Rok 1841, nazywany „rokiem symfonii” Roberta Schumanna, przyniósł eksplozję jego twórczości orkiestrowej po latach skupienia na miniaturach fortepianowych. W ciągu zaledwie kilku miesięcy powstały m.in. I Symfonia B‑dur „Wiosenna”, Symfonia d‑moll (późniejsza nr 4) oraz szkice do kolejnych utworów symfonicznych. Ten intensywny okres otworzył nowy rozdział w jego karierze i umocnił jego pozycję jako jednego z najważniejszych symfoników romantyzmu.
Wszystkie odcinki
