Portal Polskiego Radia SA
słuchaj
shopping_cart
Polskie Radio
Section05

wyłączenie banerów

Znoje przy kupnie Mićkiewicza

8 stycznia 1827 r. Chopina poinformował swego przyjaciela Jana Białobłockiego mieszkającego w Sokołowie, o zakupie dla niego dzieł Adama Mickiewicza, pisząc: „Taka to wdzięczność za krwawy pot czoła dostojności mojej, za podjęte trudy, znoje przy kupnie Mićkiewicza”. Fryderyk wiele wysiłku włożył w zdobycie egzemplarza pierwszego wydania Poezji wieszcza narodowego i Sonetów wydanych w Moskwie w 1826. Wydanie wileńskie wierszy Mickiewicza, chociaż ukazało się w Warszawie w znacznej ilości egzemplarzy, szybko zostało wyczerpane i jak podała prasa „wprost zaczytane”. Sonety wydał poeta własnym sumptem, on też zadbał o wyekspediowanie do Warszawy około 500 egzemplarzy, przesyłając je na ręce Waleriana Krasińskiego i Antoniego Odyńca. Prawdopodobnie Fryderyk bezpośrednio od niego zakupił jeden egzemplarz Sonetów dla Jasia Białobłockiego. Niektóre źródła podają, że mógł je nabyć także w którymś z warszawskich antykwariatów lub nawet na „straganie przed kościołem Pijarów”, gdzie znajdowano nieraz najrozmaitsze cymelia. (md) Zobacz więcej na temat: 

Zachwyt księżną

7 stycznia 1861 r. Eugène Delacroix, jeden z najbliższych paryskich przyjaciół Chopina, wystosował list do Wojciecha Grzymały, wspominając zmarłego kompozytora: „Z kim jeszcze mógłbym mówić o niezrównanym geniuszu, którego niebo pozazdrościło ziemi i o którym często myślę, nie mogąc go już ujrzeć na tym świecie ani usłyszeć jego bohaterskich akordów!” W swym Dzienniku po zgonie Chopina, zanotował: „Dowiedziałem się […] o jego śmierci... Cóż za strata! Niegodni łajdacy rozpierają się na swoich miejscach, podczas gdy ta piękna dusza oddala się od nas!” Wspominał także ks. Marcelinę Czartoryską, którą darzył największym szacunkiem. Zachwycał się wielkim talentem księżnej, „jednoczącym ją z utraconym [...] serafinem, który urzeka teraz sfery niebiańskie”. Marcelina Czartoryska uważana była za spadkobierczynię metod Chopina, zwłaszcza we frazowaniu i akcentowaniu. Interpretację księżnej określano mianem „najdoskonalszej ze wszystkich”. Po mistrzowsku wykonywała niemal całą twórczość swego nauczyciela, od koncertów po mazurki i preludia. (md)  Zobacz więcej na temat: 

Дві літератури поруч і разом | Синтез художніх засобів античної епохи з традиційними для українського фольклору й літературної традиції з метою сакралізації князівської чолівки

Синтез художніх засобів античної епохи з традиційними для українського фольклору й літературної традиції з метою сакралізації князівської чолівки і ствердження неперервності княжих династій як метафори тривання української державності. Основні мотиви старої української літератури, твореної різними мовами. «Camoenae Borysthenides…» в осмисленні сучасних історичних і літературознавчих досліджень. Zobacz więcej na temat:  література Україна культура

Upadający wzór

6 stycznia 1803 r. urodził się w Wiedniu pianista, kompozytor, pedagog i konstruktor fortepianów, Henri Herz. Nazwisko tego pianisty w życiorysie Chopina pojawiło się już w 1829 roku, kiedy to po udanych koncertach w Wiedniu młodociany kompozytor napisał do rodziny: „Blahetka [pianistka, córka dziennikarza J. L. Blahetki] powiada, że zrobię furorę, bom wirtuoz pierwszego kalibru; iż między Moschelesa, Herza [...] liczyć mię potrzeba”. Gdy w Paryżu pojawił się Kalkbrenner okrzyknięty „królem fortepianu”, Chopin wpadł w uwielbienie, dając temu wyraz w listach: „Byłem ciekaw Herza, Liszta, Hillera itd. wszystko to są zera przeciwko Kalkbrennerowi”, „Grałem jak Herz, ale chciałbym grać jak Kalkbrenner”. Według Chopina pianista ten był „olbrzymem depczącym Herzów, Czernych itd.”. Te niezbyt pozytywne opinie o pianistyce Herza, nie przeszkodziły Chopinowi wystąpić na koncercie razem z Lisztem, Herzem i jego bratem Jacques'em. Zabrzmiała wówczas kompozycja na 2 fortepiany i 8 rąk autorstwa Henri Herza, wykorzystująca temat z „Krzyżowca” Meyerbeera”. (md) Zobacz więcej na temat: