Portal Polskiego Radia SA
słuchaj
shopping_cart
Polskie Radio
Section05

wyłączenie banerów

Дудова музика

Перед вами наступна зустріч з сільськими інструментами. Сьогодні дуди і вся дудова pодина. Слід пам’ятати, що в Польщі ми маємо аж вісім типів цих інструментів – дуди буковсько-косцянського типу, великопольські волинки равицько-гостинського типу, сьєршеньки, козіол білий, козіол чорний, живєцькі дуди, сілезькі ґайди та коза подгалянська. Як пише один із старих літописців, у доскрипкові часи в кожній корчмі «мусить бути дудар і скрипаль». Zobacz więcej na temat: 

Будинки у сільському господарстві

Сьогодні я розповім нашим молодим слухачам про різні господарські споруди. Спочатку хата. У минулому це була так звана "курна хата". Хоча це важко сьогодні уявити, але колись були поширені хати з відкритим вогнищем (не було печі), та ще й димоходу не було! Дим виривався через найвищу точку даху, але також поширювався по хаті. Крім того, в господарстві були: стодола, корівник, курник, стайня, іноді свинарник. Колись тварини іноді жили в одній будівлі зі своїми господарями. Сьогодні ми познайомимося з усіма найважливішими будівлями у господарстві, почуємо про них і пісні. Zobacz więcej na temat: 

„(...) gdzie dusze z grobów powstają”

23 stycznia 1814 r. w Teatrze Narodowym odbyła się premiera opery „Szarlatan czyli wskrzeszenie umarłych” Karola Kurpińskiego. Jak podaje H. F. Nowaczyk, autor publikacji „Chopin w podróży”, sceny ze zmarłymi, odżywającymi i powstającymi z grobu, tkwiły w pamięci i wyobraźni Chopina. Kompozytor w liście do swego przyjaciela Tytusa Woyciechowskiego, opisując scenę z „Roberta Diabła” Meyerbeera wystawionego w Operze Paryskiej [1831], wspomniał o dwuaktowej operze Kurpińskiego, którą obaj oglądali w Warszawie w roku 1827. Według Chopina, dusze wstające z grobów budziły większą grozę na widowni (także z powodu swojej liczebności), niż wskrzeszenie umarłych w „Szarlatanie” Kurpińskiego. W „Gazecie Korespondenta Warszawskiego i Zagranicznego” z roku 1827 pojawił się anonimowy artykuł opisujący wznowienie tej opery na deskach Teatru Narodowego. Autor wyrażający podziw dla znakomitego talentu Kurpińskiego, napisał: „ […] Dzieło naszego rodaka, daje wyobrażenie rzetelnych trudności, jakie napotyka artysta krajowy w swej Ojczyźnie”. (md)  Zobacz więcej na temat: 

Sylabus Mikołaja

22 stycznia 1837 r., zgodnie z postanowieniem cara Mikołaja I, na stanowisko rektora Rzymsko-Katolickiej Akademii Duchownej powołany został ksiądz Wojciech Ossoliński, prałat, archidiakon Katedry Podlaskiej, profesor w byłym Seminarium Głównym w Warszawie. W zespole wykładowców znalazł się Mikołaj Chopin, któremu mimo wieku emerytalnego powierzono funkcję lektora języka francuskiego. Ojciec Fryderyka z satysfakcją przyjął tę posadę, mającą w znaczący sposób poprawić warunki materialne rodziny. Jako doświadczony pedagog musiał jednak wiele czasu poświęcić na przygotowanie się do podjęcia nowych obowiązków. Zgodnie bowiem z zapisem ustawy uczelni, w V rozdziale „O Zarządzie pod względem naukowym”, każdy z wykładowców musiał przygotować prospekt, obejmujący treści nauczania, czas trwania i ukończenia wykładów, wskazanie autorów i książek „będących pomocami naukowymi, dla nauczycieli i uczniów”. Rektor miał obowiązek „ścisłego czuwania, aby Profesorowie i Lektorowie trzymali się porządnego i z dobrym duchem zgodnego sposobu uczenia”. (md)  Zobacz więcej na temat: 

Wokół Allegra koncertowego

21 stycznia 1888 r. w piśmie „The Athenaeum” ukazała się recenzja koncertu znakomitego pianisty Vladimira de Pachmanna, grającego m.in. Allegro de concert op. 46 Chopina. Fragment tej recenzji [anonimowej] przytoczył Frederick Niecks w swej publikacji „Fryderyk Chopin jako człowiek i muzyk”: „Kompozycja ta rzadko bywa wykonywana i powszechnie jest uznawana za najmniej interesujące i najmniej charakterystyczne dzieło polskiego kompozytora. Powiedzmy od razu, że opinia ta jest całkowicie mylna; trudności wykonawcze, jakie nastręcza ta kompozycja, są rzeczywiście duże, a samo tylko mistrzowskie ich opanowanie jest wysoce niewystarczające”. Według krytyków: „Pod palcami pianisty Allegro de concert przyjęte zostało jako autentyczne objawienie. To, co pierwotnie wydawało się suche i pogmatwane, nabrało naturalnego piękna i uczucia”. Frederick Niecks Allegro określał „[…] jako niezadowalające, a nawet chwilami trudne do akceptacji. [...] Wkład tego utworu do ogólnej wartości po Chopinie jest bardzo niewielki lub zgoła żaden”. (md)  Zobacz więcej na temat: