

Gajusz ma już 24 lata, prawie 2 m wzrostu, skończył wymarzone studia w Anglii. Nie ma takiego dnia, żebym nie podziękowała, że to się tak skończyło, bo wiem, że nie musiało.

Jednym z zakresów działalności Fundacji Gajusz jest prowadzenie hospicjum perinatalnego. Na czym polega Państwa praca?

Hospicjum perinatalne to nie tyle miejsce, ile pewna filozofia, sposób opieki nad pacjentami. Mówimy tutaj o diagnozie, która została postawiona w czasie ciąży, że dziecko jest nieuleczalnie chore. Naszymi pacjentami są rodzice i jeszcze nienarodzone dziecko.

Jak rodzice trafiają pod opiekę hospicjum? Kierują ich do was lekarze?

Jest bardzo duży kłopot, z którym borykają się wszystkie hospicja perinatalne w Polsce. Pacjenci nie są kierowani do hospicjów. Lekarze nie informują, że takie miejsca istnieją i nie wystawiają skierowań. W praktyce to wygląda tak, że pacjentka po otrzymaniu diagnozy nie wie, co dalej robić. Zaczyna przeszukiwać internet i wtedy trafia do nas np. przez stronę na Facebooku. Czyli pisze, nie wiedząc, że w przypadku fundacji Gajusz to ja jestem administratorem, "adminie ratuj". To dla mnie jest kuriozalne, że tak to się odbywa.

Dlaczego jest tak, że lekarze nie informują o istnieniu takich hospicjów? Przecież one mogłyby zmienić podejście rodzin, matek do sytuacji, w której się znalazły.

Naprawdę nie znam odpowiedzi na to pytanie.

Jak wygląda pomoc, gdy rodzina znajdzie się pod waszymi skrzydłami?

Pomoc polega przede wszystkim na wsparciu przez bardzo doświadczonego psychologa, psychoterapeuty. Rodzice mają też możliwość współpracy z lekarzami. Dysponujemy też pakietem pomocy socjalnej. Taka rodzina może otrzymać pomoc pracownika socjalnego. Na życzenie rodziców z pomocą przychodzi też ksiądz. Staramy się, w czasie trwania ciąży, która nie zakończy się szczęśliwym rozwiązaniem, aby te rodziny przygotować na to, co się ma wydarzyć, wszystko zaplanować. Ale też mówimy o tym, że jeśli dziecko urodzi się żywe i przeżyje, to proponujemy długofalową opiekę hospicjum stacjonarnego albo domowego.

To jest niezwykle trudna sytuacja, gdy rodzice, matka dziecka, ma świadomość, że może nie donosić ciąży albo uradzi się dziecko, które przeżyje godzinę, dwie, tydzień. Podejrzewam, że rodzice, nawet gdy są pod opieką hospicjum, wciąż przeżywają rozterki, rozważają aborcję?

Bardzo wielu rodziców, którzy do nas trafiali, to były osoby, które nie wiedziały, jaką chcą podjąć decyzję. Przyszły do nas po merytoryczne informacje - psychologiczne i medyczne. My nie zajmujemy się ocenianiem ich decyzji, kwestią światopoglądu czy religii, którą wyznają nasi pacjenci, ponieważ nie tym się zajmuje hospicjum perinatalne. My udzielamy konkretnych informacji. Zajmujemy się też tą bardzo dużą różnicą w sposobie przeżywania tej sytuacji przez mężczyznę i kobietę. Tu psycholog też ma bardzo poważne zadanie, żeby spróbować zaradzić, żeby nie doszło do kryzysu w tym małżeństwie. Jeżeli chodzi o lekarza, to tu najważniejsze jest też - poza jego wiedzą i oceną sytuacji - żeby miał on czas, by nawet wielokrotnie wytłumaczyć, co czeka daną rodzinę, ponieważ ludzie w takim stresie mają problemy ze skupieniem się i zapamiętaniem tych wszystkich informacji.

Program "Za życiem" – zobacz, jakie przewiduje wsparcie dla dzieci i ich rodzin

Czy Państwa oferta pomocy wpływa na decyzję rodziców? Jak wiele kobiet dzięki waszemu wsparciu zmieniło zdanie i zdecydowało, że nie terminuje ciąży?

W ciągu ostatnich dwóch lat tych porodów było kilkadziesiąt, a dwie rodziny zdecydowały się na terminację.

