ETERSOUL to duet instrumentalny stworzony przez dwóch przyjaciół – Karola Graczyka i Bartosza Rodzenia, których połączyła pasja do muzyki i głęboka, wieloletnia więź. Trudno ich jednoznacznie sklasyfikować – muzyka ETERSOUL to fuzja gatunków, poszukiwanie nowych środków wyrazu i budowanie własnego, muzycznego języka. Duet łączy w sobie elementy etno-jazzu, muzyki folkowej, funku, bluesa, klasyki, rocka oraz subtelną elektronikę, tworząc unikalne brzmienie pełne przestrzeni, pogłosów i tzw. efektów sonorystycznych – warstwowych, nałożonych na siebie motywów, które tworzą głębię i dialog między instrumentami. ETERSOUL ma na koncie dwa wydane single – „Neon Birds” oraz „Enigmatic” – oba nawiązujące do zgoła różnych muzycznych tradycji, w tym również muzyki „Wschodu”. Większość utworów powstawała wspólnie – najczęściej podczas spotkań pełnych improwizacji, a ich inspiracją była proza życia codziennego podparta rozmaitymi muzycznymi korzeniami.
SKŁAD: Karol Graczyk – klarnet, Bartosz Rodzeń – gitara elektryczna
Piątek, 22 maja, godz. 16.20

Natura daje plony, daje światło i życie. Zespół Braty w swoim nowym materiale zatytułowanym „Hymny” odnosi się do ciężkiej pracy, którą każdy z nas musi wykonać aby uzyskać efekty. Wybrane tematy ze zbioru Oskara Kolberga „Mazowsze” odnoszą się do miesiąca sierpnia kiedy to żniwa, upał ale też intensywny kontakt z naturą dają poczucie pełni, sprawczości i afirmacji siły, którą to muzycy grupy Braty starają się przekazać w swojej muzyce. Muzycy zespołu to artyści związani z muzyką improwizowaną, klasyczną, tradycyjną, world music, rozrywkową, współtworzący między innymi takie zespoły, jak Kwartludium, Bastarda czy Kapela ze Wsi Warszawa.
SKŁAD: Michał Górczyński – klarnet kontrabasowy, Michał Marecki – syntezatory, szpinet, sample
Piątek, 22 maja, godz. 17.40

Program, który prezentuje artystka, wyrasta z potrzeby przyjrzenia się bliżej możliwościom fideli płockiej i suki biłgorajskiej – instrumentów głęboko zakorzenionych w tradycji, a jednocześnie rzadko funkcjonujących jako samodzielne narzędzia wypowiedzi artystycznej. Karolinie Matuszkiewicz zleży na tym, by pokazać je w roli solowej, bez traktowania ich jedynie jako tła czy koloru. Punktem wyjścia stały się etiudowe formy utworów oraz odwrócenie ich pierwotnej funkcji – tak, aby etiuda nie była wyłącznie ćwiczeniem technicznym, ale mogła stać się zamkniętą, muzyczną wypowiedzią: prostą w formie, a jednocześnie angażującą i znaczącą. W tym kontekście wirtuozeria pojawia się naturalnie, jako element pracy z materią dźwięku, a nie jako cel sam w sobie. Ważnym aspektem programu jest technika paznokciowa, która stawia przed wykonawcą konkretne wymagania, ale też otwiera dostęp do różnorodnych jakości brzmieniowych. Pracując z nią, artystka stara się wydobywać z instrumentów zarówno ich surowość, jak i bardziej subtelne, selektywne barwy. Bliskie jest jej również szukanie punktów styku z muzyką klasyczną – nie poprzez dosłowne zapożyczenia, lecz raczej przez sposób myślenia o formie, narracji i brzmieniu. Artystkę interesuje, czy fidel płocka i suka biłgorajska mogą wybrzmieć samodzielnie w sposób spójny i przekonujący, prowadząc własną opowieść.
Tworzenie tego programu było wyzwaniem – zarówno kompozytorskim, jak i wykonawczym. Pisanie na instrumenty, które rzadko pojawiają się w repertuarze solowym, wymaga poszukiwań i pewnej ostrożności. Jednocześnie jest to ważny krok w stronę budowania własnego języka muzycznego i próba sprawdzenia, jak szerokie są możliwości tych instrumentów.
Karolina Matuszkiewicz na stałe współpracuje z Nikolą Kołodziejczykiem, Sutari i Karoliną Cichą. Współtworzyła zespół T/Aboret, Rozen, Karma Trio, Wiklinowa i Sentido. Grała w licznych projektach z prof. Marią Pomianowską i Gerardem Edery. Współpracowała z zespołami Kapela ze wsi Warszawa oraz LemON.
SKŁAD: Karolina Matuszkiewicz – suka biłgorajska, fidel płocka, śpiew, Arad Emamgholi – bęben obręczowy
Sobota, 23 maja, godz. 17.40

Kasary to męski zespół wokalny odradzający tradycję białoruskiego śpiewu męskiego. Repertuar grupy oparty jest na archiwalnych nagraniach tradycyjnych pieśni białoruskich i obejmuje m.in. pieśni rekrutenckie, kosarskie, biesiadne oraz liryczne. Zespół koncentruje się na pracy z materiałami źródłowymi oraz rekonstrukcji dawnych form wielogłosowego śpiewu męskiego, charakterystycznych dla wspólnot wiejskich Europy Wschodniej. Zespół powstał jesienią 2023 roku w Warszawie, a wszyscy jego członkowie pochodzą z Białorusi. To sześciu muzyków, wśród których znajduje się znany białoruski śpiewak i muzyk Siaržuk Doŭhušaŭ. Kasary łączą praktykę tradycyjnego śpiewu z doświadczeniem scenicznym i działalnością koncertową. Od momentu powstania zespół występował na koncertach i festiwalach w wielu miastach Polski, m.in. w Warszawie, Poznaniu, Gdańsku i Wrocławiu, a także na Podlasiu. Muzycy prezentowali swoją twórczość również poza Polską - w Niemczech, Holandii, Belgii, Czechach i Litwie. W 2025 roku Kasary zostali laureatami konkursu Stara Tradycja organizowanego w ramach festiwalu Wszystkie Mazurki Świata. W tym samym roku ukazał się debiutancki album zespołu, którego premiera koncertowa odbyła się w Warszawie w listopadzie 2025 roku.
SKŁAD: Siarzhuk Douhushau – śpiew, żalejka, flety, lira korbowa, Anatol Vasin – śpiew (górny głos), Aliaksei Duki – śpiew, baraban, bęben obręczowy, Michaś Papoŭ – śpiew, Paša Zi – śpiew, Aliaksandr Drahavoz – śpiew
Piątek, 22 maja, godz. 17.15

Trębacz, kompozytor i improwizator. Zainteresowany szeroko pojętą kulturą ludową. Z wykształcenia cybernetyk, niedoszły antropolog kultury. O emocjonalnej grze na trąbce Olgierda Dokalskiego w samych superlatywach wypowiadali się Michael Gira – lider grupy Swans oraz trębacz Nils Petter Molvaer. W 2016 roku ukazał się jego solowy debiut „Mirza Tarak", na którym to w formule koncept albumu dawał upust swoim kulturoznawczo-genealogicznym zainteresowaniom. Laureat II miejsca na festiwalu Polskiego Radia Nowa Tradycja 2025 z zespołem Canes of Karabakh. Finalista konkursu Script Pro oraz autor wyróżnienia w konkursie Script Wars za eksplorujący tatarskie wątki scenariusz „Donmeh". W przeszłości prowadził postrockowo-jazzowo-noise'owe Daktari i interpretował sefardyjskie pieśni z Bałkanów z początku XX wieku z powołanym przez siebie polsko-izraelsko-belgijskim kwartetem nor cold. Obecnie związany z grupami kIRk (w ostatnim wcieleniu kIRka realizuje się kompozytorsko) oraz Skerebotte Fatta (gdzie realizuje się w improwizacji). Olgierd Dokalski nagrał ponad 20 płyt jako lider i frontman dla takich krajowych i zagranicznych wydawnictw jak Creative Sources, Erototox Decodings PL, Multikulti, Innergun, Requiem Records, Biedota, Asfalt Records i Fundacja Kaisera Söze, dzielił scenę m.in. z Andrea Centazzo, Phil Minton, Famadou Don Moye (Art Ensemble of Chicago), Joelle Leandre, Sharif Sehnaoui, Ingebrigt Håker Flaten (The Thing), koncertował we Włoszech, Niemczech, Austrii, Chorwacji, Szwecji, Łotwie, Litwie oraz Ukrainie i wielu innych miejscach z wieloma innymi wspaniałymi muzykami.
W muzyce najbardziej interesuje go snucie narracji i opowiadanie dźwiękowych historii. Album „Mirza Tarak" opowiadał o objawieniu, które zdarzyło się całkiem przypadkowo w trakcie jednego z pierwszych wschodnioeuropejskich hadżdżów z XVIII wieku. Hadżdż ten odbył polski Tatar Jakub Buczacki, skazany na śmierć za wystąpienie przeciwko Targowicy. Zmuszony do ucieczki z kraju Buczacki udał się na południe i dotarł aż do Mekki. W programie konkursowym artysta zaprezentuje materiał „Preludes to the Universe" inspirowany kosmogonicznymi mitami o wyłanianiu się świata z chaosu oraz folklorem Polesia. Materiał jest kontynuacją płyty „Mirza Tarak".
Olgierd Dokalski – trąbka, flugelhorn, efekty
Sobota, 23 maja, godz. 16.20

Mazurek Profanum to projekt Patryka Peterssona będący jednocześnie przedmiotem jego doktoratu. Jest to zbiór autorskich kompozycji i aranżacji na fortepian z towarzyszeniem instrumentów ludowych. Utwory te oparte są o taneczne melodie tańców mazurkowych z centralnej Polski i pełnią funkcję etiud mających wprowadzić pianistę w feeling i rytmikę tradycyjnych melodii ludowych. Muzycznie utwory te wykraczają daleko poza brzmienie muzyki ludowej – fortepian, harmonika współczesna, jazzowa – ale z założenia są one dalej funkcjonalne, przeznaczone do tańca.
Patryk Petersson to multiinstrumentalista, kompozytor, producent, doktorant Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina i absolwent Akademii Muzycznej w Katowicach na wydziale klasycznym (klarnet, klarnet basowy – pierwszy absolwent tej specjalności) i jazzowym (kompozycja i aranżacja). Zajmuje się wieloma gatunkami muzycznymi – od jazzu i muzyki klasycznej po polską muzykę tradycyjną i pop/alternatywę. Współpracował z takimi zespołami jak Camerata Silesia, Petersson's Lightroom Project, JIMEK Symphonixx, kapela Napięcie, Janusz Prusinowski Kompania, Kapela Niwińskich, Hray Bery czy Rube Świnie. Laureat nagrody Fryderyk – występował jako jeden z solistów instrumentalistów na płycie „Tęskni dzioucha do syneczka" Camerata Silesii. Jego autorskie kompozycje można usłyszeć w produkcjach filmowych, takich jak serial „Stulecie Winnych", czy film „Piłsudski" a w filmie „Sami Swoi. Początek" konsultował oraz wykonywał wewnątrzkadrową muzykę tradycyjną.
Patryk Petersson – fortepian + goście
Sobota, 23 maja, godz. 18.05

Lirnik, kompozytor i dyrygent. Instrumentalista rozwijający współczesny język liry korbowej poprzez łączenie polskiej muzyki tradycyjnej z improwizacją, estetyką jazzu i fusion oraz poszukiwaniami brzmieniowymi. W swojej działalności traktuje lirę korbową jako instrument otwarty – zdolny zarówno do dialogu z tradycją, jak i do eksperymentu oraz współczesnych form ekspresji. W centrum jego pracy znajduje się pogłębiona eksploracja możliwości technicznych i brzmieniowych instrumentu, w tym wykorzystanie technik rozszerzonych oraz improwizacji. Jego podejście zakłada przekraczanie stereotypowego postrzegania liry korbowej i rozwijanie jej potencjału jako pełnoprawnego instrumentu współczesnej sceny muzycznej. Jako instrumentalista współpracował m.in. z Albertem Stensenem, Mateuszem Pospieszalskim, Michałem Zaborskim, Szymonem Madejem, Karoliną Śleziak, Grzegorzem Płonką, Wojciechem Lubertowiczem, Markiem Pawełkiem, Maciejem Cierlińskim oraz zespołami Tołhaje, Lirofonia i Tygiel Kultur. Wraz z zespołem Tołhaje reprezentował Województwo Podkarpackie na World Expo 2025 w Osace, gdzie oprócz koncertów prowadził także wykłady i warsztaty poświęcone lirze korbowej. Absolwent Akademii Muzycznej im. K. Szymanowskiego w Katowicach (kierunek: Jazz i Muzyka Estradowa, specjalność: kompozycja i aranżacja). W 2020 roku został pierwszym i jak dotąd jedynym akademickim nauczycielem liry korbowej w Polsce na swojej macierzystej uczelni, w ramach studiów podyplomowych z zakresu Muzyki Tradycyjnej. Laureat Turnieju Muzyków Prawdziwych – II miejsce w kategorii Muzyka Tradycyjna (2024) oraz I miejsce w kategorii Muzyka Eksperymentalna (2025). Stypendysta Ministra Kultury i Edukacji Narodowej (2020).
Paweł Płoskoń – lira korbowa, elektronika
Piątek, 22 maja, godz. 16.50

Grupa pasjonatów muzyki ludowej i jazzowej, którzy w swojej twórczości łączą przywiązanie do korzeni z otwartością na improwizację i nowoczesne brzmienia. Zespół tworzą muzycy o dużej wrażliwości artystycznej, dla których folklor stanowi punkt wyjścia do poszukiwań twórczych. Ich działalność obejmuje koncerty, udział w wydarzeniach kulturalnych oraz rozwijanie autorskiego repertuaru inspirowanego tradycją. Program konkursowy oparty jest na tradycyjnej muzyce ludowej, głównie z regionu Radomszczyzny, wzbogaconej o elementy improwizacji i stylistyki jazzowej. Utwory łączą autentyczne motywy folklorystyczne z nowoczesnymi aranżacjami, tworząc dynamiczne i oryginalne interpretacje.
SKŁAD: Bartłomiej Bursa – skrzypce, Tomasz Strzelczyk – saksofon sopranowy, saksofon barytonowy, Mikołaj Zych – perkusja, Michał Pogoda – gitara basowa, kontrabas
Piątek, 22 maja, godz. 16

Lider zespołu Michał Fetler jest saksofonistą i twórcą muzycznym-kompozytorem. Artysta stara się proponować autorski język, oscylujący gdzieś pomiędzy muzyką regionalną, elektroniczną i eksperymentalną. Wykorzystuje saksofon jako uniwersalny, nie-dżezowy instrument. Muzykę ludową i tradycyjną, traktuje jako tworzywo do kształtowania współczesnego, regionalnego stylu muzycznego. Takim językiem posługuje się w innych około-ludowych projektach muzycznych jak np. Polmuz albo Prawdziwie Polskie Techno.
Program konkursowy to autorskie utwory skomponowane przez Michała Fetlera na podstawie tradycyjnych pieśni – melodii i tekstów obrzędowych wesela wielkopolskiego.
SKŁAD: Michał Fetler – saksofon basowy, Malwina Paszek – śpiew, lira korbowa, Oliwia Abravesh – śpiew, syntezator, Adam Teresa – sakshorn, trąbka, Staś Aleksandrowicz – perkusja
Sobota, 23 maja, godz. 17.15

WCIAS (dawniej We Call It a Sound) – zespół muzyczny założony przez grupę przyjaciół w roku 2007 w wielkopolskim Wolsztynie. Muzyka zespołu zmieniała się na przestrzeni lat – początkowo eksperymentowali w obszarze trip hopu, post rocka i tanecznej elektroniki, później również r&b, dubu i folku, aż do momentu poznania świata muzyki tradycyjnej, od którego grają coś w rodzaju ambient-folku. Do 2017 roku wydali cztery albumy z autorską muzyką i jedną EP z remiksami. Koncertowali w całej Polsce. W 2026 roku wydadzą swój piąty autorski album, ambientowe „Wiwaty", inspirowane wielkopolską muzyką tradycyjną. Zespół od roku 2015 roku, funkcjonuje niezmiennie jako duet braci bliźniaków: Karola i Filipa Majerowskich, znanych również z innych muzycznych aktywności, szczególnie w obszarze muzyki tradycyjnej i pracy z dziedzictwem.
Program konkursowy to autorskie wariacje na temat muzyki tradycyjnej z Wielkopolski, oparte zarówno na motywach własnych jak i melodiach m.in. od braci Kurowskich, Tomasza Brudło czy Franciszki Ciesiółki. To minimalistyczna muzyka na dudy wielkopolskie i instrumenty dęte, zderzająca wieloletnie doświadczenia z muzyką tradycyjną Wielkopolski i Roztocza.
SKŁAD: Karol Majerowski – dudy wielkopolskie, trąbka, głos, Filip Majerowski – puzon, tuba, sakshorn tenorowy, trąbka, głos
Sobota, 23 maja, godz. 16.50

ZYEM to współpraca dwójki artystów o plastycznych głosach i bujnej wyobraźni. Interesują ich ciągłe metamorfozy praktyk wokół żałoby. Omid Darvish, charyzmatyczny wokalista eksperymentalnej formacji Huuum, muzyk zespołu Kurdophone, zgłębia tradycje wokalne zachodniego Iranu i buduje z rozmachem nowe dźwiękowe światy. Anna Jurkiewicz, od 2014 roku współtwórczyni archiwum Pieśni do Śmierci i wokalistka wielu projektów muzycznych (Starorzecze, Sekunda Mała, Gęba Vocal Ensemble, Wołyń w Pieśniach, Ziemski Lament, Zaświatycze, Garstka Ziemi), bada w działaniu wytwarzanie kolektywnego dźwięku, jego cielesność i udział w produkowaniu pamięci, zbiorowych i indywidualnych przeżyć. ZYEM to zupełnie nowy projekt, który w czerwcu będzie miał swoją premierę w Wiedniu. Zespół planuje stopniowo rozszerzać swój skład, zapraszając do współpracy kolejnych artystów.
Projekt eksploruje ucieleśnione przeżywanie straty, czerpiąc inspirację z wiejskich tradycji pogrzebowych. ZYEM jak czarnoziem, ZYEM jak zjem, ZYEM jak dźwięki dawno niewidzianych ziem. „Powracasz w ziemnię, co matką twą była; teraz cię strawi, niedawno żywiła". Strata trawi nas, ale i karmi, daje głębokie przeżywanie i poczucie więzi pomimo rozłąki. Ma wiele twarzy i głosów, ludzkich i nieludzkich. Jasnych i ciemnych, przeszywających i kojących. Dźwięki rozłąki niosą się wysoko, a jednocześnie dotykają ziemi – mazowiecko-podlaskiej ziemni i innych ziem. Nurzają w niej dłonie, czasem twarz, obsypują sobie nią głowy, sypią ją na groby ukochanych. Schodzą też przez kamienne wrota do ciemnych podziemi, a potem kiełkują pędami z powrotem ku słońcu. W tym wielozmysłowym krajobrazie mają swoje miejsce techniki wokalne i elementy praktyk funeralnych kilku wsi historycznego Podlasia, ukraińskiego Polesia i Połtawszczyzny oraz Kermanshah i Ilam w zachodnim Iranie. Instrukcji, jak dobrze przeżywać śmierć, artyści szukają w słowach średniowiecznej „Skargi umierającego", wiejskich pieśni do czuwania przy ciele, tradycji Howre i Mour, śpiewnie wypowiadanych i wykrzykiwanych osobistych lamentów, pieśni strokowych i sierocych, – ale przede wszystkim poza słowami: w głosie balansującym na pograniczu szlochu, gniewu i sennego zamroczenia, w rytmie to skróconego, to wydłużonego oddechu, w pulsie rytuału chamar.
SKŁAD: Omid Darvish – głos, live electronics, aranżacja, Anna Jurkiewicz – głos, live electronics
Sobota, 23 maja, godz. 16