Władysław Broniewski to nie tylko poeta, autor "Bagnetu na broń" i trenów dla córki Anki. – Są świadectwa paru aktorów, którzy byli zapraszani na spotkania autorskie Broniewskiego do czytania wierszy. Czytali, a potem Broniewski sam mówił z pamięci i po spotkaniach oni się zastanawiali, po co byli zapraszani, skoro on to robi lepiej – opowiada Mariusz Urbanek.
Książce "Broniewski – miłość, wódka, polityka" towarzyszy zbiór wierszy ułożonych w podziale na przedwojenne, wojenne i powojenne. Z wierszy wyłania się miłość do córek, miłość do kobiet. – Broniewski był bardzo jednowymiarowo odbierany. Pozbawiono go olbrzymiego fragmentu jego życiorysu politycznego, czyli walki w Legionach, walki w wojnie polsko-bolszewickiej, tego, że siedział w więzieniu NKWD przez 17 miesięcy. O tym w PRL nie wolno było mówić. Wciąż jeszcze nie oddano tej części ważnej jego twórczości i życiorysu – przekonuje Mariusz Urbanek. Poeta, którego 50. rocznica śmierci mija 10 lutego, przeważnie kojarzony jest z wierszem "Bagnet na broń" – określanym przez ekspertów mianem "oczywistego", ponadczasowego i ponadideologicznego. Z innymi już jest trudniej, ale młode zespoły muzyczne zaczynają sięgać do liryków i erotyków Broniewskiego, jakby na nowo odkrywając jego poezję.
– Niesławne "Słowo o Stalinie" według opinii wielu fachowców od poezji to też jest bardzo dobry poemat, obrzydliwy ideologicznie, natomiast bardzo dobry formalnie. Sam autor po 1956, kiedy zostały ujawnione zbrodnie Stalina, tego wiersza już nigdy nie udostępnił w żadnym tomie wierszy autoryzowanym przez siebie – opowiada Mariusz Urbanek. Więcej o życiu poety, kolejnych żonach i miłości do Tatr w audycji "Moje książki" przygotowanej przez Magdę Mikołajczuk.
W magazynie również rekomendacje literackie Tadeusza Lewandowskiego.
(ed)