Portal Polskiego Radia SA
słuchaj
shopping_cart
Polskie Radio
Section05

wyłączenie banerów

Zachwycony Delacroix

11 kwietnia 1849 r. Eugène Delacroix na stronach swych „Dzienników” napisał: „Zdaje mi się, że to tego wieczora widziałem znowu panią Potocką u Chopina. Ten sam efekt cudowny głosu. Śpiewała fragmenty, nokturny i muzykę na fortepian Chopina, a między innymi »Młyn w Nohant«, który zastosowała do »O salutaris«”. Jak podaje Mieczysław Tomaszewski w swej publikacji Chopin 2. Uchwycić nieuchwytne: „Jeden z nokturnów Chopina, nie wiadomo który, został za jego zgodą przetranskrybowany na utwór wokalny. Tekstem, który podłożono pod melodię nokturnu, był fragment hymnu Tantum ergo Sacramentum: O salutaris”. Delacroix zachwycony śpiewem Delfiny Potockiej rzekł do niej: „[…] w muzyce, jak bez wątpienia we wszystkich innych sztukach, skoro tylko styl, charakter, jednym słowem, powaga zjawia się, wszystko inne znika”. (md) Zobacz więcej na temat: 

"Zostawił dwie róże" - reportaż Ewy Szkurłat o gen. Bronisławie Kwiatkowskim, który zginął w katastrofie smoleńskiej

Zajmował jedno z najważniejszych stanowisk w armii. Odpowiadał za pokojowe i bojowe operacje Wojska Polskiego, za bezpieczeństwo żołnierzy służących w polskich kontyngentach wojskowych. Generał Bronisław Kwiatkowski był pierwszym żołnierzem, który na czerwonym berecie nosił cztery gwiazdki. Pierwszym polskim oficerem, który zakończył studnia podyplomowe w Akademii Dowodzenia Bundeswehry w Hamburgu w Niemczech. Choć był żołnierzem jeszcze w Układzie Warszawskim - to pierwszy raz przekroczył granicę z Rosją lecąc do Smoleńska. Biegle władał językiem rosyjskim, angielskim i niemieckim. Awanse zawdzięczał swojemu profesjonalizmowi, a nie łasce polityków. 4 kwietnia  odbyła się ekshumacja jego szczątków. Była to osiemnasta ekshumacja przeprowadzona w związku ze śledztwem ws. katastrofy smoleńskiej. Zobacz więcej na temat: 

Śmierć Emilki

10 kwietnia 1827 r. w parafii Świętego Krzyża w Warszawie przy Krakowskim Przedmieściu, spisany został akt zgonu zmarłej na gruźlicę 14-letniej Emilii Chopin, najmłodszej siostry Fryderyka. W „Liber Mortuorum [księdze zejść] / Januarius 1821 – Januarius A. 1830” , znajdującej się w archiwum parafialnym, zapisano: „Numer 394. / Ulica Krakowskie Przedmieście / Dzień 10 / kwiecień 1827 / Emilia Chopin, córka pp. Mikołaja, profesora Liceum, i Justyny z Krzyżanowskich, opatrzona Sakramentami, pochowana na Powązkach / Rodzaj choroby: konsumpcja / Wiek: 14 / Mężczyźni - / Kobiety 1”. W rubryce podającej przyczynę zgonu wpisano „konsumpcję”, czyli wyniszczenie organizmu przez „chorobę płucową”. Na grobie wyryto napis: „Emilia Chopin znikła w 14-tej wiośnie życia jak kwiat w którym owocu kwitła nadzieja”. (md) Zobacz więcej na temat: 

Dług przy Carrousel

9 kwietnia 1835 r. Chopin otrzymał list od Félicité Mouton de Lobau, żony Georges'a Moutona, generała i adiutanta Napoleona I Bonaparte, który od cesarza otrzymał tytuł hrabiego de Lobau. Na początku lat trzydziestych król Ludwik Filip mianował go marszałkiem i parem Francji. Hrabina de Lobau „miała nadzieję, że Chopin po powrocie ze wsi wpadnie do niej; lecz oto dnie i miesiące upływały, a wcale znaku życia nie dawał”. Kontakty kompozytora z Félicité Mouton datują się prawdopodobnie od jesieni roku 1834, kiedy to jej córka Caroline została uczennicą Mistrza, której dedykował Impromptu As-dur op. 29. Pani Marszałkowa „przypomniała się głównie ze względu na dług zaciągnięty u Chopina przy Carrousel [Łuku Triumfalnym Carrousel na placu nieopodal Luwru]”. Nie wiadomo kiedy doszło do tego spotkania, ani czego dotyczył wspomniany w liście dług hrabiny. (md) Zobacz więcej na temat: