Традыцыя вызначэння лепшых ініцыятыў
Вызначэнне лепшай беларускай ініцыятывы года ў Познані становіцца традыцыяй. Кіраўнічка беларускай фундацыі «Кут» Вольга Стрыжнёва, якая і арганізавала гэты конкурс, распавядае, што ўпершыню падобнае мерапрыемства правялі летась. Многім гэта спадабалася, таму было вырашана правесці конкурс і сёлета.
Журы і ўдзельнікі конкурсу
Для падвядзення вынікаў было створана адмысловае журы. Згодна з дзеючымі правіламі, кожная ініцыятыва павінна была самастойна падаць заяўку на ўдзел у конкурсе. Сёлета такіх ініцыятываў было трынаццаць. Хаця, як падкрэслівае Вольга, у Познані іх існуе значна больш.
Узнагароджанне і месца правядзення
Урачыстае мерапрыемства адбывалася ў бары SARP, у самым цэнтры Познані, дзе часта ладзяцца беларускія імпрэзы. Лепшай ініцыятывай года сёлета журы абрала Беларускую суботнюю школку, якая існуе ў Познані ўжо некалькі гадоў. У якасці прыза прадстаўніца школкі, спадарыня Наста, атрымала драўляны куточак з мініяцюрнай чэканкай унутры.
Значнасць нашай справы даволі вялікая
Яна была вельмі ўсхваляваная і адзначыла, што для іх гэта стала нечаканасцю, але вельмі прыемнай. Таксама дадала, што калектыў школкі будзе вельмі ўсцешаны такой высокай ацэнкай сваёй працы.
— Калектыў школкі даволі сціплы, робіць сваю справу нібыта незаўважна для іншых, і гэтая ініцыятыва не вельмі шырока афішуецца сярод усіх суполак. Але значнасць нашай справы даволі вялікая.
Карыстаючыся магчымасцю, спадарыня Наста заклікала беларусаў прыводзіць сваіх дзетак у школку, дзе яны змогуць вывучаць беларускую мову, гісторыю і даведвацца пра культуру сваёй краіны.
Гэта насамрэч ініцыятыва, якая падтрымлівае беларускую самасвядомасць
Дарэчы, я пацікавіўся ў аднаго з сябраў журы, спадара Іллі, ці аддаў ён пры падвядзенні вынікаў свой голас за Беларускую суботнюю школку.
— Так, я галасаваў за гэтага намінанта, бо лічу, што гэта сапраўды важная і цікавая ініцыятыва. Не кожны беларускі горад можа пахваліцца тым, што ў ім ёсць беларуская школа, не кажучы ўжо пра польскія гарады. Таму мне здаецца выключна важным, што ў Познані існуе такое месца, дзе дзеці могуць займацца беларускай мовай, вывучаць беларускую гісторыю і культуру. Гэта насамрэч ініцыятыва, якая падтрымлівае беларускую самасвядомасць у эміграцыі. А сёння для нас гэта вельмі важна. Таму, прагледзеўшы ўсе ініцыятывы, я выбраў менавіта гэтую.
Самы цікавы госць года
Яшчэ адзін драўляны куточак з мініяцюрнай чэканкай прызначаўся самай цікавай госці, якая наведала беларускую дыяспару ў Познані. Сёлета ёю стала пісьменніца Ева Вежнавец. Праўда, сама пісьменніца на імпрэзе не прысутнічала, і драўляны куточак з мініяцюрнай чэканкай паедзе ў Варшаву.
Гісторыя і ідэя прыза
Вольга Стрыжнёва таксама распавяла пра тое, як з’явіўся такі прыз — драўляны куточак з мініяцюрнай чэканкай.
— Летась мы зрабілі шмат падарункаў — гэта быў такі эксперымент. Мы хацелі пакінуць наш драўляны куточак як мага большай колькасці людзей. І замест чэканкі там былі зярняткі, якія я зрабіла з адмысловай гліны. Яны сімвалізавалі своеасаблівы пасыл. А сёлета мы падумалі, што вельмі важна падсвечваць і іншых таленавітых людзей, якія жывуць у эміграцыі. Таму далучылі да гэтай справы Аляксандру Канончанка, каб яна паўдзельнічала ў вырабе нашага прыза. І вось яна зрабіла чэканку ў драўляным куточку. Мне падаецца, што гэта вельмі светлыя працы. Многія мастакі выкарыстоўваюць рэлігійныя матывы ў нейкім палітычным кантэксце, а ў Сашы яны лагодныя, светлыя і ўсім падабаюцца. Гэта выглядае вельмі эстэтычна і мае такі стрыт-фармат, што можна наклеіць у любым кутку. І мне падумалася, што вельмі файна падсвятліць Сашу для Познані, бо Берлін, дзе яна жыве, блізка ад нас. Спадзяюся, калі наша традыцыя будзе працягвацца, то ў гэтых куточках з’явяцца самыя розныя рэчы.
Напрыканцы імпрэзы адбыўся канцэрт гурта «Трава». Гучаў діджытал-фолк, публіка танчыла, было весела.
Павел ЗАЛЕСКІ
слухайце аўдыё