Ile było takich przypadków, kiedy lekarze ocenili, że dzieci nawet nie dożyją do porodu, a one przychodziły na świat i żyły dłużej, niż zakładano?

W "gajuszowej" statystyce, jeżeli chodzi o nietrafione diagnozy przez lekarzy, to nie potwierdziły się one w pięciu przypadkach, przy czym w jednym spektakularnie, bo dziecko urodziło się w zasadzie zdrowe. Dla rodziców to był cud, ale pewnie była to pomyłka diagnostyczna. Byli bardzo szczęśliwi.

Prowadzicie też hospicjum stacjonarne i domowe. To jest wsparcie, którego udzielacie rodzicom, gdy dzieci po przyjściu na świat potrzebują dalszej pomocy.

Robimy wszystko, żeby rodzina dalej miała szeroką pomoc. Jeśli rodzice obawiają się, że nie poradzą sobie z tak chorym dzieciątkiem w domu, to mogą z nim zamieszkać w hospicjum stacjonarnym, wszystkiego się nauczyć. Może też być tak, że dziecko zamieszka w hospicjum stacjonarnym, a oni będą je odwiedzać. Ale najwięcej rodzin decyduje się na opiekę w warunkach domowych, bo to jest dla wszystkich najlepsze. To polega na tym, że lekarz, pielęgniarka, rehabilitant, psycholog, pracownik socjalny, są dostępni przez 24 godziny na dobę. Zawsze, jak coś się dzieje, można zadzwonić na telefon dyżurny, aby uzyskać pomoc. Czasem taka mama się po prostu boi i "tylko" potrzebuje porozmawiać.

Jak często słyszy Pani słowa: "dziękuję, dzięki wam moje dziecko żyje".

Naprawdę w ogromnej większości te dzieci umierają wkrótce po porodzie. Natomiast ja i personel szpitala, który z nami współpracuje, bardzo często słyszymy, że nam dziękują, za to, że pomogliśmy im się do tego porodu przygotować, że warto to było zrobić, bo te rodziny się obawiały, jak to będzie.

A dlaczego warto było "to" zrobić, zawalczyć o życie dziecka?

Takim niezwykle ważnym elementem jest pożegnanie, takie zamknięcie tego bardzo trudnego etapu, pochowanie dziecka. Ale też stworzenia takiego dobrego miejsca w pamięci. Mamy powtarzają, że mają taki rodzaj spokoju, że zrobiły absolutnie wszystko, żeby się upewnić, że nie dało się odwrócić tego wyroku losu. Też często podkreślają, że to daje im poczucie siły. Są same zdziwione, że w tak bardzo trudnej sytuacji potrafiły dać radę. Były zdziwione swoimi możliwościami, mocami, swoją siłą. Dla nas, dla pracowników fundacji, jest to zawodowo największy komplement, bo pomogliśmy im w tym i się udało.

Rozmawiał Paweł Kurek

***

W Polsce funkcjonuje kilkanaście hospicjów perinatalnych. Poniżej publikujemy ich listę:

Hospicja perinatalne
Fundacja Gajusz - Centrum Opieki Paliatywnej dla Dzieci, ul. Jarosława Dąbrowskiego 87, 93-271 Łódź
e-mail: biuro@gajusz.org.pl www.gajusz.org.pl

Fundacja "Pomóż Im" na rzecz Dzieci z Chorobami Nowotworowymi i Hospicjum dla Dzieci, ul. Ciołkowskiego 88J, 15-545 Białystok
e-mail: biuro@pomozim.org.pl www.pomozim.org.pl

Hospicjum im. Ks. E. Dutkiewicza SAC, ul. Kopernika 6, 80-208 Gdańsk
e-mail: recepcja@hospicjum.info www.hospicjum.info

Śląskie Hospicjum Perinatalne, ul. Sołtysia 59a, 40-748 Katowice
e-mail: info@hope.katowice.pl www.hope.katowice.pl

Alma Spei Hospicjum dla Dzieci Kraków, ul. Dożynkowa 88A, 31-324 Kraków
e-mail: hospicjum@almaspei.pl www.almaspei.pl

Krakowskie Hospicjum dla dzieci im. ks. Józefa Tischnera, Różana 11/1, 30-505 Kraków
e-mail: kontakt@hospicjumtischnera.org www.hospicjumtischnera.org

Małopolskie Hospicjum dla Dzieci w Krakowie, ul. Odmętowa 31, 31-979 Kraków Nowa Huta
e-mail: biuro@mhd.org.pl www.mhd.org.pl

Lubelskie Hospicjum dla Dzieci im. Małego Księcia, ul. Lędzian 49, 20-828 Lublin
e-mail: hospicjum@hospicjum.lublin.pl www.hospicjum.lublin.pl

Fundacja Domowe Hospicjum dla Dzieci w Opolu, ul. Armii Krajowej 11-13 A, 45-071 Opole
e-mail: hospicjum_dom@wp.pl www.hospicjum.opole.pl

Wielkopolskie Hospicjum Perinatalne RAZEM, ul. Osiedle Orła Białego 97/4, 61-251 Poznań
e-mail: kontakt@hospicjumrazem.pl www.hospicjumrazem.pl

Podkarpackie Hospicjum dla Dzieci, ul. Lwowska 132, 33-301 Rzeszów
e-mail: sekretariat@hospicjum-podkarpackie.pl www.hospicjum-podkarpackie.pl

Fundacja Śląskie Hospicjum dla Dzieci, ul. Jaroszowicka 113, 43-100 Tychy
e-mail: fundacja@shd.org.pl www.shd.org.pl

Fundacja Warszawskie Hospicjum dla Dzieci, ul. Agatowa 10, 03-680 Warszawa
e-mail: poczta@hospicjum.waw.pl www.hospicjum.waw.pl

Hospicjum dla Dzieci Dolnego Śląska Formuła Dobra, ul. Traugutta 57/59, 50-417 Wrocław
e-mail: perinatalne@formuladobra.pl www.formuladobra.pl

Fundacja Wrocławskie Hospicjum dla Dzieci, ul. Jedności Narodowej 47, 47a, 49a, 50-260 Wrocław
e-mail: hospicjum.perinatalne@hospicjum.wroc.pl www.hospicjum.wroc.pl

A także:

WOJEWÓDZTWO DOLNOŚLĄSKIE

FUNDACJA "WROCŁAWSKIE HOSPICJUM DLA DZIECI"
ul. Jedności Narodowej 47/47a/49a
50–260 Wrocław
tel.: (71) 367 51 09 oraz całodobowo: 795 524 901
e-mail: fundacja@hospicjum.wroc.pl
www: www.hospicjum.wroc.pl

HOSPICJUM DLA DZIECI DOLNEGO ŚLĄSKA FORMUŁA DOBRA
ul. Bujwida 47
50–368 Wrocław
tel.: 694 589 004
e-mail: biuro@formuladobra.pl
www: www.formuladobra.pl

WOJEWÓDZTWO KUJAWSKO-POMORSKIE

NZOZ DOM SUE RYDER, PALLMED SP. Z O.O. W BYDGOSZCZY
ul. Roentgena 3
85–796 Bydgoszcz (kujawsko-pomorskie)
tel.: (052) 329 00 95, faks: 52 506-51-51
e-mail: sekretariat.administracja@domsueryder.org.pl
www: www.domsueryder.org.pl

NZOZ ZESPÓŁ OPIEKI DOMOWEJ PALIATYWNO-HOSPICYJNEJ "NADZIEJA" W TORUNIU
ul. Włocławska 169 b
87–100 Toruń (kujawsko-pomorskie)
tel.: (56) 652 05 49, faks: (56) 652-96-67 oraz całodobowo: (56) 654 54 41
e-mail: biuro@hospicjumnadzieja.pl
www: www.hospicjumnadzieja.pl

NZOZ ZESPÓŁ OPIEKI DOMOWEJ ODDZIAŁ POLSKIEGO TOWARZYSTWA OPIEKI PALIATYWNEJ WE WŁOCŁAWKU
ul. Wolności 44
87–800 Włocławek (kujawsko-pomorskie)
tel.: (54) 412 22 71 tel.kom. 0 601 636 992
e-mail: ptopwl@ptop.wloclawek.pl
www: www.ptop.wloclawek.pl

WOJEWÓDZTWO LUBELSKIE

LUBELSKIE HOSPICJUM DLA DZIECI IM. "MAŁEGO KSIĘCIA"
ul. Lędzian 49
20–828 Lublin (lubelskie)
tel.: (81) 537 13 73, fax: (81) 537 13 96
e-mail: hospicjum@hospicjum.lublin.pl
www: hospicjum.lublin.pl

WOJEWÓDZTWO LUBUSKIE

NZOZ DOMOWA OPIEKA PALIATYWNA DAR-MED W BRZOZOWIE
ul. Rynek 6A
36–200 Brzozów
tel.: (13) 434 31 22, tel. kom. 784 034 922 oraz całodobowo: 0 695 577 975
e-mail: nzozdar-med@wp.pl
www: www.dar-med.eu

HOSPICJUM ŚW. KAMILA W GORZOWIE WLKP.
ul. Stilonowa 21
66–400 Gorzów Wlkp. (lubuskie)
tel.: (95) 307 03 87, faks: (95) 728 22 25
e-mail: hospicjumkamila@wp.pl
www: http://www.hospicjum-gorzow.pl

HOSPICJUM DOMOWE SPZOZ SPK W GUBINIE
ul. Śląska 35
66–620 Gubin
tel.: (68) 359 41 54
e-mail: beatkaf@onet.eu

WOJEWÓDZTWO ŁÓDZKIE

NZOZ ŁÓDZKIE HOSPICJUM DLA DZIECI
ul. Łupkowa 1
91–528 Łódź (łódzkie)
tel.: (42) 656 97 97, 0 605 736 415
e-mail: hospicjum@hospicjumdladzieci.org
www: hospicjumdladzieci.org

HOSPICJUM DOMOWE DLA DZIECI ZIEMI ŁÓDZKIEJ
ul. Piotrkowska 17, wejście D
90–406 Łódź (łódzkie)
tel.: (42) 632 06 06, (42) 631 00 41 oraz całodobowo: 0 606 355 629
e-mail: medyk@gajusz.org.pl, biuro@gajusz.org.pl
www: gajusz.org.pl/hospicjum

WOJEWÓDZTWO MAŁOPOLSKIE

KRAKOWSKIE HOSPICJUM DLA DZIECI IM. KS. JÓZEFA TISCHNERA
ul. Różana 11/1
30–505 Kraków (małopolskie)
tel.: (12) 269 86 22, faks: (12) 269 86 21
e-mail: kontakt@hospicjumtischnera.org
www: www.hospicjumtischnera.org

"ALMA SPEI" HOSPICJUM DLA DZIECI W KRAKOWIE
ul. Dożynkowa 88 a
31–234 Kraków (małopolskie)
tel. 012 446 64 76, fax: 012 446 65 94, całodobowy: 666 722 753
e-mail: a.tatka@almaspei.pl
www: www.almaspei.pl

MAŁOPOLSKIE HOSPICJUM DLA DZIECI
ul. Czerwonego Kapturka 10
31–711 Kraków (małopolskie)
tel.: (12) 643 72 21, (12) 643 72 21 oraz całodobowo 665 658 528
e-mail: biuro@mhd.org.pl
www: www.mhd.org.pl

WOJEWÓDZTWO MAZOWIECKIE

NZOZ "BETA" W OSTROŁĘCE
ul. Skryta 15
07–410 Ostrołęka (mazowieckie)
tel.: (29) 760 77 89, całodobowo 501 156 959, 501437989
e-mail: slawomirjbaclawski@o2.pl

MIEJSKIE HOSPICJUM PŁOCKIE
ul. Piłsudskiego 37
09–410 Płock (mazowieckie)
tel.: (24) 266 44 00, (24) 268 69 26 oraz całodobowo 516 139 516
e-mail: hospicjum1987@o2.pl
www: www.hospicjum.org.pl

NZOZ PORADNIA LECZENIE BÓLU I PORADNIA OPIEKI PALIATYWNEJ, HOSPICJUM DOMOWE W RADOMIU
ul. 1905 roku 20
26–600 Radom (mazowieckie)
tel.: (48) 360 19 78 oraz całodobowo 608 478 853
e-mail: stazina@poczta.onet.pl

NZOZ WARSZAWSKIE HOSPICJUM DLA DZIECI
ul. Agatowa 10
03–680 Warszawa (mazowieckie)
tel.: (22) 678 16 11, (22 678 17 11) fax: 678 99 32 oraz całodobowo 507 163 305
e-mail: poczta@hospicjum.waw.pl
www: www.hospicjum.waw.pl

WOJEWÓDZTWO OPOLSKIE

DOMOWE HOSPICJUM DLA DZIECI W OPOLU
ul. Armii Krajowej 11-13A
45-071 Opole
tel.: (77) 442 51 08, 501 414 055 (dyżurna pielęgniarka), 605 652 172 (dyżurny lekarz)
e-mail: hospicjum_dom@wp.pl
www: www.hospicjum.opole.pl

WOJEWÓDZTWO PODKARPACKIE

PODKARPACKIE HOSPICJUM DLA DZIECI
ul. Lwowska 132
35–301 Rzeszów (podkarpackie)
tel.: (17) 853 48 18; fax: 17 875 12 52
e-mail: sekretariat@hospicjum-podkarpackie.pl
www: www.hospicjum-podkarpackie.pl

WOJEWÓDZTWO PODLASKIE

HOSPICJUM DOMOWE W BIAŁEJ PODLASKIEJ
ul. Terebelska 57/65
21–500 Biała Podlaska (podlaskie)
tel.: (83) 414 72 11, fax: 83 414 72 20
e-mail: sekretariat@szpitalbp.pl; kszysztofro1968@wp.pl
www: http://www.szpitalbp.pl

NZOZ BIAŁOSTOCKIE HOSPICJUM DLA DZIECI
ul. Ciołkowskiego 88J
15-545 Białystok
tel.: (85) 66 22 003, 0 602 683 774
e-mail: pomozim@o2, pelaes@op.pl
www: www.pomozim.bialystok.pl

SAMODZIELNY PUBLICZNY ZESPÓŁ OPIEKI PALIATYWNEJ W SUWAŁKACH
ul. Szpitalna 54
16–402 Suwałki
tel.: (87) 567 69 10, fax: 87-567-69-10
e-mail: spzop@list.pl
www: www.paliatywna.suwalki.pl

WOJEWÓDZTWO POMORSKIE

HOSPICJUM IM. KS. E. DUTKIEWICZA SAC W GDAŃSKU
ul. M. Kopernika 6
80–208 Gdańsk (pomorskie)
tel.: (58) 340 61 00 (całodobowo), lekarz dyżurny, tel.: 604 474 900, pielęgniarka koordynująca, tel.: 604 474 300
e-mail: biuro@hospicjum.info
www: www.hospicjum.info

DOM HOSPICYJNY DLA DZIECI "BURSZTYNOWA PRZYSTAŃ"
Hospicjum Domowe dla Dzieci
ul. Dickmana 7
81-109 Gdynia
tel.: 58 661 55 52; Dyżurka pielęgniarek: 58 660 86 22 (całodobowo)
e.mail: hospicjum.gdynia@wp.pl; kontakt@bursztynowaprzystan.plwww: www.bursztynowaprzystan.pl; www.hospicjum.gdynia.pl

POMORSKIE HOSPICJUM DLA DZIECI
Al. Zwycięstwa 30
80–219 Gdańsk
tel.: 0 665 864 242, faks (58) 741 22 55
e-mail: kontakt@pomorskiehospicjum.pl
www: www.pomorskiehospicjum.pl

WOJEWÓDZTWO ŚLĄSKIE

HOSPICJUM ŚW. KAMILA W BIELSKU-BIAŁEJ
ul. NMP Królowej Polski 15
43–300 Bielsko-Biała (śląskie)
tel.: (33) 811 03 67, 602 785 172
e-mail: hospicjum@sds.pl
www: www.hospicjum.sds.pl

STOWARZYSZENIE HOSPICJUM DAR SERCA W CZĘSTOCHOWIE
ul. Kopernika 34
42-200 Częstochowa
tel.: (34) 361 02 91, całodobowo 605 883 839; faks: 34 361 02 91
e-mail: darsercaczwa@wp.pl
www: www.hospicjumczestochowa.pl

NIEPUBLICZNY ZAKŁAD OPIEKI ZDROWOTNEJ "PALIUM" W MYSZKOWIE
ul. Strażacka 45/6
42–300 Myszków (śląskie)
tel.: 519 304 966, 502 491 513 całodobowo
e-mail: hospicjum@palium-myszkow.pl
www: palium-myszkow.pl

ZESPÓŁ OPIEKI HOSPICYJNEJ PRZY SPOŁECZNYM TOWARZYSTWIE, HOSPICJUM CORDIS W KATOWICACH
ul. Ociepki
40–413 Katowice
tel.: (32) 222 35 13 oraz całodobowo (32) 223 26 88
e-mail: sekretariat@hospicjumcordis.pl
www: www.hospicjumcordis.pl

NZOZ ŚLĄSKIE HOSPICJUM DOMOWE DLA DZIECKA W TYCHACH
ul. Jaroszowicka 13
43–100 Tychy
tel.: (32) 447 36 84, pielęgniarka dyżurna (całodobowo) 600 441 028
e-mail: fundacja@hospicjumdladzieci-slask.org.pl
www: www.hospicjumdladzieci-slask.org.pl

WOJEWÓDZTWO ŚWIĘTOKRZYSKIE

KATOLICKIE HOSPICJUM DOMOWE DLA DZIECI I DOROSŁYCH IM. ŚW. FRANCISZKA W KIELCACH
ul. Biskupa Jaworskiego 22/6
25–430 Kielce (świętokrzyskie)
tel.: (41) 331 10 16, wolontariusz medyczny: 500291225
e-mail: ewaba3@wp.pl
www: www.katolickiehospicjumkielce.pl

HOSPICJUM DOMOWE DLA DZIECI NSZOZ GOMED W OSTROWCU ŚWIĘTOKRZYSKIM
ul. Polna 9f
27–400 Ostrowiec Świętokrzyski
tel.: (41) 263-11-88, 515- 294- 839 oraz całodobowo: 515 294 859
e-mail: hospicjum@gomed.com.pl
www: www.gomed.com.pl

WOJEWÓDZTWO WARMIŃSKO-MAZURSKIE

HOSPICJUM ELBLĄSKIE IM. DR ALEKSANDRY GABRYSIAK
ul. Toruńska 17 B
82–300 Elbląg (warmińsko-mazurskie)
tel.: tel.: (55) 239 61 50, całodobowy do pielęgniarki dyżurnej: 602 748 732
e-mail: biuro@ehospicjum.pl
www: ehospicjum.pl

NZOZ HOSPICJUM DOMOWE, STACJA OPIEKI CARITAS W OLSZTYNIE
ul. Kościuszki 86
10–555 Olsztyn (warmińsko-mazurskie)
tel.: (089) 535 01 66, tel. kom. 0 501 239 188 faks: (089) 534 00 50
e-mail: hospicjum@hospicjum.artneo.pl
www: www.hospicjum.artneo.pl

WOJEWÓDZTWO WIELKOPOLSKIE

WIELKOPOLSKIE STOWARZYSZENIE WOLONTARIUSZY OPIEKI PALIATYWNEJ "HOSPICJUM DOMOWE" W POZNANIU
ul. Bednarska 4
60–571 Poznań (wielkopolskie)
tel.: (61) 855 11 76, (61) 841 01 11 faks: (61) 855 32 30
e-mail: list@hospicjum-domowe.poznan.pl
www: www.hospicjum-domowe.poznan.pl

PORADNIA OPIEKI PALIATYWNEJ IM. SŁUGI BOŻEJ STANISŁAWY LESZCZYŃSKIEJ W PILE
ul. Rydygiera 1
64–920 Piła (wielkopolskie)
tel.: 605 951 949
www: tpch.pila.pl

FUNDACJA NA RZECZ ROZWOJU OCHRONY ZDROWIA, HOSPICJUM DOMOWE W GNIEŹNIE
ul. Łącznica 7
62–200 Gniezno
tel.: (61) 426 06 37, fax: (0-61) 426-38-75
e-mail: fundacja@fundacja.gniezno.pl
www: www.fundacja.gniezno.pl

NIEPUBLICZNY ZAKŁAD MEDYCYNY PALIATYWNEJ W KALISZU
ul. Karłowicza 4
62–800 Kalisz
tel.: (62) 760 33 93, (62) 761 46 73, 696 047 119
e-mail: wiemaj@poczta.onet.pl

NZOZ OPIEKA PALIATYWNA W KOLE
ul. Pck 8/136A
62–600 Koło
tel.: 601 620 375, 601 620 374 (całodobowo)
e-mail: elzag@neostrada.pl

HOSPICJUM DOMOWE NZOZ MAXMED W KONINIE
ul. Listopada 26
62–510 Konin
tel.: (63) 243 63 31, (63) 243 63 30 oraz całodobowo 601 700 528
e-mail: maxmed@lm.pl

WOJEWÓDZTWO ZACHODNIO-POMORSKIE

ZACHODNIOPOMORSKIE HOSPICJUM DLA DZIECI
Al. Powstańców Wlkp. 66/68
70–111 Szczecin (zachodnio-pomorskie)
tel.: (91) 486 93 30
e-mail: info@zhdd.pl
www: www.zhdd.pl

Zobacz więcej na temat: POLSKA aborcja ciąża rodzina