X
Aby nas słuchać lub oglądać potrzebujesz najnowszego Adobe Flash Player | Pobierz Flash
POLSKIE RADIO - HISTORIE DOBRZE OPOWIADANE OD 90 LAT
Dwójka

Chopinowscy laureaci: Barbara Hesse-Bukowska

11.10.2010
0 0 0
Ja w dalszym ciągu nie rozumiem, jakim cudem dostałam drugą nagrodę – wspomina wielka pianistka – jak ja musiałam grać…
Posłuchaj
14'33 Barbara Hesse-Bukowska - wspomnienia z IV Konkursu Chopinowskiego

W tym tygodniu w przerwach przesłuchań kolejnych etapów Konkursu Chopinowskiego przedstawiać będziemy wspomnienia i refleksje polskich laureatów Konkursu.

Dziś rozmowa z profesor Barbarą Hesse-Bukowską, laureatką II nagrody IV Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina w Warszawie w 1949 roku, jak również V nagrody Międzynarodowego Konkursu Muzycznego im. Marguerite Long i Jacquesa Thibaud w Paryżu oraz Prix Chopin za wykonanie utworów Fryderyka Chopina (1953).

Barbara Hesse-Bukowska opowiadała o przygotowaniach do Konkursu, a przede wszystkim – wspominała swój występ. Wielka pianistka przypomniała choćby o tym, że występy uczestników były anonimowe – drewniana ściana (żaluzja) odgradzała grających od jurorów…

Rozmowę przeprowadziła Anna Skulska.

0 0 0
Ten artykuł nie ma jeszcze komentarzy, możesz być pierwszy!
aby dodać komentarz
brak

Czytaj także

Muzyka w książkach

"Ludzie radia" potrafią pięknie mówić o muzyce, okazuje się, że równie dobrze idzie im pisanie o niej.
Posłuchaj
27'08 Posłuchaj rozmów z autorami książek Lekcje muzyki i Spełnione marzenia
Na rynku pojawiła się znakomita, pełna pasji książka Piotra Orawskiego "Lekcje muzyki".  Publikacja jest w pewnym sensie papierową wersją audycji, którą znany muzykolog prowadzi na antenie Programu 2. Polskiego Radia.

"Lekcje muzyki", to  pierwszy tom opowieści o historii muzyki. Autor w kilku rozdziałach opisuje jej dzieje w czasach średniowiecza i renesansu.

Piotr Orawski przyznaje, że tytuł audycji "Lekcje muzyki" nie jest jego autorskim pomysłem - To jest bardzo dobry tytuł, on mi na początku nie za bardzo się podobał - opowiada w Letnim Wieczorze z Jedynką.

Jednak po krótkim namyśle uznał, że oddaje on styl prowadzonego przez niego programu - Jest spory obszar, który ja świadomie w tej książce i audycjach pominąłem. Na przykład w ogóle nie poruszałem spraw muzyki starożytnej, greckiej, rzymskiej itd.  -  tłumaczy dziennikarz.
Właśnie z tego powodu audycja i książka nie mogły mieć tytułu w stylu " historia muzyki", czy podobnego, ponieważ jak przyznaje autor - Czułbym się zobowiązany do pewnej konsekwencji i pisania w ten sposób, żeby niczego nie pominąć.

Książka została ciepło przyjęta przez czytelników i słuchaczy audycji Orawskiego - Ja postanowiłem, że będe pisał książkę tak jak uważam i nie będę się starał kierować jej do młodego słuchacza, do słuchacza dojrzałego, do muzyka, do melomana, tylko do ludzi, którzy lubią muzykę - zdradza sekret swojego sukcesu autor "Lekcji muzyki".

Okazało się, że dziennikarz znalazł złoty środek, bo po "Lekcje muzyki" chętnie sięgają ludzie w różnym wieku z różnych grup społecznych.

_
Książka
Inną równie ciekawą publikacją jest książka "Spełnione marzenia Barbary Hesse-Bukowskiej". Jej autorem jest Adam Rozlach - dziennikarz, teoretyk muzyki i recenzent.  "Spełnione marzenia..." są wynikiem rozmów jakie przeprowadził z wybitną polską pianistką, laureatką II nagrody na IV Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina.

