HrayBery przywracają do życia muzykę, która przez dziesięciolecia pozostawała w zapomnieniu. To brzmienia pogranicza polsko-ukraińskiego z przełomu XIX i XX wieku — muzyka, która rozbrzmiewała w karczmach, gospodach i na miejskich placach galicyjskich miasteczek i sztetli. Grali i tańczyli przy niej razem Rusini/Ukraińcy, Polacy, Żydzi, wędrujący Romowie oraz kupcy przemierzający lokalne szlaki handlowe. Repertuar zespołu to przede wszystkim muzyka taneczna: kozaki i kozaczki, kołomyjki, mazurki, polki czy ciuryły. HrayBery korzystają z instrumentów zakorzenionych w tej tradycji już od końca XVI wieku, tworząc brzmienie surowe, energetyczne i pełne rytmicznego napięcia — muzykę, która naturalnie porywa do tańca i wspólnego świętowania. Laureaci Nagrody Programu 1 Polskiego Radia w KMF Nowa Tradycja 2024.
SKŁAD: Maksym Nakoneczny – skrzypce Serhii Postolnikov – cymbały Martia Bodnar – skrzypce Agata Weber – bęben obręczowy
Czwartek, 21 maja 2026, godz. 18.30 / Studio im. Władysława Szpilmana

Czy folk to jedynie pieśni wiejskie? Stanowczo nie! Folk miejski to bogaty nurt muzyczny o silnych korzeniach w kulturze polskiej, ba! europejskiej, a wręcz światowej. Grupa od wielu lat kontynuuje muzyczne tradycje Warszawy. Podążając ścieżką wielkiego stołecznego barda - Stanisława Grzesiuka, wyśpiewują dawne oraz współczesne autorskie ballady celebrujące lokalność. Nie stronią od charakterystycznego dla nurtu ballad podwórzowych humoru. Wszystkie teksty nowych utworów pisze Justyna Jary, jest też autorką melodii, reszta muzyki to rzecz alegancko kolektywna. Zespół kontynuujący warszawskie tradycje muzyczne - od ballad podwórzowych po piosenki z rewii i kabaretów. Zwycięzcy Międzynarodowego Festiwalu Piosenki Szlakiem Bardów (2024). Kapela alegancko zgarnęła także grand prix konkursu "Nowe Brzmienie Warszawskich Ulic" (2021). Zespół przygrywa na miejskich potańcówkach i retro recitalach. W razie potrzeby zagra również na weselach, czy rozwodowych rozchodniaczkach.
SKŁAD: Justyna Jary – śpiew, Artur Lipiński – perkusja, Grzegorz Rytka – saksofon, Janusz Tytman – mandolina, banjo, Mateusz Wachowiak – akordeon, Michał Zuń – kontrabas
Czwartek, 21 maja 2026, 20.00 /Studio im. Władysława Szpilmana Lutosławskiego

Wiejska kapela grała w nierozerwalnej relacji z tancerzami. To ich energia i reakcje były paliwem dla instrumentalistów. Relacja między grającymi, a tańczącymi była niewypowiedziana, intymna. Mimo to, dźwięki należały do muzyków. A gdyby te pierwsze muzyczne impulsy wychodziły z ruchu ciała? Powstawały w bezpośrednim, cichym kontakcie z parkietem? Rodziły się w poszukiwaniach opartych na kroku, uderzeniu, dotyku? W tej instalacji to nie muzyka wprawia w ruch ciało, ale ciało tworzy muzykę. Stworzyliśmy specjalną podłogę, uzbrojoną w kilkanaście mikrofonów kontaktowych. Zarejestrowane sygnały kierujemy do modeli uczenia maszynowego, wytrenowanych na brzmieniach instrumentów tradycyjnych i głosów. W efekcie każda interakcja z drewnianą powierzchnią staje się impulsem dźwiękowym i polem interpretacji dla algorytmu, wspólną fantazją na styku dawnej wsi i cyfrowej współczesności. Performer, poprzez ruch i kontakt z parkietem, staje się generatorem dźwięku, a parkiet – rezonatorem napędzającym dalece post-oberkową kapelę. Instalacja we foyer Studia Koncertowego S1 im. Witolda Lutosławskiego w Warszawie zostanie otwarta przez grupę tancerzy. Następnie przestrzeń stanie się interaktywnym instrumentem dostępnym do swobodnych eksperymentów dla publiczności festiwalu umożliwiając wspólne tworzenie dźwięku poprzez ruch, reagując na gesty uczestników i jednocześnie je kształtując.
Koncepcja: Maria Stępień i Andrzej Józefczyk
Projekt systemu i realizacja: Andrzej Józefczyk
Kompozycja i agregacja danych muzycznych: Maria Stępień i Andrzej Józefczyk
Współpraca kuratorska: Hanna Szczęśniak
Piątek, 22 maja 2026, 19.00 / Foyer Studia Koncertowego Polskiego Radia im. Witolda Lutosławskiego

Koncert z serii "Muzyka Źródeł" z repertuarem z trzech najbarwniejszych regionów polskich gór: Górali Śląskich, Górali Żywieckich i Górali Podhalańskich. Ideą koncertu jest odnalezienie wspólnego muzycznego mianownika łączącego te trzy odrębne kultury góralskie. Muzycy tradycyjni z Beskidu Żywieckiego, Śląskiego i Podhala połączą swoje siły, by ukazać z jednej strony unikalność i odrębność tych regionów, a z drugiej - to, co je łączy i świadczy o wspólnych muzycznych korzeniach.
WYSTĄPIĄ:
1. Beskid Śląski: kapela Wałasi, założona w 1985 roku przez Zbigniewa Wałacha. Zespół prezentuje repertuar przejęty od najstarszych muzykantów Beskidu Śląskiego: polki, owięzioki, pieśni pasterskie – autentyczne góralskie melodie, dziedziczone przez stulecia i przekazywane z pokolenia na pokolenie w nieprzetworzonej formie. W 2004 roku kapela Wałasi otrzymała Nagrodę im. Oskara Kolberga za zasługi dla kultury ludowej.
2.Podhale: skrzypek Stanisław Michałczak, któremu towarzyszyć będą wybitni młodzi muzycy: Jan Michałczak, Andrzej Gut-Mostowy i Paweł Majerczyk, zafascynowanych muzyką tradycyjną w jej najbardziej archaicznym brzmieniu. Artyści kultywują tradycje zapoczątkowane przez swoich dziadków i rodziców - cenionych muzyków, śpiewaków i instruktorów zespołów regionalnych.
3. Beskid Żywiecki: Marta Matuszna, Przemysław Ficek, Rafał Bałaś i Stanisław Bafia, czyli Skład Niearchaiczny. Zespół łączy brzmienie tradycyjnej kapeli dudziarskiej z akompaniamentem kontrabasu i altówki, tworząc przemyślaną i spójną formę muzyczną, stanowiącą brakujące ogniwo pomiędzy archaiczną a współczesną muzyką żywiecką.
Piątek, 22 maja 2026, godz. 19.30 / Studio Koncertowe Polskiego Radia im. Witolda Lutosławskiego

Yalla Miku to międzykulturowy kolektyw łączący muzyków z Afryki Północnej i Wschodniej z przedstawicielami współczesnej, eksperymentalnej sceny genewskiej. Ich twórczość wyrasta ze spotkania tradycji i nowoczesności – to dynamiczna przestrzeń, w której gnawa przenika się z electro, house’owym pulsem i krautrockowym groove’em, by w innych momentach eksplodować punkową energią. Brzmienia tradycyjnych instrumentów oraz zakorzenione w nich algierskie, erytrejskie i marokańskie motywy ludowe wnikają w struktury współczesnych środków wyrazu – syntezatorów, przesterowanych gitar i klubowej rytmiki. Ten dialog działa w obie strony: nowoczesna produkcja nie dominuje nad tradycją, lecz współistnieje z nią, tworząc żywy, pulsujący organizm dźwiękowy. Nazwa zespołu jest znacząca. „Yalla” – arabskie słowo wyrażające entuzjazm i zachętę do działania – zestawione zostało z „Miku”, nawiązującym do wirtualnej postaci z oprogramowania Vocaloid, symbolu cyfrowej, futurystycznej popkultury. To połączenie oddaje istotę projektu: muzykę funkcjonującą jednocześnie w świecie tradycji i w cyfrowej teraźniejszości. Trzon zespołu tworzą założyciele genewskiej wytwórni Bongo Joe: Cyril Yeterian (banjo, gitara elektryczna, głos), Cyril Bondi (perkusja, głos), Simone Aubert (syntezator, gitara, głos) oraz Vincent Bertholet (bas, głos). Aubert i Bertholet znani są również z działalności w duecie Hyperculte oraz w kolektywie Orchestre Tout Puissant Marcel Duchamp. Do składu dołączyli muzycy-imigranci: Marokańczyk Anouar Baouna (guembri, krakeb, loutar), Erytrejczyk Samuel Ades (krar) oraz Algierczyk Ali Bouchaki (darbouka, bendir). To właśnie ich doświadczenia i tradycje muzyczne stanowią fundament brzmienia Yalla Miku – zespołu, który z energią i odwagą redefiniuje pojęcie współczesnej muzyki transkulturowej.
Piątek, 22 maja 2026, 21.00 / Studio Koncertowe Polskiego Radia im. Witolda Lutosławskiego

Druga nagroda w konkursie na Folkowy Fonogram Roku 2025 Kwartet złożony z wybitnych instrumentalistów, z ogromnym dorobkiem scenicznym, fonograficznym i badawczym. Na polu fascynacji tradycyjnymi, dawnymi melodiami Polski Centralnej muzycy podjęli próbę odnalezienia punktów stycznych miedzy tzw. rytmami mazurkowymi obecnymi w rdzennej muzyce wsi polskiej a światem rytmicznym wybrzeża Afryki Zachodniej oraz współczesnego jazzu amerykańskiego. Na bazie tzw. oberów rodem spod Radomia, Przysuchy,Opoczna kwartet tworzy unikatową mieszankę improwizacji, tanecznej mistyki rdzennego oberka, współczesnego brzmienia jazzu i tradycyjnej muzyki skrzypcowej Mateusza Niwińskiego przejętej od nieżyjących, największych wiejskich skrzypków Polski Centralnej urodzonych na początku XX wieku- Józefa Zarasia, Józefa Kędzierskiego, Mariana Bujaka, braci Gaców. Połączenie skrzypiec z fortepianem jazzowym oraz tradycyjnej basetli wiejskiej z zestawem jazzowym jest wyjątkową fuzją pieczołowicie odczytanej tradycji i wpływów ze świata, którym nasiąknęli twórcy kwartetu. Cytowane przez kapelę motywy muzyczne pochodzące z XIX wiecznej wsi polskiej, w ujęciu kwartetu nie tylko nie tracą waloru tradycyjnego ale wchodzą w udany dialog z językiem jazzu i etnicznymi cytatami rytmów Afryki.
SKŁAD: Mateusz Niwiński – skrzypce Jan Emil Młynarski – perkusja Piotr Zabrodzki – fortepian, syntezatory Piotr Domagalski – basetla
Sobota, 23 maja 2026, 19.30 / Studio Koncertowe Polskiego Radia im. Witolda Lutosławskiego

Laureaci Grand Prix Konkursu Muzyki Folkowej "Nowa Tradycja" 2025. Muzycy o jazzowych korzeniach, biorący udział w niezliczonej ilości różnych muzycznych przedsięwzięć, od lat jeżdżą na polską wieś w poszukiwaniu wiedzy i inspiracji. Od dawna kooperują też z wiejskimi muzykantami, głównie z Radomszczyzny. Studiując melodykę i rytm oberka muzycy doszli do fascynujących wniosków łączących rdzenną muzykę polskiego interioru z obrzędową muzyką zachodniego wybrzeża Afryki i Indii, jak i również z wybranymi kierunkami w muzyce elektronicznej. Tak unikatowa fuzja jest podstawą koncepcji muzycznej zespołu. Rdzenne melodie, w tradycji grane na skrzypcach czy harmonii, są tu odwzorowane na starych syntezatorach, a tradycyjny wiejski “dżaz” został zastąpiony elektronicznym, analogowym zestawem perkusyjnym. Do duetu dołączyła młoda śpiewaczka i tancerka Joanna Sztucka – uczennica legendarnej śpiewaczki z Gałek Rusinowskich Marii Siwiec i tak powstał „Tercet Imperial”. Cała trójka podchodzi z wielkim szacunkiem do tradycji. Melodie, przyśpiewki i rytm zachowują swoją postać, a poprzez autorski, nietradycyjny aparat wykonawczy zyskują współczesny walor i płyną ponad czasem i przestrzenią. Uniwersalizm zaklęty w pozornie hermetycznej tradycji jest dla nich najważniejszy.
SKŁAD: Jan Emil Młynarski – perkusja elektroniczna Piotr Zabrodzki – syntezatory Joanna Sztucka – śpiew
Sobota, 23 maja 2026, 21.00 / Studio Koncertowe Polskiego Radia im. Witolda Lutosławskiego

Zegzela to zespół wokalny składający się z młodych mieszkańców Sejn i okolicznych wsi - Krasnogrudy, Żegar, Burbiszek, Budwieci, Zaleskich. Już same nazwy tych miejscowości ukazują bogaty koloryt językowy i kulturowy Sejneńszczyzny. Ten mikroregion, będący częścią Suwalszczyzny, jest położony na samej granicy polsko-litewskiej. Od wieków przeplatają się tu języki i kultury: polska i litewska, ale także żydowska, cygańska, starowierska... Zegzela to jedno z miejscowych, ludowych imion kukułki. Zespoł założony przez wokalistkę, kompozytorkę i instruktorkę Olę Bilińską, powstał z potrzeby zgłębienia, uporządkowania i przekazania młodym podopiecznym z Ośrodka Kultury w Sejnach miejscowych tradycji muzycznych. Na koncercie młodzi wokaliści zaprezentują swoją opowieść o Sejneńszczyżnie. Złożą się na nią zarówno tradycyjne pieśni polskiej i litewskiej społeczności, miejscowe legendy i opowieści zebrane przez Olę Bilińską podczas spotkań z sąsiadami-seniorami oraz inspirowane nimi piosenki napisane przez wokalistkę specjalnie na koncert.
Śpiewakom towarzyszyć będzie zespół instrumentalny w składzie: Milena Moniuszko (Sejny) - wibrafon Maciej Bobrowski (Krasnogruda) - akordeon Paweł Jaczewski (Krasnopol) - klarnet ,
Niedziela 24 maja 2026, 12.00 / S3

Jonny Nash i Tomo Katsurada zaprezentują na żywo materiał z albumu Once Was Ours Forever – najnowszego solowego wydawnictwa Nasha, wydanego przez jego amsterdamską wytwórnię Melody As Truth. Płyta rozwija brzmienie znane z albumu Point of Entry (2023), łącząc elementy folku, ambient jazzu i dreampopu. Składa się z jedenastu kompozycji opartych na gitarze, subtelnych warstwach dźwiękowych, melodyjnych motywach i delikatnych wokalach. Utwory mają spokojne tempo i otwartą formę, stawiając na klarowność brzmienia oraz przestrzeń. Centralną rolę w tej muzyce odgrywa gitara Nasha – subtelna, wielowarstwowa i pełna niuansów. W studiu artystę wspierali liczni współpracownicy, m.in. saksofonista Joseph Shabason, Shoei Ikeda, japońska wokalistka Satomimagae, a także Tomo Katsurada, który pojawia się na płycie jako wiolonczelista. Na scenie Nash i Katsurada wspólnie interpretują materiał z albumu, rozwijając jego przestrzenne brzmienie i pozwalając kompozycjom oddychać w żywej, koncertowej formie. Jonny Nash – szkocki producent, kompozytor i gitarzysta, uznawany za jedną z kluczowych postaci współczesnej sceny ambient i new age. Jego twórczość ewoluowała od inspiracji cosmic disco w stronę kontemplacyjnych, przestrzennych form opartych na gitarze i subtelnej elektronice. Po latach spędzonych m.in. w Japonii osiadł w Amsterdamie, gdzie założył wytwórnię Melody As Truth i rozwinął swój charakterystyczny styl. Współpracował z artystami takimi jak Suzanne Kraft czy Gigi Masin (w ramach projektu Gaussian Curve), a jego muzyka pojawiała się także w produkcjach filmowych i telewizyjnych. W ostatnich latach rozwija również kierunek łączący ambient z elementami folku i muzyki akustycznej. Tomo Katsurada – japoński muzyk, kompozytor i wokalista, znany przede wszystkim jako założyciel i lider zespołu Kikagaku Moyo. Po zakończeniu działalności grupy rozpoczął karierę solową, koncentrując się na bardziej eksperymentalnym i osobistym podejściu do muzyki. Obecnie działa w Amsterdamie, gdzie poza działalnością muzyczną współtworzy także przestrzeń artystyczną. Jego twórczość łączy elementy psychodelii, folku i improwizacji, stawiając na surowe, organiczne brzmienie. W 2024 roku wydał debiutancki solowy projekt „Dream of the Egg”, rozwijany we współpracy z artystką wizualną Shoko Otake jako multidyscyplinarne połączenie muzyki i obrazu.
Niedziela, 24 maja 2026, 18.00 / S3