Dwójka

Wybierzmy najciekawsze okładki jazzowych płyt!

07.04.2014 16:00
Ogłaszamy plebiscyt na najciekawsze, najsłynniejsze, najpiękniejsze w historii okładki płyt jazzowych. Wyniki zaprezentujemy na antenie Dwójki 30 kwietnia wieczorem - wieńcząc tym samym obchody Międzynarodowego Dnia Jazzu. Zapraszamy do głosowania!
W plebiscycie internetowym głosujemy na dziesięć najlepszych okładek - do północy 28 kwietnia.
W plebiscycie internetowym głosujemy na dziesięć najlepszych okładek - do północy 28 kwietnia.Foto: plaits/Flickr/CC

Najlepsze okładki bywają nie mniej słynne niż same nagrania. Reprodukcja obrazu "White Light " Jacksona Pollocka na albumie "Free Jazz" Ornette'a Colemana sprowokowała w początkach lat 60. burzliwą dyskusję. Zdjęcia z płyt Milesa Davisa czy Johna Coltrane’a stały się prawdziwymi ikonami, a estetyka albumów ECM-u w nierozerwalny sposób łączyła się z samą muzyką.

Z okazji Międzynarodowego Dnia Jazzu ogłaszamy zatem plebiscyt na najciekawsze, najsłynniejsze, najpiękniejsze w historii okładki płyt jazzowych!

Czy wygrają dzieła słynnego duetu Reid Miles/Francis Wolff odpowiedzialnego za charakterystyczną szatę graficzną wytwórni Blue Note, czy też niepodrabialne projekty Marka Karewicza dla serii Polish Jazz? A może estetyczne propozycje Winter&Winter lub też surowa poetyka Petera Brötzmanna?

O najciekawszych, Państwa zdaniem, okładkach – oraz ich projektantach! – opowiemy na antenie Dwójki wieczorem 30 kwietnia. Prezentacja wyników plebiscytu będzie zwieńczeniem obchodów Międzynarodowego Dnia Jazzu w Dwójce.

Z każdego komputera można zagłosować tylko raz. Głos oddajemy wskazując 10 wybranych płyt.

Głosujemy na dziesięć pozycji do północy 28 kwietnia. Zapraszamy do zabawy i dyskusji!

Plebiscyt przygotowali Tomasz Gregorczyk i Janusz Jabłoński.

jamsession@polskieradio.pl

facebook.com/improwizowane

 

Na kolejnych stronach zobaczysz okładki płyt.

/

 

George Adams-Don Pullen Quartet  - Live at the Village Vanguard Vol. 2 (Soul Note, 1983, okładka: Giuliano Crivelli)

/

 

Julian Cannonball Adderley - Cannonball's Sharpshooters (EmArcy, 1958)

/

 

Julian Cannonball Adderley - Somethin' Else (Blue Note, 1958, okładka: Reid Miles)

/

 

Albert Ayler - New York Eye And Ear (Control ESP-Disk, 1965, okładka: Michael Snow)

/

 

Han Bennink - Solo (West/East FMP, 1979, okładka: Han Bennink)

/

 

Tim Berne's Bloodcount - Saturation Point (Screwgun, 1997, okładka: Steve Byram)

/

 

Art Blakey And The Jazz Messengers - Moanin' (Blue Note, 1958, okładka: Buck Hoeffler)

/

 

Carla Bley - Social Studies (Watt/ECM, 1981, okładka: Paul McDonough)

/

 

Carla Bley - Live! (Watt/ECM, 1982, okładka: Paul McDonough, foto: Roger Ressmeyer)

/

 

Anthony Braxton - 20 Standards (Quartet) (Leo, 2005, okładka: Lora Denis)

/

 

Peter Brötzmann Octet - Machine Gun (FMP, 1968, okładka: Peter Brötzmann)

/

 

Peter Brötzmann Chicago Tentet - Be Music, Night (Okkadisc, 2005, okładka: Peter Brötzmann, Louise Molnar)