"Moja wnuczka nadzień babci napisała, że jestem sympatyczna staruszka, że jestem najlepsza pianistką polską oraz, że nie umiem gotować, a jeśli już , to makaron z sosem pomidorowym" -  to jedna z wielu anegdot zawartych w książce.
W innym miejscu Barbara Hesse-Bukowska opowiada o sobie- Lubiłam się bawić, tańczyć i flirtować, a wiec nie będę udawac, że pół zycia spędziłam w muzeum, a drugą część przy fortepianie.
_
Książka Adama Rozlacha w niebywały sposób oddaje radość życia i prostotę jaką ma w sobie pianistka. - Jak się coś nie podoba, to o tym mówię i nie owijam w bawełnę, a jak mnie coś zachwyca, to szczerze o tym opowiadam - opowiada podczas spotkania z Rozlachem pianistka.

Jak przyznaje autor ksiązki - Właśnie w ten sposób chciałem zachować " temperaturę rozmów" jakie przeprowadziłem z Barbarą Hesse-Bukowską.

Anam Rozlach zachęca do lektury i zapewnia, że poczucie humoru i chęć życia pianistki czuć na każdej stronie  "Spełnionych marzeń...".

(mb)
0 0 0

Czytaj także

Profesor Jerzy Żurawlew – w 30. rocznicę śmierci

Bohaterem środowych "Słów po zmroku" będzie wybitny pedagog, pomysłodawca Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina.

Profesor Jerzy Żurawlew (1886-1980) – polski pianista, pedagog i kompozytor, absolwent klasy fortepianu  u słynnego chopinisty Aleksandra Michałowskiego, który z kolei był wychowankiem jednego z najznakomitszych uczniów Fryderyka Chopina, Karola Mikulego.

Jerzy Żurawlew zasłynął jako wybitny pedagog i animator życia muzycznego: wykształcił kilka pokoleń pianistów, założył konserwatorium w Mińsku Litewskim (1916), szkołę muzyczną w Białymstoku (1920) i, już po wojnie, w Bochni. Dziełem jego życia było powołanie międzynarodowego konkursu pianistycznego z obligatoryjnym repertuarem chopinowskim. Dzięki staraniom Żurawlewa w 1927 roku odbył się w Warszawie pierwszy Międzynarodowy Konkurs Chopinowski dla Pianistów.
 
W 30. rocznicę śmierci Jerzego Żurawlewa (zmarł 3 października 1980 podczas trwania X Konkursu Chopinowskiego) zaprezentujemy z nagrań archiwalnych rozmowy z Profesorem, przywołamy również wspomnienia Barbary Hesse-Bukowskiej, Reginy Smendzianki i Jana Ekiera.

Zaprasza Anna Skulska.

29 września (środa), godz. 21:30

0 0 0

Czytaj także

IV Międzynarodowy Konkurs Pianistyczny im. Fryderyka Chopina

Pierwszy Konkurs Chopinowski po zakończeniu II wojny światowej odbył się w roku 1949. Zakończył się sukcesem Polaków i pianistów ze Związku Radzieckiego.
Posłuchaj
04'30 IV Międzynarodowy Konkurs Pianistyczny im. Fryderyka Chopina

IV Międzynarodowy Konkurs Chopinowski trwał od 15 września do 15 października 1949 roku. Wzięło w nim udział 54 pianistów z 14 krajów. Pierwszą nagrodę zdobyły ex aequo Halina Czerny-Stefańska oraz reprezentantka ZSRR Bella Dawidowicz. Wśród dwunastu nagrodzonych pianistów, aż ośmiu to byli Polacy, pozostali to reprezentanci ZSRR.

Redaktor Andrzej Wróblewski wspomina po latach Barbarę Hesse-Bukowską. Zdobywczyni drugiej nagrody przed wejściem na scenę była tak zdenerwowana, że  dyrektor muzyczny Polskiego Radia musiał grać fokstrota, żeby ją rozluźnić.

Sześć lat później, w V Międzynarodowym Konkursie Chopinowskim, tryumfatorem konkursu został również Polak, Adam Harasiewicz. Nasz reprezentant pokonał 76 pianistów z 25 krajów. Poza nim nagrody otrzymało dwóch innych reprezentantów Polski.

Na kolejne odcinki "Tym żył świat" poświęcone historii Konkursu Chopinowskiego zapraszamy w dniach od 4 do 7 i od 11 od 14 października.

