Mówimy "lelum polelum", kiedy mamy na myśli osobę ślamazarną, flegmatyczną, powolną czy niemającą własnego zdania. Takie "ciepłe kluchy" można by było również powiedzieć. Pochodzenie tego wyrażenia ma prawdopodobnie związek z prasłowiańskim czasownikiem lelěti czy lelějati, czyli chwiać się, kołysać się. W późniejszej staropolszczyźnie funkcjonowały jeszcze słowa "lelejać", czyli kołysać, chwiać oraz "lele" w znaczeniu słabeusz, ponieważ osoba, która się chwieje, nie należy do postaci stabilnych i mocnych. Niektóre źródła wiążą "lelum polelum" z bliźniaczymi bóstwami słowiańskimi - Lelem i Polelem, którzy mieliby być odpowiednikami Kastora i Pollukusa z mitologii rzymskiej. Nie ma jednak naukowej zgody co do takiej interpretacji...
Wszystkie odcinki
