>>> Posłuchaj audycji „Źródła”
- Śpiewamy dla tej osoby, której już nie ma, ale w równej mierze i dla tych, którzy pozostali i mierzą się z tą sytuację. To jest wspierające jako muzyka, w treści, ale i fizycznym wymiarze ludzkiego głosu, który wypełnia pustkę, może być tłem dla własnych emocji, może być czymś do czego można się włączyć lub nie. To zostawia dużą wolność w odbiorze i działa na wielu poziomach - mówi Anna Jurkiewicz o pieśniach pogrzebowych.
Nasza gościni widzi w nich swoistą muzykę medytacyjną - powtarzane frazy działają kojąco, dają do myślenia. Prowadzą za rękę przez temat, o którym niełatwo sie rozmawia. Tymczasem pieśni pogrzebowe w wiejskiej obrzędowości funeralnej dawały język do mówienia o odchodzeniu.
- Niektóre z nich są straszne, ale w tych pieśniach można znaleźć też wiele z celebracji życia. Śmierć jest integralną częścią tego cyklu. Słyszymy tu piękne sposoby żegnania się - tych, którzy zostali z umarłym, ale i umarłego z tymi, którzy pozostali. Na przykład w pieśni, którą śpiewacy z okolic Węgrowa nazywali po prostu "Godziny", czyli "Żegnam cię, mój świecie wesoły", żegnamy się z ptakami, żywiołami, wszystkim, co nam w życiu towarzyszy - wskazuje gościni Źródeł.
Anna Jurkiewicz od 2014 roku współtwórczyni archiwum Pieśni do Śmierci i wokalistka wielu projektów muzycznych (Starorzecze, Sekunda Mała, Gęba Vocal Ensemble, Wołyń w Pieśniach, Ziemski Lament, Zaświatycze, Garstka Ziemi), bada w działaniu wytwarzanie kolektywnego dźwięku, jego cielesność i udział w produkowaniu pamięci, zbiorowych i indywidualnych przeżyć. Jurkiewicz także współpracuje z Instytutem Dobrej Śmierci. W 2025 została jedną z laureatek Konkursu Muzyki Folkowej Nowa Tradycja (jako duet ZYEM).
***
Tytuł audycji: Źródła
Prowadzi: Justyna Piernik
Data emisji: 9.11.2026
Godzina emisji: 12.00