/

 

Dave Brubeck - Time Out (Columbia, 1959, okładka: S. Neil Fujita)

/

 

Donald Byrd - A New Perspective (Blue Note, 1963, okładka: Reid Miles)

/

 

Don Cherry - Complete Communion (Blue Note, 1966, okładka: Reid Miles, foto: Francis Wolff)

/

 

Sonny Clark - Cool Struttin' (Blue Note, 1958, okłaka: Reid Miles, fot: Francis Wolff)

/

 

Ornette Coleman Double Quartet - Free Jazz (Atlantic, 1961, okładka: Loring Eutemey, obraz: Jackson Pollock)

/

 

John Coltrane - Giant Steps (Atlantic, 1959, okładka: Marvin Israel, foto: Lee Friedlander)

/

 

John Coltrane - Coltrane (Impulse!, 1962, okładka: Robert Flynn, foto: Pete Turner)

/

 

John Coltrane - Ballads (Impulse!, 1963, okładka: Robert Flynn, foto: Jim Marshall)

/

 

John Coltrane - Coltrane's Sound (Atlantic, 1964, okładka: Marvin Israel)

/

 

John Coltrane - A Love Supreme (Impulse!, 1964, okładka: George Gray/Viceroy, foto: Bob Thiele)

/

 

John Coltrane - Ascension (Impulse!, 1965, okładka: Robert Flynn/Viceroy, foto: Charles Stewart)

/

 

Chick Corea - My Spanish Heart (Polydor, 1976, okładka: David Heffernan)

/

 

Miles Davis All Stars - Walkin' (Prestige, 1954, okładka: Tom Hannah)

/

 

Miles Davis - Porgy And Bess (Columbia, 1958, fot. Roy De Carava)

/

 

Miles Davis - Sketches Of Spain (Columbia, 1960)

/

 

Miles Davis - E.S.P. (Columbia, 1965, fot. Bob Cato)

/

 

Miles Davis - Filles de Kilimanjaro (Columbia, 1968, okładka: Hiro)

/

 

Miles Davis - Bitches Brew (Columbia, 1970, okładka: John Berg, ilustracja: Mati Klarwein)

/

 

Miles Davis - On The Corner (Columbia, 1972, okładka: Corky McCoy)

/

 

Miles Davis - Decoy (Columbia, 1984, okładka: John Berg, fot. Gilles Larrain)

/

 

Miles Davis - Ascenseur Pour L'Échafaud (Fontana, 1988, fot. Jean-Pierre Leloir)

/

 

Die Like A Dog Quartet - Little Birds Have Fast Hearts No. 1 (FMP, 1998, okładka: Peter Brötzmann)

/

 

Eric Dolphy - Out There (New Jazz, 1960, okładka: Richard Jennings)

/

 

Eric Dolphy - Out to Lunch (Blue Note, 1964, okładka: Reid Miles)

/

 

Dave Douglas - Charms of the Night Sky (Winter&Winter, 1998, okładka: Stephen Byram, fot. Robert Lewis)

/

 

Dave Douglas - Strange Liberation (Bluebird, 2004, okładka: Sheryl Lutz-Brown, fot. Ann Cutting)

/

 

Duke Ellington - Anatomy of Murder (Columbia, 1959, okładka: Saul Bass)

/

 

Bill Evans/Jim Hall - Undercurrent (United Artists, 1962, fot. Gauna-Douglas, fot. Toni Frissell)

/

 

Gil Evans - Into the Hot (Impulse!, 1961, okładka: Robert Flynn/Viceroy, fot. Arnold Newman)

/

 

Gil Evans - Where Flamingos Fly (A&M, 1989, okładka: Philip Shima, fot. Carol Friedman)

/

 

Red Garland - Groovy (Prestige, 1957, okładka: Reid Miles)

/

 

Stan Getz/Charlie Byrd - Jazz Samba (Verve, 1962, okładka: Olga Albizu)

/

 

Dexter Gordon - One Flight Up (Blue Note, 1964, okładka: Reid Miles, fot. Francis Wolff)

/

 

Dexter Gordon - Gettin' Around (Blue Note, 1965, okładka: Reid Miles, fot. Francis Wolff)

/

 

Graal - Graal (Polonia Records, 1996, okładka: Rafał Brzóskiewicz)

/

 

Herbie Hancock - Head Hunters (Columbia, 1973, okładka: Victor Moscoso, fot. Waldo Bascom)

/

 

Billie Holiday - Lady in Satin (Columbia, 1958, fot. Arnold Newman)

/

 

Freddie Hubbard - Hub-tones (Blue Note, 1962, okładka: Reid Miles, fot. Francis Wolff)

/

 

Keith Jarrett - Personal Mountains (ECM, 1989, okładka: Barbara Wojirsch, grafika: Rose Anne Colavito)

/

 

Keith Jarrett - Bye Bye Blackbird (ECM, 1993, okładka: Dieter Rehm, fot. Catherine Pichonnier)

/

 

Jazz Studio Orchestra Of The Polish Radio (Polskie Nagrania, 1969, okładka: Marek Karewicz)

/

 

Wojciech Karolak - Easy! (Polskie Nagrania, 1974, okładka: Marek Karewicz)

/

 

Krzysztof Komeda - Astigmatic (Polskie Nagrania, 1966, okładka: Rosław Szaybo, fot. Marek Karewicz)

/

 

Andrzej Kurylewicz - 10+8 (Polskie Nagrania, 1968, okładka: Marek Karewicz)

/

 

The Lounge Lizards - Queen Of All Ears (Strange & Beautiful Music, 1998, okładka: John Lurie)

/

 

Mahavishnu Orchestra - The Inner Mounting Flame (Columbia, 1971, okładka: Ron Coro, fot. Anthony Hixon)

/

 

Tony Malaby - Tamarindo (Clean Feed, 2007, okładka: Rui Garrido)

/

 

Cecil McBee - Mutima (Strata-East, 1974, okładka: Lucia Haskell McBee)

/

 

Bobby McFerrin/Chick Corea - Play (Blue Note, 1992, okładka: Marc Rosenthal)

/

 

Jackie McLean - Destination Out! (Blue Note, 1963, okładka: Larry Miller, fot. Francis Wolff)

/

 

Pat Metheny - Watercolors (ECM, 1977, okładka: Dieter Bonhorst, fot. Lajos Keresztes)

/

 

Pat Metheny - Offramp (ECM, 1982, okładka: Dieter Rehm, grafika: Gerd Winner)

/

 

Miłość - Miłość (GOWI, 1993, okładka: Jerzy Medyński)

/

 

Charles Mingus - Mingus Ah Um (Columbia, 1959, okładka: Randall Martin, obraz: S. Neil. Fujita)

/

 

Charles Mingus - Oh Yeah (Atlantic, 1962, okładka: Loring Eutemey)

/

 

Thelonious Monk - Genius of Modern Music, vol. 2 (Blue Note, 1952, okładka: Paul Bacon, fot. Francis Wolff)

/

 

Thelonious Monk - Monk's Music (Riverside, 1957, okładka: Paul Bacon, fot. Paul Weller)

/

 

Thelonious Monk - Misterioso (Riverside, 1958, okładka: Paul Bacon, obraz: Giorgio de Chirico)

/

 

Mostly Other People Do The Killing - The Coimbra Concert (Clean Feed, 2011, okładka: Travassos, fot. Nathan Kuruna)

/

 

Paul Motian - Conception Vessel (ECM, 1973, okładka: Barbara Wojirsch, fot. A. Raggenbass)

/

 

Zbigniew Namysłowski - Winobranie (Polskie Nagrania, 1974, okładka: Marek Karewicz)

/

 

Novi Singers - Rien Ne Va Plus (Polskie Nagrania, 1973, okładka: Marek Karewicz)

