X
Szanowny Użytkowniku
25 maja 2018 roku zaczęło obowiązywać Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r (RODO). Zachęcamy do zapoznania się z informacjami dotyczącymi przetwarzania danych osobowych w Portalu PolskieRadio.pl
1.Administratorem Danych jest Polskie Radio S.A. z siedzibą w Warszawie, al. Niepodległości 77/85, 00-977 Warszawa.
2.W sprawach związanych z Pani/a danymi należy kontaktować się z Inspektorem Ochrony Danych, e-mail: iod@polskieradio.pl, tel. 22 645 34 03.
3.Dane osobowe będą przetwarzane w celach marketingowych na podstawie zgody.
4.Dane osobowe mogą być udostępniane wyłącznie w celu prawidłowej realizacji usług określonych w polityce prywatności.
5.Dane osobowe nie będą przekazywane poza Europejski Obszar Gospodarczy lub do organizacji międzynarodowej.
6.Dane osobowe będą przechowywane przez okres 5 lat od dezaktywacji konta, zgodnie z przepisami prawa.
7.Ma Pan/i prawo dostępu do swoich danych osobowych, ich poprawiania, przeniesienia, usunięcia lub ograniczenia przetwarzania.
8.Ma Pan/i prawo do wniesienia sprzeciwu wobec dalszego przetwarzania, a w przypadku wyrażenia zgody na przetwarzanie danych osobowych do jej wycofania. Skorzystanie z prawa do cofnięcia zgody nie ma wpływu na przetwarzanie, które miało miejsce do momentu wycofania zgody.
9.Przysługuje Pani/u prawo wniesienia skargi do organu nadzorczego.
10.Polskie Radio S.A. informuje, że w trakcie przetwarzania danych osobowych nie są podejmowane zautomatyzowane decyzje oraz nie jest stosowane profilowanie.
Więcej informacji na ten temat znajdziesz na stronach dane osobowe oraz polityka prywatności
Rozumiem
Section00
Nowa Tradycja 2019Goście
Section01
22. Festiwal Folkowy Polskiego Radia

Nowa Tradycja

16-19 maja 2019

Czwartek, 16 maja

• Laureat Folkowego Fonogramu Roku: Janusz Prusinowski Kompania

Janusz Prusinowski Kompania to uczniowie i kontynuatorzy wiejskich muzykantów – Jana Lewandowskiego, Kazimierza Mety, Józefa Zarasia, Piotra i Jana Gaców, Tadeusza Kubiaka i wielu innych – a zarazem awangardowa formacja o charakterystycznym brzmieniu i własnym języku improwizacji. Muzykę łączą z tańcem, archaiczność z doświadczeniem współczesności, trasy koncertowe zaś z działalnością edukacyjną w Polsce i na świecie.


Na repertuar Kompanii składają się tańce i pieśni z Polski Centralnej, przede wszystkim mazurki. Istotnym dopełnieniem wiejskiego muzykowania jest taniec, dlatego muzykę Kompanii można usłyszeć nie tylko na koncertach, ale także na potańcówkach wiejskich i miejskich klubów tańca. Muzycy oraz tancerze zespołu uczestniczyli w licznych wydarzeniach i działaniach związanych z rokiem Oskara Kolberga, z którego zapisów czerpią inspiracje od samego początku swojej fascynacji muzyką polskiej wsi. Z radością i satysfakcją można powiedzieć, że Kompania Janusza Prusinowskiego inspiruje wielu młodych adeptów polskiej muzyki tradycyjnej.


Kompania występowała w większości krajów Europy, w Azji, Kanadzie, USA (między innymi w: Chicago Symphony Center, Kennedy Center, Carnegie Hall) i – przede wszystkim – w Polsce, gdzie gra setki koncertów pokazujących bogactwo i siłę polskiej muzyki tradycyjnej. Zespół współpracował z takimi artystami, jak: Janusz Olejniczak, Michał Urbaniak, Artur Dutkiewicz, Tomasz Stańko, Alim Qasimov, Miguel Ituarte, Arthur Greene, Marcin Pospieszalski, Adam Strug oraz z wieloma innymi, znanymi muzykami.


