X
Паважаны карыстальнік!
25 траўня 2018 году ўвайшло ў сілу Распараджэнне Еўрапейскага парламента і Еўрапейскага савета (ЕС) 2016/6/79 за 27 красавіка 2016 (RODO). Прапануем азнаёміцца з інфармацыяй пра апрацоўку асабістых дадзеных на сайце Polskieradio.pl
1.Адміністратарам асабістых дадзеных з'яўляецца Polskie Radio S.A з сядзібай у Варшаве, Al. Niepodległości 77/85, 00-977 Warszawa
2.Па пытанню, звязаным з вашымі дадзенымі, звяртайцеся да Інспэктара аховы асабістых дадзеных па электроннай пошце iod@polskieradio.pl альбо па тэл. (0048) 22 645 34 03.
3.Асабістыя дадзеныя апрацоўваюцца ў маркетынгавых мэтах на падставе дазволу карыстальніка.
4.Асабістыя дадзеныя могуць быць даступныя толькі для выканання паслуг, указаных у палітыцы прыватнасці.
5.Асабістыя дадзеныя не будуць перададзены за межы Еўрапейскай эканамічнай прасторы або міжнародным арганізацыям.
6.Асабістыя дадзеныя будуць захоўвацца на працягу 5 гадоў пасля адключэння профіля ў адпаведнасці з законам.
7.Вы маеце права атрымаць доступ да вашых асабістых дадзеных, выпраўляць іх, выдаляць або абмяжоўваць апрацоўку.
8.Вы маеце права забараніць далейшую апрацоўку; у выпадку, калі вы раней далі згоду на апрацоўку вашых асабістых дадзеных, вы можаце яе адклікаць. Ажыццяўленне права на адмену згоды не ўплывае на апрацоўку, якая адбылася да адклікання згоды.
9.Вы маеце права падаць скаргу ў назіральны орган.
10.Polskie Radio S.A. паведамляе, што падчас апрацоўкі асабістых дадзеных аўтаматычныя рашэнні не прымаюцца, а прафіляванне не ўжываецца.
Больш падрабязная інфармацыя знаходзіцца на старонках dane osobowe, а таксама polityka prywatności.
ЗГОДЗЕН
Беларуская Служба

«Дзеці з вакзалу Брэст» - гэта больш, чым чачэнскія ўцекачы

02.12.2019 20:14
У Варшаве адбылася прэзентацыя кнігі пра ўцекачоў з Чачні, якія месяцамі качавалі на брэсцкім вакзале.
Аўдыё

У Варшаве, у Новым тэатры, адбылася прэзентацыя кнігі «Дзеці з вакзалу Брэст». Гэта гісторыя чачэнскім мам і іх дзяцей, якія доўгія месяцы качавалі на брэсцкім вакзале, робячы дзясяткі спробаў трапіць у Польшчу, каб атрымаць статус уцекачоў.

«Дзеці з вакзалу Брэст» – гэта не толькі назва кнігі. Настаўніца і валанцёрка, беларуска, якая 25 гадоў жыве ў Польшчы, Марына Гуля так называе супольнасць чачэнскіх жанчын і іх дзяцей, якім пасля шматлікіх спробаў удалося трапіць у Польшчу.

Марына Гуля Марына Гуля

Марына Гуля трапіла на вакзал у Брэсце тры гады таму. Там яна пабачыла дзяцей, у якіх забралі дзяцінства, і стварыла для іх дэмакратычную школу:

- Я прыехала ў Брэст, на гэты мармуровы вакзал, сацрэалізм, а на лаўках я пабачыла спячых дзяцей. Яны былі накрытыя кілімамі для малітвы, ручнікамі, нехта курткамі. Пабачыла мацярэй і нешматлікіх бацькаў. Гэта было вельмі цяжка. Я 16 гадоў дапамагаю чачэнцам і я ведаю гэтую культуру. Гэта не тыя людзі, якія качуюць на вакзалах. Гэта вельмі сямейны народ, для якога дом вельмі важны. І раптам я пабачыла бяздомных людзей, вакзальных, і дзяцей... Я крыху ведаю чачэнскую мову, таму я адразу звярнулася да іх па-чачэнску і запрапанавала жанчынам стварыць дэмакратычную школу на вакзале.

Марына прыходзіла на вакзал кожны дзень, каб вучыць дзяцей, каб, як кажа яна сама, вярнуць ім частку скрадзенага дзяцінства. І пра гэта яна піша ў сваёй кнізе. Жанчына апісвае лёсы тых, каму ўдалося ўсё ж трапіць у Польшчу. Марына Гуля аб’яднала чачэнскіх жанчын, яна ім дапамагае і падштурхоўвае да дзейнасці.


Чачэнскія жанчыны. Мадзіна - злева. Чачэнскія жанчыны. Мадзіна - злева.

Чачэнскія жанчыны і іх дзеці называюць Марыну Гулю сваёй мамай. Яны робяць уражанне вялікай і дружнай сям’і. Кожная з жанчын уцякла ад пераследу і гвалту ў сябе дома, прайшла праз вакзал у Брэсце і апынулася ў Польшчы. Мадзіна на вакзале ў Брэсце правяла чатыры месяцы.

