Ulica Złota, turkoczące po bruku wozy konne, później Dom pod Królami. I wszechobecna muzyka – to najwcześniejsze wspomnienia Danuty Dworakowskiej. Przyszła pianistka i kameralistka wychowała się w domu przesiąkniętym polskością i uwielbieniem dla sztuki. Naukę gry na fortepianie zaczęła pod okiem jednego z przyjaciół ojca.
Przyszła na świat 98 lat temu, w domu o muzycznych tradycjach. Danuta Dworakowska – warszawianka, pianistka i kameralistka – jako zaledwie szesnastoletnia dziewczyna, ps. "Lena", w czasie powstania warszawskiego wynosiła rannych spod gruzów i niosła pomoc sanitarną na pierwszej linii frontu, przechodząc, jak całe jej pokolenie, przyspieszony kurs dojrzewania.
Walczyła w Batalionie "Gozdawa", a po wojnie wybrała inną drogę służby – muzykę. Studiowała grę na fortepianie u Marii Wiłkomirskiej w Łodzi, w 1955 roku wzięła udział w V Konkursie Chopinowskim, a później przez wiele lat żyła i pracowała na emigracji. Dziś, pełna energii, poczucia humoru i dystansu do siebie, wraca do swoich doświadczeń w książce "Od dzieciństwa do zdziecinnienia", która wkrótce ma się ukazać.
Nasza opowieść zaczyna się w drugiej połowie lat trzydziestych i prowadzi z przedwojennej Warszawy, przez powstańcze barykady, muzyczne sale i miasta rozsiane po świecie.
POSŁUCHAJ:
Danuta Dworakowska #1. Lata trzydzieste <<<
Danuta Dworakowska #2. Powstanie Warszawskie <<<
Danuta Dworakowska #3. Gra na fortepianie i Konkurs Chopinowski <<<
Danuta Dworakowska #4. Książka "Od dzieciństwa do zdziecinnienia" <<<
***
Na "Zapiski ze współczesności" od poniedziałku do piątku (5-9.01) od godz. 12.45 zaprasza Jakub Kukla.
