X
Aby nas słuchać lub oglądać potrzebujesz najnowszego Adobe Flash Player | Pobierz Flash
POLSKIE RADIO - HISTORIE DOBRZE OPOWIADANE OD 90 LAT
Dwójka

Barbara Hesse-Bukowska nie żyje

09.12.2013
Barbara Hesse-Bukowska, Warszawa 1949 r.
Barbara Hesse-Bukowska, Warszawa 1949 r. Foto: PAP/Stanisław Dąbrowiecki
Znakomita pianistka była laureatką II nagrody IV Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina w Warszawie (1949). Zmarła w wieku 83 lat.
Posłuchaj
00'47 Prof. Ryszard Zimak, rektor Uniwersytetu Muzycznego im. Fryderyka Chopina, wspomina Barbarę Hesse-Bukowską (Wybieram Dwójkę)

Barbara Hesse-Bukowska urodziła się w rodzinie o długich tradycjach muzycznych. Ojciec był skrzypkiem i dyrygentem, matka – pianistką i pedagogiem, dziadek – stroicielem fortepianów. Naukę gry na fortepianie rozpoczęła w 6. roku życia pod kierunkiem matki, następnie jej pedagogiem został Czesław Aniołkiewicz.

>>>Posłuchaj archiwalnych wspomnień Barbary Hesse-Bukowskiej z IV Konkursu Chopinowskiego<<<

Pierwszy publiczny koncert dała 1 lipca 1945 roku w Łodzi. Na przestrzeni lat 50. 60. i 70. intensywnie koncertowała. Partnerowali jej tak znani dyrygenci, jak: Mikołaj Anosow, Hermann Abendroth, Adrian Boult, Enrique Batiz, Henryk Czyż, Jerzy Katlewicz, Jan Krenz, Kurt Masur, Witold Rowicki, Stanisław Skrowaczewski, Stanisław Wisłocki i in.

Brała udział w festiwalach międzynarodowych w Dubrowniku, Dusznikach, Gaming, Gandawie, Pradze, Warszawie, Wiedniu i in. Odbyła kilka tournées koncertowych w charakterze solistki Orkiestry Filharmonii Narodowej w Warszawie (m.in. Niemcy, Austria, Francja), Wielkiej Orkiestry Symfonicznej Polskiego Radia w Katowicach. W 1962 roku otrzymała „International Music Award. The Harriet Cohen Piano Medal” dla najlepszego pianisty roku. Jej gra odznaczała się wrażliwością, umiejętnością oddania stylu wykonywanych dzieł i błyskotliwością pianistyczną. (fragm. biogramu Artystki za: Stanisław Dybowski/NIFC)

Barbarę Hesse-Bukowską wspominać będziemy na antenie Dwójki w sobotniej audycji z cyklu "Duża czarna" (14.12, godz. 14.00) oraz w niedzielę, w audycji "Chopin osobisty" (15.12, godz. 13.00).

Zobacz więcej na temat: Fryderyk Chopin
Ten artykuł nie ma jeszcze komentarzy, możesz być pierwszy!
aby dodać komentarz
brak

Czytaj także

Irena Poniatowska: wróżono mi karierę pianistyczną

17.10.2013
Profesor Irena Poniatowska
Profesor Irena Poniatowska Foto: Archiwum NIFC
O tym, dlaczego zrezygnowała z występów za fortepianem na rzecz kariery naukowej, ale też o swoim dzieciństwie i życiu w Paryżu Irena Poniatowska opowiada w "Zapiskach ze współczesności".
Posłuchaj
13'54 Prof. Irena Poniatowska wspomina rodzinny dom, szkołę i lata okupacji (Dwójka/Zapiski ze współczesności)
13'29 Prof. Irena Poniatowska wspomina lata powojenne i studia w Instytucie Muzykologii (Dwójka/Zapiski ze współczesności)
13'45 Prof. Poniatowska wspomina pierwszy pobyt w Paryżu i pierwsze lata pracy w Instytucie Muzykologii Uniwersytetu Warszawskiego (Dwójka/Zapiski ze współczesności)
13'01 Prof. Irena Poniatowska opowiada o swoich podróżach (Dwójka/Zapiski ze współczesności)
13'11 Prof. Irena Poniatowska opowiada o pracy naukowej i pedagogicznej (Dwójka/Zapiski ze współczesności)

Wybitna muzykolog i pedagog skończyła 5 lipca tego roku 80 lat. Swoją przygodę z muzyką zaczęła tuż po wojnie pobierając prywatne lekcje fortepianu. W liceum prowadziła mały chór. Wtedy też w życie Ireny Poniatowskiej wkroczyła polityka. - W roku 1950 ideologia zaczęła przeważać nad innymi wartościami. Pojawiły się problemy: zostałam napiętnowana jako córka prywaciarza - wspominała.

Z tego powodu, pomimo najlepszych wyników w klasie humanistycznej, Irena Poniatowska nie uzyskała tytułu przodownika nauki, który uprawniał do podjęcia studiów wyższych bez egzaminów wstępnych. - W wieku 17 lat zrobiłam Wielką Maturę, ale nawet to mi to nie pomogło. Przez dwa lata nie mogłam dostać się na uniwersytet. Przeciwko mnie był jeden z członków ZMP, który kojarzył moją rodzinę. W tych okolicznościach przeniosłam się do Warszawy, gdzie zaczęłam pracę jako urzędniczka w PKO - opowiadała.

W międzyczasie Pani Profesor wróciła do lekcji fortepianu. W 1952 roku, za namową profesor Jadwigi Dzikowej, poszła do średniej szkoły muzycznej im Karola Kurpińskiego w Warszawie przy ulicy Wiejskiej, gdzie po ukończeniu dwóch wydziałów stanęła przed wyborem: studia pianistyczne, czy teoretyczne. - Bałam się studiów pianistycznych, bo moja świadomość przerastała moje możliwości rozwoju technicznego. W czasie występów miałam zbyt dużą tremę, więc wybrałam teorię...

***

Dziś Irena Poniatowska jest osobą szczególnie zasłużoną dla popularyzowania muzyki Fryderyka Chopina. Od 2001 roku przewodniczy Radzie Programowej Narodowego Instytutu Fryderyka Chopina. Jest przewodniczącą Rady Fundacji Międzynarodowych Festiwali Chopinowskich w Dusznikach-Zdroju. W piśmiennictwie naukowym Pani Profesor dominują prace poświęcone muzyce fortepianowej, pianistyce i Fryderykowi Chopinowi. Podczas swojej czterdziestoletniej pracy w Instytucie Muzykologii Uniwerystetu Warszawskiego profesor Poniatowska prowadziła też seminaria z różnych zakresów historii muzyki, od baroku po XX wiek.

Na "Zapiski ze współczesności" od poniedziałku do piątku (14-18 października) o godzinie 11.45 zaprasza Anna Skulska.

Zobacz więcej na temat: Fryderyk Chopin muzyka

Czytaj także

Fryderyk Chopin: Zabierzcie przynajmniej serce me do Warszawy

17.10.2014
Fryderyk Chopin. Fotografia artysty autorstwa Louisa-Augustea Bissona, ok. 1848 r. Wikimedia Commonsdp
Fryderyk Chopin. Fotografia artysty autorstwa Louisa-Auguste'a Bissona, ok. 1848 r. Wikimedia Commons/dp
- Warszawa przeżywa dziś podniosłe chwile. Oto do stolicy wraca serce wielkiego artysty, Fryderyka Chopina - mówił reporter Polskiego Radia. Był 17 października 1945. Posłuchaj niezwykłej relacji z tamtego dnia.
Posłuchaj
34'25 Serce Chopina powraca do Warszawy - transmisja Polskiego Radia z uroczystości ponownego wmurowania urny z sercem kompozytora w filar kościoła św. Krzyża. 17 października 1945 r.

69 lat temu, w rocznicę śmierci Fryderyka Chopina odbyło się uroczyste wmurowanie urny z sercem kompozytora w filar kościoła św. Krzyża w Warszawie. Relikwię ewakuowano ze świątyni do Milanówka w 1944 r. podczas Powstania Warszawskiego.