- Усе, хто прыязджае ў Брэст, маюць праблему. Нам казалі, праехаць мяжу можна. Мы прыехалі. Паспрабавалі раз, другі, трэці. Безвынікова. Тры месяцы нічога не ўдалося. Я вырашыла паспрабаваць жыць у Брэсце, але не ўдалося. У нас пачаліся праблему, у тым ліку з паліцыяй. На 16-ы раз нам удалося, дзякуючы Марыне. Яны прыклала вялікія намаганні, каб нам удалося перасекчы мяжу. Цяпер я жыву ў Брвінове, пад Варшавай. Я ажыла. У мяне ўсё нармальна. Яшчэ ў Брэсце я сказала Марыне: Калі я буду жыць у Брэсце, то буду валанцёрыць, калі траплю ў Польшчу, то таксама. Я ўжо тры гады жыву ў Польшчы і сапраўды з’яўляюся валанцёрам.

Літаральна на днях Мадзіна стала лаўрэаткай узнагароды «Незаўважаныя», якую прызнаюць за валанцёрскую дзейнасць індывідуальных людзей на карысць дзяцей у патрэбе. Мамы і дзеці з вакзала Брэст не толькі прымаюць дапамогу ад іншых, але і самыя дапамагаюць. Яны наведваюць сталых людзей у дамах старасці, разам з бяздомнымі робяць кармушкі і домікі для птушак, валанцёрыць у хоспісах, выгульваюць сабак у прытулках.


Моніка Глуска Моніка Глуска

Аповеды Марыны Гулі ў кнізе пераплятаюцца з інтэрв'ю, якія з рознымі людзьмі правяла журналістка Моніка Глуска-Дурэнкамп. Гэтыя размовы ствараюць фон для гісторыі чачэнскіх мам і дзяцей, дзякуючы чаму можна лепш зразумець іх гісторыю.

Моніка Глуска кажа, што дзякуючы знаёмству з Марынай і чачэнскімі ўцекачамі яна навучылася, як дапамагаць разумна:

- Калі казаць пра Чачню, то ўцекачамі адтуль у першую чаргу з’яўляюцца мамы. Яны ўцякаюць не толькі ад падзей у краіне, але звычайна ад мужчынскага насілля ў сям’і. Твар уцекача – гэта не твар барадатага небяспечнага мужчыны. Гэта стомленая маці, часамі з шасцю, сямю, дзевяццю дзецьмі. Польшча стала іх домам. Яны тут добра пачуваюцца, падтрымліваюць адну адну. Яны хочуць вучыць польскую мову, якая, дзякуючы веданню рускай мовы, з’яўляецца для іх лягчэйшай. Гэта не тое ж самае, калі б яны паехалі ў Германію ці Францыю. Яны інтэгруюцца, патрэбны толькі дазвол на прыбыванне, а вядома, што не ўсе яго маюць.


Марэк Міхаляк Марэк Міхаляк

Госцем прэзентацыі быў былы амбудсмэн правоў дзяцей Марэк Міхаляк. Чачэнскія мамы з дзецьмі не раз наведвалі ў яго бюро. Калі Марына Гуля прыйшла да яго ўпершыню і расказала пра дзяцей, якія безвынікова грукаюць у польскія дзверы, ён паставіўся да гэтага з недаверам:

- Дзе ў 21-м стагоддзі, краіна, якая з’яўляецца аўтарам Канвенцыі аб правах дзяцей, была б у стане не заўважыць такога цярпення? Калі працаўнікі майго бюро паехалі ў Брэст, то аказалася, што гэта праўда. Мы закрываемся на патрэбы іншага чалавека. Я памятаю сітуацыю, калі я наведваў дзяцей у цэнтры для ўцекачоў у Афінах, мы заўважылі хлопчыка з пісталетам. Я нават падумаў, што пэўна расце тэрарыст. Мы запыталіся ў яго, чаму ён, паходзячы з краіны, дзе ідзе вайна, бегаеш з пісталетам. А ён гледзячы нам у вочы адказаў: Бо ў мяне няма мядзведзіка. І гэта пасыл: дзецям патрэбны мядзведзік. Ім патрэбнае цяпло. Гэта робіць Марына з Дзецьмі з вакзала Брэст і гэта павінны рабіць мы ўсе.


Марты Рыбіцка Марты Рыбіцка

Марына Гуля сабрала вакол сябе супольнасць не толькі чачэнак, але і палякаў, якія бескарысна дапамагаюць Дзецям з вакзалу Брэст. Адной з такіх асоб з’яўляецца фатограф Марта Рыбіцка. Яна два гады суправаджае ўцекачоў з фотаапаратам. На яе здымках вельмі добра адлюстравана любой чачэнскіх мам да сваіх дзяцей. Нават у самыя цяжкія хвіліны яны знаходзяць час, каб прытуліць сваіх дзяцей.

Марта Рыбіцка кажа, што ініцыятыва Марыны Гулі «Дзеці з вакзалу Брэст» – вельмі эфектыўная:

- У ёй няма ніякага канкрэтнага плану, усё адбываецца спантанна. Але ў выніку да гэтых людзей трапляюць дакладна тыя рэчы, якія ім найбольш патрэбныя. І гэта наўпроставая дапамога. А самае важнае тое, што Марына робіць так, каб гэтыя жанчыны і дзеці не прызвычаіліся да сталых падарункаў. Яна арганізоўвае розныя падзеі, дзе чачэнскія ўцекачы дзеляцца і паказваюць тое, што маюць, каб таксама дапамагаць іншым.
Частка сродкаў ад продажу кнігі прызначана на патрэбы чачэнскіх семʼяў.

За дзейнасцю «Дзяцей з вакзалу Брэст» можна назіраць на іх профілі ў Фэйсбуку – Dzieci z Dworca Brześć.


ав