Portal Polskiego Radia SA
słuchaj
shopping_cart
Polskie Radio
Section05

wyłączenie banerów

Pleyel się przyczynił

5 grudnia 1841 r. w „La France Musicale” opublikowano relację z koncertu urządzanego 1 grudnia przez Jego Królewską Mość księcia d'Orléans. W gronie wykonawców znaleźli się wówczas wybitni artyści z Théâtre-Italien, wśród nich Giulia Grisi oraz Luigi Lablache. „Brakowało tylko znakomitego Antonio Tamburiniego”, nieobecność którego z bólem odnotowano. Szczególną jednak uwagę poświęcono Chopinowi „pianiście-poecie, którego zupełnie wyjątkowy geniusz pozostał aż do tej pory bez rywala i bez naśladowcy”. Zagrał on swoją Balladę As-dur op. 47, po czym improwizował „z wdziękiem, elegancją, prostotą, co wprawiło w zachwyt jego królewskie audytorium”. Zwrócono uwagę na fakt, że Chopin nie wybrał nowego fortepianu na ten liczący się koncert. Zdecydował się zagrać na koncertowym instrumencie Pleyela, zakupionym przez dwór królewski przed kilku laty [nr 5437 z roku 1837]. W prasie paryskiej odnotowano: „Znakomity fortepian Pleyela, na którym grał wielki artysta, przyczynił się do efektu i sukcesu”. (md) Zobacz więcej na temat: 

"Z Niepodległością w tle" – reportaż Urszuli Żółtowskiej-Tomaszewskiej o sylwetkach zasłużonych kobiet

Sylwetki wspaniałych i zaangażowanych społecznie kobiet, mało są obecne w naszej historii. Ciężko znaleźć ich życiorysy i dokonania w archiwach. Dociekliwi historycy znajdują wiedzę o nich w rozproszonych po Polsce i na świecie listach, pamiętnikach, zapiskach rodzinnych. Warto przywołać naszej pamięci te niezwykle ciekawe postaci. Co ciekawe, Lwów jest takim miastem, które od wieków może poszczycić się takimi nieprzeciętnymi kobietami. Zobacz więcej na temat: 

Nienależne roszczenie

4 grudnia 1847 r. James William Davison, kompozytor i krytyk muzyczny, autor książki Essay on the Works of F. Chopin, w liście do Desmonda Ryana, redaktora „The Musical World”, starał się wyjaśnić sprawę przedstawiającą polskiego kompozytora w złym świetle. Gdy zmarł Feliks Mendelssohn niemieccy muzycy mieszkający w Paryżu wystosowali list do wdowy po kompozytorze, pisząc: „Płacz żałobny nad jego stratą […] rozlega się trwożliwie i szczerze od Tamizy po Dunaj, od Sekwany po Wołgę, w każdej części cywilizowanej Europy tak samo”. Pod listem podpisy swe złożyli Kalkbrenner, Heller, Hallé, Pixis, Wolff, Panofka i Rosenhaim. Zabrakło autografu Chopina, który odmówił złożenia podpisu: „List pochodzi od Niemców, jakże więc mógłbym rościć sobie prawo do podpisania go”. Davison w swym liście przyznaje rację polskiemu kompozytorowi, twierdząc, że jego podpis „pod manifestem muzyków niemieckich, mógłby zostać potraktowany, jako roszczenie sobie nienależnego mu prawa”. (md) Zobacz więcej na temat: