Oba wyrazy mają wspólne łacińskie korzenie, a ich źródłem jest czasownik "iacere", czyli rzucać. Po dodaniu do niego przedrostka "sub-", oznaczającego ‘pod’, powstał czasownik "subicere", czyli ‘podkładać, podporządkowywać’, a od niego "subiectum" - dosłownie ‘to, co zostało umieszczone pod czymś’. Z kolei po dodaniu przedrostka "ob-", oznaczającego ‘przed, naprzeciw’, powstał czasownik "obicere", czyli ‘stawiać przed, przeciwstawiać’, a od niego "obiectum" - ‘to, co zostało postawione przed kimś’. Co ciekawe, oba łacińskie rzeczowniki mają swoje polskie odpowiedniki, które dokładnie odwzorowują ich budowę. Są nimi "podmiot" i "przedmiot". W pierwszym przypadku łaciński przedrostek "sub-" zastąpiono polskim "pod-", a w drugim "ob-" - przedrostkiem "przed-". Z kolei człon "-miot" pochodzi od dawnego czasownika "mieść", który oznaczał między innymi ‘rzucać’...
Wszystkie odcinki