/

 

Charlie Parker/Dizzy Gillespie - Bird and Diz (Clef, 1952, okładka: David Stone Martin)

/

 

Polski Jazz Ensemble - Polski Jazz Ensemble (Poljazz, 1986, okładka: Ewa Kuncewicz)

/

 

Max Roach - Deeds, Not Words (Riverside, 1958, okładka: Paul Bacon, fot. Lawrence Shustak)

/

 

Sonny Rollins - Saxophone Colossus (Prestige, 1956, okładka: Tom Hannan)

/

 

Sonny Rollins - Way Out West (Contemporary, 1957, okładka: William Claxton)

/

 

Sonny Rollins - Tour de Force (Prestige, 1957)

/

 

Sonny Rollins - East Broadway Run Down (Impulse!, 1966, okładka: Robert Flynn/Viceroy, obraz: Mel Cheren)

/

 

Aldo Romano, Louis Sclavis, Henri Texier, Guy Le Querrec - Carnet De Routes (Label Bleu, 1995, okładka: Rudi Meyer, fot. Guy Le Querrec)

/

 

George Russell - Othello Ballet Suite (Flying Dutchman, 1968, okładka: Robert Flynn, obraz: Vic Kalin)

/

 

Pharoah Sanders - Pharoah's First (ESP-Disk, 1965, okładka: Jordan Matthews)

/

 

Wayne Shorter - Juju (Blue Note, 1964, okładka: Reid Miles)

/

 

Wayne Shorter - Footprints Live! (Verve, 2002, okładka: Sachico Asano, fot. Kate Garner)

/

 

Stanisław Sojka - Blublula (Polskie Nagrania, 1981, okładka: Marek Karewicz)

/

 

Tomasz Stańko - Music For K (Polskie Nagrania, 1970, okładka: Marek Karewicz)

/

 

Tomasz Stańko - Twet (Polskie Nagrania, 1974, okładka: Marek Karewicz)

/

 

Sony Stitt - Kaleidoscope (Prestige, 1957, okładka: Esmond Edwards, Reid Miles)

/

 

Sun Ra - The Heliocentric Worlds Of Sun Ra, Vol. 2 (ESP-Disk, 1966, okładka: Paul Frick)

/

 

Cecil Taylor - Unit Structures (Blue Note, 1966, okładka: Reid Miles, fot. Francis Wolff)

/

 

Tethered Moon - Chansons D'Edith Piaf (Winter&Winter, 1999, okładka: Günter Mattei)

/

 

Bobby Timmons - This Here Is Bobby Timmons (Riverside, 1960, okładka: Paul Bacon, Ken Braren, Harris Lewine, fot. Lawrence Shustak)

/

 

Mikołaj Trzaska - Danziger Strassenmusik (Kilogram Records, 2004, Macio Moretti)

/

 

The Vandermark 5 - Airports For Light (Atavistic, 2003, okładka: Paula Froehle)

/

 

Olo Walicki - Metalla Pretiosa (OWP, 2004, koncepcja: Olo Walicki, projekt: Tomasz Woźniak)

/

 

Weather Report - 08:30 (Columbia, 1979, okładka: Nancy Donald, ilustracja: Steve Smith)

/

 

Eberhard Weber - Works (ECM, 1985, okładka: Dieter Rehm, grafika: Gerd Winner)

/

 

Kenny Wheeler - Gnu High (ECM, 1976, okładka: Barbara Wojirsch, fot. Tadayuki Naito)

 

mc

Zobacz więcej na temat: Jazz Płyty
Ten artykuł nie ma jeszcze komentarzy, możesz być pierwszy!
aby dodać komentarz
brak

Czytaj także

Han Bennink: nuty to dla mnie tylko papier upstrzony przez muchy

10.01.2014 19:00
- Sławni muzycy, jak Louis Armstrong czy Erroll Garner też nie czytali nut. Gram z pamięci albo reaguję na to, co słyszę - mówił w Dwójce holenderski perkusista, jeden z najważniejszych muzyków w historii europejskiego jazzu i muzyki improwizowanej.
Han Bennink
Han Bennink Foto: INGO WAGNER, PAP/DPA
Posłuchaj
45'45 Han Bennink: nuty to dla mnie tylko papier upstrzony przez muchy (Rozmowy improwizowane/Dwójka)

Bennink to wieloletni partner Mishy Mengelberga i Petera Brötzmanna, współzałożyciel słynnej orkiestry ICP (Instant Composers Pool), rewolucjonista perkusji, całkiem niezły malarz, rzeźbiarz i rysownik, prześmiewca, wywrotowiec i niespokojny duch. Choć kojarzony jest (i słusznie) głównie ze sceną muzyki free, znakomicie czuje się też w niemal wszystkich gatunkach konwencjonalnego jazzu, od dixielandu po bebop, co dokumentują choćby nagrania z Lee Konitzem czy pianistą boogie woogie, Little Williem Littlefieldem.

Artysta mówi: - Kiedy masz 71 lat, grób cię wzywa. Mnóstwo ludzi, których tak dobrze znałeś, już dawno odeszło. Doczekałem wieku, w którym nie ma miesiąca, kiedy nie byłbym na jakimś pogrzebie. Myślisz o śmierci, nie da się inaczej. I z pewnością wiążę się to z moją muzyką. Bo to ja gram. Ja, Han Bennink.
W "Rozmowach Improwizowanych" Bennink opowiadał o śmierci i graniu na podłodze, o rowerowych eskapadach na koncerty Charliego Parkera i epizodzie z "serową perkusją”, o osobliwej współpracy z Krzysztofem Pendereckim, odznaczeniu otrzymanym z rąk holenderskiej królowej i o tym, co robią muzycy jazzowi po godzinach.

Z artystą rozmawiali Tomasz Gregorczyk i Janusz Jabłoński.
bch

Zobacz więcej na temat: Jazz muzyka

Czytaj także

Kevina Drumma trud w spamiętaniu pokręteł

14.03.2014 10:10
- Straciłem już orientację, co jest, a co nie jest w muzyce konwencjonalne – powiada Drumm, jeden z najciekawszych artystów sceny tak zwanej muzyki elektronicznej. "Tak zwanej", bo jak bardzo nieszczęśliwa jest ta kategoria uświadamia pobieżne chociaż zapoznanie się z twórczością Drumma,
Kevin Drumm
Kevin DrummFoto: Flickr/Seth Tisue
Posłuchaj
39'23 Kevina Drumma trud w spamiętaniu pokręteł (Rozmowy improwizowane/Dwójka)

W dyskografii Kevina Drumma znajdziemy płyty noise’owe, ambientowe, utwory oparte na nagraniach terenowych i zmierzające w stronę muzyki konkretnej, minimalizm, lo-fi itd.
W wywiadzie udzielonym Tomaszowi Gregorczykowi i Januszowi Jabłońskiem artysta opowiadał między innymi o tym, jak przygotowuje się do koncertów:
- Podczas prób, kiedy już rozłożę wszystkie swoje urządzenia z mnóstwem pokręteł i wiem, że chciałbym zacząć koncert na konkretnych ustawieniach, muszę sprawdzić, czy wszystkie pokrętła są dokładnie w tych pozycjach, w których powinny być. Muszę pamiętać, które pokrętło za co odpowiada (chociaż czasami zdarza mi się sprawdzać to w trakcie koncertu), ale to chyba nie są tradycyjnie rozumiane ćwiczenia w opanowaniu instrumentu.
Artysta wspominał też o swoich związkach z chicagowską sceną muzyki improwizowanej:
- Ostatnie tournee grupy Territory Band było… hmm, jakby to rzec… doprowadziło mnie do szału.
…o konwencjach:
- Każdy wie, że nawet free-improv rządzi się pewnymi regułami. To tylko określenie, podobnie jak w przypadku post rocka: co sprawia, że dane nagranie jest POSTrockowe, a nie po prostu rockowe?
…o krytyce muzycznej:
- Kilka lat po wydaniu Sheer Hellish Miasma w The Wire ukazał się absurdalny artykuł zatytułowany Subterranean Metal, który był chyba próbą stworzenia jakiegoś nowego gatunku. Z jednej strony rozumiem to, bo sam tytuł Sheer Hellish Miasma brzmi metalowo, a na okładce użyłem gotyckich fontów. Z drugiej strony słowa, że jestem alchemikiem, który roztapia metalowe elementy, aby stworzyć coś innego może i są efektowne, ale wtedy bardzo mnie zirytowały.
…i o tak zwanej prozie życia:
Mam córkę, ma teraz dwa latka. Moja dziewczyna pracuje. I to jest prawdziwe wyzwanie!
Do wysłuchania wywiadu, który zabrzmiał w audycji "Rozmowy improwizowane" , zapraszają Tomasz Gregorczyk i Janusz Jabłoński.
bch/jp

