16 lutego 1918 roku Litewska Rada Państwowa ogłosiła niepodległość i powstanie niepodległej Litwy. Rada zamierzała powołać także rząd, ale nie dopuścili do tego Niemcy, okupujący wtedy jeszcze ziemie litewskie.
Pierwsze wzmianki o Litwie pochodzą z Roczników Kwedlinburskich, wydanych w 1009 roku. Założycielem Wielkiego Księstwa Litewskiego był Mendog, król Litwy koronowany w 1253 roku. W XIV wieku stolicą Litwy zostało Wilno, założone przez wielkiego księcia Giedymina. Za jego rządów Litwa stała się jednym z największych państw w Europie. Zajmowała terytorium od Morza Bałtyckiego do Morza Czarnego.
Następstwem polsko-litewskiej umowy w Krewie było małżeństwo wielkiego księcia litewskiego Władysława Jagiełły z królową Polski Jadwigą i jego koronacja na króla Polski. Jednym z warunków umowy był chrzest Litwy. W 1569 roku na mocy Unii Lubelskiej Litwa i Polska połączyły się w jedno państwo - Rzeczpospolitą Obojga Narodów, które przetrwało do 1795 roku. Później większa część terytorium Litwy została przyłączona do Rosji.
Po odzyskaniu niepodległości w 1918 roku, przez kilka lat Litwini walczyli o odbudowę swego państwa. Przedmiotem sporu i walk były tereny północno-wschodniej części Suwalszczyzny oraz Wilno, które ostatecznie odzyskali dopiero po II wojnie światowej. W 1940 roku państwo litewskie znalazło się pod okupacją sowiecką. Ponownie wyzwolone, tym razem spod panowania Związku Radzieckiego, zostało 11 marca 1990 roku, kiedy Litwa ogłosiła deklarację niepodległości. Po 1990 roku Litwa znajdowała się w okresie kryzysu gospodarczego, spowodowanego zmianą systemu zarządzania.
W 1994 roku nastąpił początek stabilizacji i wzrostu gospodarczego. Kryzys finansowy w Rosji w 1998 roku miał jednak negatywny wpływ na litewską gospodarkę, uzależnioną od handlu z tym krajem. W 1993 roku Litwa została przyjęta do Rady Europy, rok później została członkiem NATO, a 1 maja 2004 roku stała się członkiem Unii Europejskiej.