Каманда арганізацыі Disinfo Digest раскрыла механізм, з дапамогай якога знікае мяжа паміж расійскімі відэагульнямі і вайной – піша Rzeczpospolita. Гульні выкарыстоўваюцца для збору сродкаў на беспілотнікі або боепрыпасы, якія адпраўляюцца на вайну з Украінай. Гульцы могуць гравіраваць свае ўласныя паведамленні на такім беспілотніку-камікадзэ. Ёсць ужо і надпісы на польскай мове.
«Адзін з аўтараў гэтай мадэлі — Рыгор Каралёў, расійскі стрымер, вядомы пад мянушкай Грыша Пуцін, які спалучае гульнявыя апавяданні з краўдфандынгам вайны ў рэальным свеце», — сказаў выданню прэзідэнт фонду INFO OPS Polska Каміль Басай.
Мадыфікацыя гульні East Showdown, створаная Каралёвым, прапануе дадатковую сюжэтную лінію, у якой у Польшчы ўспыхвае праварадыкальнае паўстанне. У гэтым апавяданні стваральнік гульні выкарыстоўвае вобраз польскага палітыка Кшыштафа Босака. У наступных эпізодах ён прадстаўляе левы контрпераварот на чале з Адрыянам Зандбергам. Гульня заканчваецца падзеннем польскай дзяржавы. Паводле слоў Басая, расійская прапагандысцкая машына актыўна прасоўвае відэагульні як інструмент прыцягнення моладзі.
Сцэнарый гульні прадстаўляе так званы «стратэгічны фаталізм», які паказвае Польшчу ў якасці дзяржавы, якая ні ў якім выпадку не зможа пазбегнуць дэстабілізацыі і паражэння. Басай параўноўвае гэта з сітуацыяй ва Украіне, дзе задоўга да вайны Расмія вяла падобныя дзеянні – шукала магчымасці ўплываць на меркаванні жыхароў, між іншым ў розных групах у Тэлеграме. Скажам, праз групы, якія распаўсюджвалі антыпрывівачны наратыў, расійская прапаганда шукала асоб, не давяраючых дзяржаўным уладам. Такім чынам стваралася база адзінак з радыкальнымі поглядамі, якія пасля апрацоўкі гатовыя былі супрацоўнічаць з агрэсарам ва ўмовах рэальнай акупацыі.
З пункту гледжання расійскай улады, важна стварыць такую сістэму, якая магла б кіраваць успрыманнем рэальнасці, нават калі гэта не адразу будзе эфектыўна. У гэтую мадэль уваходзяць так званыя белыя дзеянні (афіцыйныя), шэрыя (змешаныя) і чорныя (рэалізаваныя спецслужбамі пры дапамозе тайных механізмаў). Іх мэта – будаваць сістэму фармавання поглядаў. У гэтым кантэксце відэагульні перастаюць быць толькі спосабам на свабодны час, а становяцца інструментам расійскага ўплыву.
нг