Zobacz więcej na temat: Chicago Jazz

Czytaj także

Zakir Hussain: po narodzinach tata zamiast modlitwy wyśpiewał mi rytm

28.03.2014 11:58
Nie ma drugiego tak biegłego w klasycznej muzyce Indii, a jednocześnie tak mocno związanego z jazzem tablisty jak Zakir Hussain. O tym, dlaczego nie został gwiazdą rocka, oraz o rytmicznych różnicach między Indiami a Zachodem, wirtuoz opowiadał w "Rozmowach improwizowanych".
Zakir Hussain
Zakir HussainFoto: Wikipedia/or Krupasindhu Muduli
Posłuchaj
37'52 Zakir Hussain: po narodzinach tata zamiast modlitwy wyśpiewał mi rytm (Dwójka)

Jego pierwszym nauczycielem był ojciec, Alla Rakha, jeden z najważniejszych klasycznych wirtuozów tego instrumentu w historii. Jednak tym, co różniło Hussaina od wielu innych znakomitych muzyków grających na tabli, była fascynacja muzyką amerykańską: jazzową i  latynoską. I chociaż to Indie wykształciły być może najbardziej skomplikowany system rytmiczny świata, jazz okazał się dla Zakira Hussaina prawdziwym wyzwaniem.

- Po raz pierwszy usłyszałem jazz w wykonaniu Buddy’ego Richa – opowiada Hussain – i nie wiedziałem, gdzie jest słaba część taktu! Owszem, słyszysz u Richa stały rytm wybijany na talerzu, ale stopa już pracuje nieregularnie, podobnie werbel. Jasne: zespół jazzowy podążą za swingiem wybijanym na talerzach, ale wtedy tego nie wiedziałem. Czekałem na akcenty i zachodziłem w głowę, jak to możliwe, że nikt w grupie nie gubi rytmu.

Głównym tematem "Rozmów Improwizowanych” były więc odmienne sposoby pojmowania rytmu, wzajemne wpływy muzyki Indii i Zachodu oraz sama tabla. Hussain opowiadał m.in. o pierwszej lekcji muzyki, jaką odebrał dwa dni po swoich narodzinach:

- Przyjechałem ze szpitala trzymany na rękach przez mamę. Tradycja nakazuje, żeby ojciec wziął od matki przyniesione dziecko i wyszeptał mu do ucha modlitwę. Więc tata wziął mnie na ręce i zaczął śpiewać mi do ucha rytm – ku zaskoczeniu mamy.
O swojej reakcji na indyjską stylizację w "Norwegian Wood” Beatlesów:

- Pomyślałem: Wow! To można tak zagrać na sitarze?.
O odkryciu tabli:

- Kiedy miałem 18-19 lat, chciałem być gwiazdą rocka. Usiłowałem grać na perkusji, na kongach, na tym, na tamtym, a przecież znacznie lepiej mogłem wyrazić wszystko na tabli. Na kongach było pięć tysięcy lepszych ode mnie. Było też pięć tysięcy perkusistów lepszych ode mnie. Co ja próbowałem zrobić?
O roli klasycznej muzyki indyjskiej:

- W sezonie na trzy miesiące jeżdżę do Indii, każdego roku. Gram wtedy około 40 koncertów tylko z muzykami klasycznymi. Albo klasyczny repertuar na tablę – dwugodzinne koncerty solowe. Nie zamierzam przestać, bo… to właśnie ‘ja’! Dzięki temu mam coś do zaoferowanie tutaj, na Zachodzie. Gdybym był pozbawiony własnej tożsamości, cóż miałbym do powiedzenie? Nic.
Zakir Hussain był gościem "Rozmów Improwizowanych”. Z artystą rozmawiali Tomasz Gregorczyk i Janusz Jabłoński

mm/bch

Zobacz więcej na temat: Indie Jazz muzyka

Czytaj także

Od 50 lat nad Odrą słychać jazz

04.04.2014 14:00
W piątkowym jazzowym "Poranku Dwójki" rozmawialiśmy o jubileuszowym 50. Festiwalu Jazz nad Odrą. Festiwal ten, obok Jazz Jamboree i krakowskich Zaduszek Jazzowych, to jeden z najstarszych polskich festiwali jazzowych.
Od 50 lat nad Odrą słychać jazz
Foto: materiały prasowe
Posłuchaj
16'36 Piotr Baron i Wojciech Siwek opowiadają o 50. Festiwalu Jazz nad Odrą (Poranek Dwójki)
04'25 Marek Karewicz o wystawie zdjęć przedstawiających wybitnego jazzmana Krzysztofa Komedę (Poranek Dwójki)

Narodził się w 1964 roku w kultowym klubie studenckim Pałacyk. Od chwili powstania odgrywał znaczącą rolę na polskiej scenie muzycznej. Zdobycie nagrody w festiwalowym konkursie, zauważenie przez jury czy krytyków stanowiło dla młodych muzyków przepustkę do profesjonalnej kariery. Konkurs, który w pierwszych latach istnienia festiwalu był jego najważniejszym elementem, wyłonił tak wielkie indywidualności polskiej sceny jazzowej jak : Ewa Bem, Włodzimierz Nahorny, Zbigniew Seifert, Krzesimir Dębski, Jarosław Śmietana, Janusz Strobel, Piotr Baron, Henryk Miśkiewicz, Tomasz Szukalski, Andrzej Zaucha... Lista jest bardzo długa i bardzo piękna.

Z biegiem lat profil festiwalu uległ zmianie, pojawiało się coraz więcej gwiazd europejskiego i światowego jazzu (takie były oczekiwania festiwalowej publiczności), ale konkurs wyłaniający "indywidualność jazzową" pozostaje w dalszym ciągu "solą" imprezy. Gośćmi "Poranka Dwójki" po 8.35 byli Piotr Baron i Wojciech Siwek.

W audycji zaprosiliśmy również do warszawskiej Kordegardy na wystawę zdjęć wybitnego jazzmana Krzysztofa Komedy wykonanych przez Marka Karewicza.

Poza tym zaprezentowaliśmy kolejną książkę z cyklu "25 książek na 25 -lecie" i nowy odcinek "Archiwalni". Nie zabrakło "Słowa na dzień", informacji kulturalnych, kalendarium, "Piosenki z rekomendacją (w tym tygodniu piosenki wybierał Henryk Waniek) i oczywiście płyty tygodnia. Jest nią album, na którym uwertury Stanisława Moniuszki gra Orkiestra Symfoniczna Filharmonii Narodowej pod dyrekcją Antoniego Wita.

Audycję prowadził Paweł Sawicki.

mc

Zobacz więcej na temat: Jazz Odra Wrocław