W 2008 roku zespół wydał entuzjastycznie przyjętą płytę Mazurki, w roku 2010 nagrodzoną Folkowym Fonogramem Roku 2010 w konkursie Polskiego Radia płytę Serce, a w roku 2013 – wyróżnioną drugim miejscem w konkursie Polskiego Radia Folkowy Fonogram Roku 2013 płytę Po kolana w niebie. Do tego zbioru dołącza najnowsza płyta zespołu, "Po śladach", zdobywczyni tytułu Folkowego Fonogramu Roku 2018 .


Janusz Prusinowski – skrzypce, śpiew, harmonia, cymbały, kontrabas, basy
Michał Żak – flet drewniany, szałamaja, klarnet, saksofon, basy, śpiew
Piotr Piszczatowski – bębenek, baraban, śpiew
Szczepan Pospieszalski – trąbka, basy, śpiew

Piątek, 17 maja 2019

• Bramy Nieba: Vox Varshe feat. Jacaszek – laureat Grand Prix 21. Festiwalu Folkowego Polskiego Radia „Nowa Tradycja” 2018

• Hazelius Hedin (Szwecja)

Bramy Nieba: Vox Varshe feat. Jacaszek

Vox Varshe to zespół wokalny wykonujący muzykę wywodzącą się z tradycji żydowskiej. Powołany został, aby przybliżać słuchaczom muzykę zapomnianą, często dostępną jedynie dla wąskiego grona odbiorców w murach synagog. Prezentuje zarówno tradycyjną muzykę żydowską a cappella, jak również poddaje utwory synagogalne eksperymentom muzycznym, poszukując własnego brzmienia i klucza interpretacyjnego. Vox Varshe współpracuje z takimi muzykami i zespołami, jak Adeb Chamoun, Michał Jacaszek czy Bester Quartet.

Michał Jacaszek to kompozytor i producent muzyki elektroakustycznej, łączącej dźwięki preparowane elektronicznie z żywym instrumentarium. W swoim dorobku ma pięć autorskich albumów, ilustracje muzyczne do poezji i prozy, nagrania muzyki teatralnej i filmowej, słuchowiska. Współpracuje z muzykami, choreografami, artystami tworzącymi nowe media i performerami, a także z malarzami, poetami, pisarzami. Członek Polskiego Stowarzyszenia Muzyki Elektroakustycznej.

Bramy Nieba – Vox Varshe feat. Jacaszek

Projekt inspirowany reliefami wybitnego amerykańskiego abstrakcjonisty Franka Stelli oraz przedwojennymi zdjęciami i rysunkami drewnianych synagog. Z okruchów nieistniejącego już świata narodziło się nowatorskie dzieło, pełne eterycznej muzyki, mistycznych emocji i dźwięków przenikających czas. To zjawiskowy, elektroakustyczny pejzaż – muzycy połączyli w nim kompozycje synagogalne, pieśni gettowe, niguny, czyli chasydzkie modlitwy bez słów oraz tradycyjne i ludowe melodie wykonywane na terenie Polski podczas okolicznościowych spotkań oraz najważniejszych świąt w judaizmie, z elektroniką Michała Jacaszka i wiolonczelowymi partiami Anny Śmiszek-Wesołowskiej.

Bramy Nieba to wychylająca się zza zasłony historii opowieść o świecie, którego już nie ma, i o uniwersalnych wartościach, które były i będą zawsze. Bramy Nieba zostały stworzone specjalnie na VII odsłonę Festiwalu Nowa Muzyka Żydowska przy wsparciu Muzeum Historii Żydów Polskich POLIN, a premiera miała miejsce 14 kwietnia 2016 roku.

W maju 2018 roku projekt Bramy Nieba, stworzony wspólnie z Michałem Jacaszkiem, zdobył nagrodę Grand Prix 21. Festiwalu Folkowym Polskiego Radia – Nowa Tradycja. Od lipca 2018 roku projekt wykonywany jest pod nazwą „Bramy Nieba. Vox Varshe feat. Jacaszek”.

Anna Woźnicka – sopran
Olga Wądołowska – mezzosopran
Bartosz Szwaciński – tenor (gościnnie)
Michał Jacaszek – elektronika
Anna Śmiszek-Wesołowska – wiolonczela
Sylwek Łuczak i Ula Milanowska – wizualizacje

Hazelius Hedin (Szwecja)

Niezwykły duet wszechstronnych artystów, których połączyła wspólna pasja do szwedzkiej muzyki tradycyjnej. Zarówno Johan jak i Esbjörn, wychowali się w południowej części kraju, gdzie dominującym tańcem jest tzw. slängpolska, czyli wyjątkowa odmiana najbardziej popularnego tańca w całej Skandynawii — polski.

Ich wspólny repertuar składa się ze średniowiecznych ballad, starych pieśni żeglarskich oraz melodii tanecznych z innych regionów, pośród których dominuje wspomniana polska. Muzyka, którą wspólnie wykonują, to także ich własne kompozycje (głęboko inspirowane tradycją), na które wpływ ma także fascynacja Esbjörna muzyką irlandzką. Do tej pory ukazały się trzy wspólne albumy artystów — „Om du ville människa heta”(Amigo 2011) „Sunnan” (Amigo 2014) i „Jorland” (Gammalthea 2018). Warto także wspomnieć album solowy album Hazeliusa „Blunda och du ska få se”, od którego tak naprawdę rozpoczęła się bliższa współpraca artystów. Dzięki ponad dziesięcioletniej współpracy, muzycy wspólnie stworzyli oryginalną stylistykę, której podstawowymi elementami są charakterystyczny baryton Esbjörna i jego wirtuozeria gry na mandoli oraz brzmienie i niepowtarzalna technika gry Johana na nyckelhaarpie.

Esbjörn Hazelius – śpiew, cittern, mandola oktawowa, gitara

Johan Hedin – śpiew, nyckelharpa, nyckelharpa oktawowa, mandola oktawowa

Sobota, 18 maja 2019

• 20.00 Asmâa Hamzaoui & Bnat Timbouktou (Maroko)

Asmâa Hamzaoui & Bnat Timbouktou (Maroko)

Pojęciem Gnawa określa się potomków niewolników deportowanych z Afryki Subsaharyjskiej, głównie Sahelu, do krajów Maghrebu oraz religijne bractwo Sufi w Maroku. To spadkobiercy starożytnych rytuałów i tradycji duchowych, które łączą poezję, muzykę i taniec. Ceremonie Gnawa dawniej wykorzystywało się do przywoływania duchów przodków, aby odpędzać zło lub leczyć choroby psychiczne. Szczególnie interesująca wydaje się stosowana wciąż powszechnie w Maroku tzw. teoria kolorów. Muzyczne ceremonie (lilas) prowadzone są przez maalem, czyli „mistrza muzyki”, który jest zarówno głównym kapłanem, jak i pieśniarzem akompaniującym sobie najczęściej grą na lutni zwanej guembri. Obecnie coraz częściej muzyka Gnawa nabiera bardziej świeckiego znaczenia – jest kojarzona z transowym stylem gry, który przez lata zarezerwowany był wyłącznie dla mężczyzn.

Urodzona w roku 1998 w Casablance Asmaâ Hamzaoui jest jedną z nielicznych i niewątpliwie jedną z najmłodszych wykonawczyń muzycznej tradycji Gnawa. Swoją pasję i w pewnym sensie także prawo do wykonywania tej sztuki odziedziczyła po swoim ojcu – Rachidzie Hamzaoui, jednym z najbardziej znanych w Maroku maleem. Od najmłodszych lat uczyła się śpiewać, zgłębiała także sztukę gry na trzystrunowej guembri oraz metalowych kastanietach zwanych krakabami. Od 2012 roku prowadzi własną grupę Bnat Timbouktou, z którą wspólnie praktykuje tradycyjny repertuar Gnawa nigdy wcześniej niewykonywany przez kobiety. Charyzmatyczna osobowość Asmyy oraz jej talent został doceniony m.in. na słynnym festiwalu Gnawa (Gnaoua Festival) w Essaouirze w roku 2017. Dla wielu tradycjonalistów ich wspólne występy wciąż są pewnym rodzajem tabu — kobiety podczas tradycyjnych obrzędów Gnawa, nie mogły brać udziału, a publiczne dotykanie przez nie instrumentów było zabronione.

W maju 2019 roku artystki wydały premierowy album zatytułowany Oulad Lghaba.

Asmaa Hamzaoui – śpiew, guembri

Aicha Hamzaoui – śpiew, krakaby

Soukaina Elmeliji – śpiew, krakaby

Lamgammah Hind – śpiew, krakaby

Niedziela, 19 maja 2019

• 18.00 Koncert Laureatów

• 20.00 Saz’iso (Albania)


Saz’iso (Albania)

Saz’iso to wyjątkowy projekt, który łączy tradycyjną albańską polifonię iso z biorącą się z niej instrumentalną, miejską muzyką saze. Doświadczeni instrumentaliści wywodzą się z Korçë, śpiewacy zaś z Përmet, miast uważanych za główne ośrodki saze. Kariera większości muzyków rozpoczęły się w latach 80. – zdobywali wówczas laury na lokalnych imprezach oraz legendarnym Narodowym Festiwalu Folkloru w Gjirokastër.

Do stworzenia grupy namówił ich zafascynowany albańską polifonią legendarny producent Joe Boyd. Przez kilka lat wraz ze współpracownikami i przyjaciółmi zgłębiał muzykę południowej Albanii, a jego działania doprowadziły do wydania owacyjnie przyjętego albumu Saz’iso At Least Wave Your Handkerchief at Me. W ten sposób świat zwrócił uwagę na piękno rzadko słyszanego poza ojczyzną i ośrodkami diaspory „albańskiego bluesa”.

Po upadku komunizmu Adrianna Thanou, Donika Pecallari i Aurel Qirjo wyemigrowali z kraju. Niektórzy artyści Saz’iso pozostali w Albanii i kontynuowali występy (Agron Murat i Agron Nasi byli członkami słynnej grupy saze Lulushi), a niektórzy zupełnie zmienili profesję – śpiewak Robert Tralo został ortodoksyjnym księdzem, który do dziś występuje tylko poza granicami swojej parafii.

Saze jest muzyką miejską, ale powstałą dzięki mieszkańcom wsi – gdy migrowali pod koniec XIX wieku za pracą do większych ośrodków, zabrali swoją muzyczną wokalną tradycję iso ze sobą. Oryginalnie składała się ona z dwóch linii melodycznych: wiodącej (marrës) i drugiej (prerës), zaś całość opierała się na wielogłosowym tle nazywanym właśnie iso. W tekstach przewijają się wątki burzliwej historii Albanii – heroizm i bohaterstwo, ale też uniwersalne tematy: miłość, śmierć, rozstanie. W południowoalbańskich miastach przełożono iso na język popularnych wówczas instrumentów: klarnetów, skrzypiec, llautë (lutni) i dajre (obręczowych bębnów). Duży wpływ na saze miały też improwizowane i bogato ornamentowane lamenty kaba, zarezerwowane dla skrzypiec i klarnetów. Nie oznaczało to oczywiście końca pieśni i bardzo często instrumenty wspomagały śpiewaków – saz’iso to dosłowne połączenie tych dwóch sposobów wykonywania polifonii.

Donika Pecallari – śpiew

Adrianna Thanou – śpiew

Robert Tralo – śpiew

Aurel Qirjo – skrzypce, śpiew

Telando Feto – klarnet

Agron Murat – llautë

Agron Nasi – dajre

Pëllumb Meta – fyell, llautë, śpiew

Section013