Kościół
Kościół św. Krzyża na Krakowskim Przedmieściu w Warszawie, 1945. Wikimedia Commons/dp. Źr.: Sylwester Braun ”Powrót 1945 - wystawa fotografii Sylwestra Brauna "Krisa". Muzeum historyczne m. st. Warszawy

Historyczna chwila
W zrujnowanej, zniszczonej Warszawie moment powrotu urny z sercem Chopina w dawne miejsce miał wymiar symboliczny. Na trasę przejazdu wyległy tysiące mieszkańców stolicy. Wydarzenie było transmitowane przez Polskie Radio.
- Jesteśmy na starej rogatce wolskiej, w miejscu, gdzie w roku 1831 grono przyjaciół żegnało kompozytora opuszczającego kraj ojczysty na zawsze - komentował reporter Polskiego Radia. - Przed chwilą, w aucie udekorowanym czerwienią i bielą, w powodzi kwiatów przybyła z Żelazowej Woli urna z sercem wielkiego artysty.

Pomnik
Pomnik Fryderyka Chopina w Żelazowej Woli, autorstwa Józefa Gosławskiego. Zaprojektowany w 1955, odsłonięty w 1969. Wikimedia Commons/cc. Fot.: Adam Rudzki

Ostatnia wola artysty
Fryderyk Chopin zmarł 17 października 1849. W chwili śmierci towarzyszyła mu siostra Ludwika. To ona zajęła się likwidacją paryskiego mieszkania kompozytora. Ona też, zgodnie z ostatnią wolą, przewiozła serce brata z Paryża do Warszawy w styczniu 1850 r. Słój z sercem trzymała początkowo w domu na Podwalu. Później, urnę umieszczono w kościele św. Krzyża.
Usytuowany w sąsiedztwie Pałacu Czapskich/Krasińskich, był parafialnym kościołem rodziny artysty. To w nim zostały ochrzczone dwie siostry Fryderyka: Izabela i Emilia.

Epitafium

Nz.: Epitafium z sercem Chopina w bazylice św. Krzyża w Warszawie autorstwa Leonarda Marconiego. Wikimedia Commons/cc. Fot.: Mathiasrex Maciej Szczepańczyk
Sanktuarium narodowe
Kościół św. Krzyża był w początkach XIX w. największym sanktuarium Warszawy, w nim odbywały się uroczystości patriotyczno-narodowe. We wnętrzu świątyni umieszczono liczne epitafia i tablice upamiętniające naszych wielkich rodaków, m.in.: Adama Mickiewicza, Juliusza Słowackiego, Józefa Ignacego Kraszewskiego, Bolesława Prusa, gen. Władysława Sikorskiego.
Tablica poświęcona Fryderykowi Chopinowi została odsłonięta w 1880 r. Ufundowało ja Warszawskie Towarzystwo Muzyczne. Widnieje na niej cytat z Ewangelii według św. Mateusza: ”Gdzie skarb twój, tam serce twoje”. Nad nim rzeźbiarz Leonardo Marconi umieścił niewielkie popiersie kompozytora.
Transmisja Polskiego Radia
W uroczystości ponownego wmurowania urny z sercem Chopina brał udział premier Rządu Jedności Narodowej Edward Osóbka-Morawski. Przemówienie do zgromadzonych na rogatkach Woli warszawiaków wygłosił ówczesny wiceprzew. Warszawskiej Rady Narodowej, Wiktor Grodzicki:
- To prawda, stoimy wśród ruin, ale Chopin, gdyby ożył, z zapałem mógłby zagrać na tych ruinach swego poloneza. Byłby dumny ze swego narodu – mówił Grodzicki.
W relacji Polskiego Radia, nadawanej na żywo 17 października 1945 r. znalazły się też fragmenty homilii wygłoszonej przez ks. Leopolda Pietrzyka, proboszcza parafii św. Krzyża. - Wraca serce Chopina na należne sobie miejsce, wraca to płomienne serce do stolicy, za którą ongiś tak gorąco na obczyźnie tęskniło, i w której po śmierci spocząć pragnęło – powiedział ks. Pietrzyk. - Wraca więc, to gorąco kochające swą Polskę serce, na to miejsce, które mu tu nad Wisłą ongiś wybrał naród. Kościół św. Krzyża otrzymuje je dziś od narodu z powrotem.

Ważny moment w historii Warszawy, niezwykły dokument sprzed lat utrwalony na taśmach Polskiego Radia - posłuchaj.

bs