У беларусаў не прапала прага да свабоды, жаданне змагацца і жыць у Новай Беларусі. Амаль штодзённа беларусы, якія жывуць у свабодным свеце, выходзяць на вуліцы ў знак салідарнасці з суайчыннікамі, што засталіся на радзіме. У тым ліку рэгулярна выходзяць і ў Польшчы.
Беларусы не падаюць духам. Не губляюць надзеі на новую справядлівую дзяржаву. На чужыне падтрымліваюць адзін аднаго, узаемна зараджаюцца энергіяй. Сустракаюцца на акцыях і мітынгах.
У апошнюю нядзелю чарговая акцыя салідарнасці з рэпрэсаванымі беларусамі прайшла ў Варшаве каля помніка Мікалаю Каперніку, блізка Варшаўскага ўніверсітэту. Сабралася некалькі дзясяткаў чалавек.
Анна Канавалава, вядомая беларуская бабуля з двума ўнукамі, пастаянна ўдзельнічае ў акцыях.
«Мы не прапускаем, кожную нядзелю прысутнічаем. Са студзеня ў мяне быў толькі адзін пропуск – на пасху. У нас двое закладнікаў, у нас двое ў палоне – мая дачка і яе муж. 223 артыкул – удзел у масавых беспарадках, асуджаныя на 5,5 гадоў. Мая дачка знаходзіцца ў калоніі №4 у Гомелі, а зяць у Ваўкавыску - калонія №11.
Унукі Ваня і Насця ведаюць чаму яны ўдзельнічаюць у гэтых сустрэчах: «Каб войскі таракана выпусцілі маму і папу».
Шэрагі прымусовых уцекачоў з Беларусі пастаянна папаўняюцца. Беларусы вымушаны бегчы не толькі з Беларусі, але і з Расіі.
У Кастуся, які адсядзеў на Акрэсціна, забралі прадпрыемства. Ён, хаця ў апазіцыі дзейнічае 30 гадоў, ніколі не думаў, што справы ў краіне пойдуць такім шляхам. Кастусь чакае адыходу Лукашэнкi ў «лепшы свет». Усе не любяць і не хочуць Лукашэнкі.
«Дарагія, у нас для тых, у каго дрэнны настрой, хто атрымаў моцныя псіхалагічныя траўмы, вось там ёсць дартс з усім вядомым тварам грамадзяніна Рэспублікі Беларусь. Для тых, хто хоча зменшыць крыху узровень агрэсіі, негатыва, падыходзьце, калі ласка. Усе могуць пакідаць дроцікі, крышачку стане лягчэй. Паверце мне!» - заклікала былая супрацоўніца гродзенскага завода.
Акцыя салідарнасці з палітвязнямі ў Беларусі праходзіла з мэтай звярнуць увагу міжнароднай грамадскасці на адсутнасць медычнай дапамогі для палітзняволеных у турмах і СІЗА.
«Многія трапілі ў катавальні з хранічнымі і вострымі захворваннямі. Ім неабходная не толькі абследаванне, а кваліфікаваная медыцынская дапамога. Родныя і блізкія палітвязняў б'юць трывогу, бо ж людзі, якіх і так утрымліваюць па надуманых абвінавачаннях у СІЗА і турмах, губляюць сваё здароўʼе», - адзначыла Марыя Мароз з фонду «Краіна для жыцця» і працягвае.
- Я хачу вам расказаць гісторыю Сяргея Верашчагіна. Сяргею 32 гады, ён нарадзіўся ў Гомелі. Малады чалавек, добры грамадзянін і сапраўдны мужчына. Ён сядзіць за тое, што, убачыўшы насілле на вуліцы яго роднага горада, не змог стаяць збоку. Сяргея вельмі моцна збілі, на гэта ёсць медыцынскія пасведчанні, аднак да сённяшняга дня ён не атрымаў кваліфікаванай медыцынскай дапамогі. Пасля таго, як Сяргею ўдалося адправіць ліст без цэнзуры на волю, і грамадства даведалася, на самой справе што з ім адбываецца, на яго сталі яшчэ больш ціснуць. Сяргея пастаянна саджаюць у СІЗА, ён не атрымлівае перадач і пазбаўлены сустрэч. Малады чалавек у 32 гады практычна аслеп на адно вока. У яго развілася арытмія. Яго трымаюць у адзіночцы, каб ніхто не бачыў яго стану здароўя. У Сяргея адымаецца адзін бок цела.
Медык і былая палітвязень Вольга Паўлаўна турму і медыцынскую дапамогу ў турме ў Жодзіне ведае з асабістага вопыту.
- Я, будучы лекарам, не ведаю як гэта патлумачыць. Бо ж у медыцыну ідуць людзі, для якіх гуманнасць зʼяўляецца асноўным жыццёвым прынцыпам. Чаму сярод медыкаў, якія працуюць у закрытых установах, гэта не спрацоўвае? На самой справе дастукацца непасрэдна да лекараў вельмі складана і амаль немагчыма. У Жодзіне дапамогу аказваюць фельчары, не лекары.
Што могуць зрабіць для палітвязняў беларусы ў эміграцыі? Могуць расказваць іх гісторыі, распавядаць пра кожнага, каму патрэбная дапамога, бо магчыма гэта выратуе ім жыццё. І пісаць, пісаць лісты палітвязням – пра гэта нагадваюць на кожнай беларускай акцыі.
Яланта Смялоўская