(miro)

0 0 0

Czytaj także

Chopinowscy laureaci: Marta Sosińska-Janczewska

Gawęda laureatki III nagrody na Konkursie Chopinowskim z 1965 roku.
Posłuchaj
14'59 Marta Sosińska-Janczewska o przygotowaniach do VII Konkursu, o pracy z prof. Drzewieckim oraz o swoim konkursowym występie

Marta Sosińska-Janczewska naukę gry na fortepianie rozpoczęła w siódmym roku życia. Studia muzyczne odbyła w warszawskiej Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej u prof. Zbigniewa Drzewieckiego, kończąc je dyplomem z wyróżnieniem. Działalność koncertową rozpoczęła jeszcze podczas studiów. Występowała w niemal we wszystkich krajach europejskich, odbyła tournées artystyczne po Brazylii, Urugwaju, Argentynie, Izraelu i USA. Jako kameralistka partnerowała skrzypkom: Kaji Danczowskiej i Krzysztofowi Jakowiczowi.

Początki międzynarodowej kariery artystki wyznacza ciąg sukcesów na prestiżowyhc konkursach pianistycznych: w Monachium (VI nagroda, 1961), Rio de Janegro (srebrny medal, 1962) oraz, last but not least, w Warszawie (III nagroda oraz nagroda Towarzystwa im. Fryderyka Chopina w Warszawie za najlepsze wykonanie poloneza Chopina i nagroda im. Anny Godlewskiej dla najlepszego Polaka uczestniczącego w Konkursie, 1965).

Od 1985 r. artystka zajmuje się pracą pedagogiczną jako profesor fortepianu w Hochschule fuer Musik w Wuerzburgu. Ponadto prowadzi kursy mistrzowskie i uczestniczya w pracach jury konkursów pianistycznych.

Marta Sosińska-Janczewska w rozmowie z Anną Skulską wspominała swoje przygotowania do Konkursu i lekcje z profesorem Drzewieckim oraz sam swój konkursowy występ.

0 0 0

Czytaj także

Chopinowscy laureaci: Adam Harasiewicz

Gawęda zwycięzcy Konkursu Chopinowskiego z 1955 roku.
Posłuchaj
13'34 W rozmowie z Anną Skulską Adam Harasiewicz wspomina mistrzów i swój spektakularny konkursowy sukces oraz zastawia się nad dzisiejszą kondycją wykonawstwa chopinowskiego

Adam Harasiewicz naukę gry na fortepianie rozpoczął w dziesiątym roku życia, a mając 15 lat zdobył I nagrodę na Konkursie Młodych Talentów w Rzeszowie. Studia pianistyczne odbył w krakowskiej Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w klasie prof. Zbigniewa Drzewieckiego (1950-1956).

[...]

Po swym tryumfalnym sukcesie na Konkursie Chopinowskim, Harasiewicz rozpoczął intensywną działalność wirtuozowską. Występował we wszystkich krajach europejskich, w Azji i Ameryce Północnej. Koncertował z najsłynniejszymi dyrygentami i najwspanialszymi orkiestrami w najbardziej prestiżowych salach. W czasie jednego tournée po Japonii dał ponad sto koncertów. Z okazji Wystawy Światowej w Brukseli (1958) uczestniczył w galowym koncercie. W 1960 r., wykonaniem obu koncertów fortepianowych Chopina z orkiestrą Filharmonii Nowojorskiej pod batutą Stanisława Skrowaczewskiego w siedzibie Organizacji Narodów Zjednoczonych, zainaugurował Rok Chopinowski w 150. rocznicę urodzin genialnego kompozytora. Tego samego roku nagrodzono pianistę złotym medalem Fundacji im. Ignacego Jana Paderewskiego w Nowym Jorku.

[...]

Adam Harasiewicz zasłynął głównie jako wspaniały interpretator dzieł Chopina. Jego wykonania oddają, zabarwiony nutą nostalgii (nazywanej polskim słowem "żal"), romantyczny styl kompozytora, a piękny, nośny, właśnie romantyczny dźwięk pianisty, wykorzystywany jest przezeń do nadania śpiewności muzyce Chopina. Równowaga między elementem lirycznym, a popisowo-wirtuozowskim w sztuce wykonawczej Harasiewicza uzyskuje kształt niemal doskonały.

[...]

 


Stanisław Dybowski

(Źródło: NIFC)

0 0 0