21 лютага ў свеце адзначаецца Дзень роднай мовы. Гэтае свята актуальнае не толькі для моваў, якія знаходзяцца пад пагрозай знікнення, але і для сем’яў мігрантаў, у якіх бацькі імкнуцца перадаць дзецям, народжаным на чужыне, мову і культуру продкаў.
Выхаванне дзяцей у беларускім духу і па-беларуску ў самой Беларусі ва ўмовах русіфікацыі грамадства і дзяржавы было вялікім выклікам для бацькоў. Дык што ўжо казаць пра такі падыход у эміграцыі. Аднак, як ні парадаксальна, у выгнанні гэтая задача часам можа быць нават прасцейшай для выканання. Пра гэта ў Дзень роднай мовы нам распавёў журналіст тэлеканала «Белсат», малады бацька Вітаўт Сіўчык.
«Тое, што мы ўсё яшчэ святкуем Дзень роднай мовы, азначае, што да нармальнасці нам яшчэ ісці і ісці», — разважае журналіст тэлеканала «Белсат» і малады бацька Вітаўт Сіўчык, які разам з жонкай выхоўвае малую дачушку ў Польшчы. На яго думку, мова павінна быць настолькі натуральнай, каб не патрабаваць асобнага свята. «Палякі не задумваюцца, на якой мове размаўляць з дзецьмі. Яны проста жывуць у сваёй мове. І мне хочацца, каб для беларусаў калісьці было гэтаксама».
Ягоная дачка пакуль яшчэ не гаворыць. Але ў доме Сіўчыкаў беларуская гучыць штодня, бо для іх гэта натуральна. «Мы не робім з гэтага подзвігу. Мы проста жывём па-беларуску. І яна гэта чуе», — кажа ён. Бацькі чытаюць малечы беларускія кнігі, размаўляюць з ёй па-беларуску. «Калі я бачу, як яна ўсміхаецца на гукі нашай мовы, я разумею: усё недарэмна. Мова — гэта не толькі словы. У нашым рэгіёне мова дагэтуль вызнвае нацыянальную прыналежнасць, хто бы што не казаў».
Вітаўт прызнаецца: у эміграцыі парадаксальна прасцей быць паслядоўным. «Тут ты ясна разумееш, хто ты і што хочаш перадаць дзіцяці. Польскую яна вывучыць у садку. Англійскую — у школе. А вось беларускую без нас — не».
Для ўкраінкі Дар’і, якая выхоўвае трохгадовага сына разам з мужам-беларусам у Польшчы, мова — таксама пра асабісты выбар. «Я хачу, каб сын ведаў, што ягоная мама з Украіны. Каб разумеў, чаму частка сям’і была вымушаная з’ехаць. Я не ведаю, ці ён будзе адчуваць сябе беларусам, украінцам, ці палякам, але дзякуючы валоданню маёй роднай мовы і роднай мовы мужа, у сына будзе большы выбар у будучыні», — кажа яна.
Больш за тое, беларуская стала для яе асабістым адкрыццём. Украінка навучылася чытаць па-беларуску, купляе беларускія дзіцячыя кнігі, спрабуе размаўляць. «Гэта патрабавала намаганняў, але мне самой стала цікава», — прызнаецца яна.
Валоданне мовамі ўзбагачае чалавека, пашырае яго гарызонты, а таксама дазваляе захаваць сувязь з радзімай продкаў. У першую чаргу гэта важна для бацькоў, але адначасова пашырае магчымасці выбару для дзіцяці ў будучыні.
Слухайце аўдыё!
эж
эж