Wiesław Kępiński – upragniony syn Iwaszkiewicza

Ostatnia aktualizacja: 24.02.2014 20:00
– Iwaszkiewicz wierzył, że dziecko, które poroniła jego żona w latach 30., miało być synem. A ponieważ czuł się odsunięty od wychowania córek, dzięki Wiesiowi Kępińskiemu mógł spełnić się w roli ojca – opowiadali w Dwójce Agnieszka i Robert Papiescy, którzy opracowali tom listów "Męczymy się obaj".
Audio
  • Wiesław Kępiński – upragniony syn Jarosława Iwaszkiewicza. Wokół tomu ich korespondencji "Męczymy się obaj" (Strefa literatury/Dwójka)
Jarosław Iwaszkiewicz (1969 r.)
Jarosław Iwaszkiewicz (1969 r.)Foto: PAP/Cezary Langda

Wiesław Kępiński został osierocony jako 14-latek w powstaniu warszawskim. Podczas egzekucji na Woli zginęli jego rodzice i część rodzeństwa. On sam w dramatycznych okolicznościach cudownie ocalał. Udało mu się uciec z grupy 61 osób przeznaczonych do zamordowania. Błąkał się potem po całym kraju, znajdując chwilowe schronienie w różnych miejscach. Po wojnie wrócił do siostry, która jednak nie miała warunków, by go wychowywać.

– Chłopiec dał więc ogłoszenie do "Expressu Wieczornego", że poszukuje jakiegoś domu zastępczego i zastępczych rodziców, którzy by go przygarnęli, wychowali i pomogli skończyć szkołę – opowiadał Robert Papieski. – Na jego apel jako pierwsi odpowiedzieli Iwaszkiewiczowie. Propozycji było więcej, lecz kilkunastoletni Wiesio, nic nie wiedząc o tej rodzinie, intuicyjnie wybrał Stawisko jako swój drugi dom. 23 lutego 1947 r. po raz pierwszy przekroczył próg domu Iwaszkiewiczów – powiedział.

W połowie lat 30. Anna Iwaszkiewiczowa była po raz trzeci w ciąży, jednak poroniła. Iwaszkiewicz zawsze miał poczucie, że to był męski potomek. – Wprawdzie nigdy wyraźnie nie napisał, jakie motywacje kierowały nim, gdy przygarniał Wiesława Kępińskiego, ale możemy domniemywać, że mógł mieć na względzie tego nienarodzonego syna – mówił Robert Papieski. – Ten gest byłby zatem pewnego rodzaju zadośćuczynieniem i wypełnieniem pustki, którą pisarz czuł od połowy lat 30. – dodał.

– W jednym z listów do Wiesia Iwaszkiewicz pisze, że był odsunięty od wychowania córek – powiedziała z kolei Agnieszka Papieska. – Teraz, mając go, może spełnić się w roli ojca. Pisarz wziął na siebie całą odpowiedzialność za tego chłopca, za jego edukację, wychowanie, wprowadzenie go w świat kultury. Była w nim chęć ukształtowania młodego człowieka. W korespondencji widać doskonale, jak odbywa się to kształtowanie. Chłopiec z Woli jest zupełnie surowy pod względem kulturowym. Iwaszkiewicz podsuwa mu lektury, zabiera go do teatru, kina, rozmawia z nim o kulturze – opowiadała.

W przygotowanej przez Dorotę Gacek i Elżbietę Łukomską "Strefie literatury" wysłuchaliśmy także wspomnień samego Wiesława Kępińskiego. Zapraszamy do wysłuchania obszernych fragmentów audycji.

mc/mm

Zobacz więcej na temat: Jarosław Iwaszkiewicz literatura

Czytaj także

Czy Iwaszkiewicz wierzył, że Niemcy mogą być fajne?

Ostatnia aktualizacja: 17.02.2014 21:00
Czy rozważania Jarosława Iwaszkiewicz sprzed ponad 70 lat dotyczące Europy oraz miejsca Polski na geopolitycznej mapie kontynentu mogą okazać się wyjątkowo aktualne na początku XXI wieku? Zastanawialiśmy się nad tym w pierwszej wspólnej debacie Dwójki oraz "Teologii Politycznej".
rozwiń zwiń

Czytaj także

Jarosław Iwaszkiewicz – 120 lat "innego życia"

Ostatnia aktualizacja: 20.02.2014 16:00
Mija 120. rocznica urodzin Jarosława Iwaszkiewicza – prozaika, autora fascynujących dzienników, ale przede wszystkim znakomitego poety. Z tej okazji przypominamy Dwójkowe audycje poświęcone autorowi "Panien z Wilka" oraz - zapraszamy na kolejne.
rozwiń zwiń

Czytaj także

Domem Iwaszkiewiczów rządziły zwierzęta

Ostatnia aktualizacja: 27.02.2014 17:00
- W domu panowała "nadmiłość” do zwierząt. Był kot cioci, dwa psy, psy przybłędy. Przyjeżdżały też takie „taniutki”, trochę pomieszkiwały. Jak w starym dworze... - o atmosferze willi Iwaszkiewiczów w Stawisku opowiadała w Dwójce Maria Iwaszkiewicz, córka jednego z najwybitniejszych polskich prozaików.
rozwiń zwiń