Gra Daniela Szafana godziła w unikalny sposób tehniczną perfekcją z natchnioną ekpresją. Do legedny przeszło już jego pełne, emocjonalne i rozedrgane brzmienie oraz oryginalne rubato, które artysta łączył jednak z wybitną inteligencją formalną. Szafran debiutował z Leningradzkimi Filharonikami w wieku zaledwie jedenastu lat, a był już wtedy studentem tamtejszego konsewatorium. Ukończył edukację w 1950 roku i od razu zwyciężył Międzynarodowy Konkurs Wiolonczelowy w Pradze. Wkrótce posypały się zaproszenia z obu stron Atlantyku i Pacyfiku, jednak artysta zdecyował się skoncetrować swoją działalność koncertoweą i nagraniową w rodzimym Związku Radzieckim. Jefgo repertuar obejmował kanoniczne arcydzieła XVIII i XIX stulecia, utwory współczesnych mu kompozytorów rosyjskich (zwłaszcza Szostakowicza i Kabalewskiego) oraz autorskie trasnskypcje kanonicznych pozycji różych epok i stylów.
Program:
Franciszek Schubert (opr. Daniel Szafran) Sonata D-dur
Johannes Brahms (opr. Daniel Szafran) Vier Ernste Gesänge op. 124
Robert Schumann (opr. Friedrich Grützmacher) Adagio i Allegro As-dur op. 70
Boris Arapow Sonata wiolonczelowa
Claude Debussy Clair de lune
Wyk. Daniel Szafran – wiolonczela, Anton Ginzburg – fortepian (Filharmonia Narodowa w Warszawie, 28.04.1986)
***
Jan Sebastian Bach I Suita G-dur na wiolonczelę solo BWV 1007, III Suita C-dur na wiolonczelę solo BWV 1009
Dymitr Szostakowicz Sonata D-dur op. 40 na wiolonczelę i fortepian
Wyk. Daniel Szafran – wiolonczela, Oleg Stiepanow – fortepian (Zamek Królewski w Warszawie, 19.04.1988)