Front bez przełomu, dyplomacja bez rozejmu. Bilans 2025 roku wojny Rosji z Ukrainą

Sytuacja na linii frontu w wojnie rosyjsko-ukraińskiej w 2025 roku pozostawała w dużej mierze stabilna — bez zasadniczych zmian terytorialnych. Mimo intensywnych działań dyplomatycznych prowadzonych z inicjatywy Stanów Zjednoczonych, nie udało się doprowadzić do zawieszenia broni.

Zniszczenia po rosyjskim uderzeniu szybującą bombą precyzyjną UMPB-5 w Charkowie

PAP/Mykola Kalyeniak

Najbardziej krwawy i kluczowy odcinek frontu w 2025 roku stanowił rejon Pokrowska i Myrnohradu. Rosja dąży do zajęcia tej aglomeracji od połowy 2024 roku; w drugiej połowie 2025 roku ukraińskie jednostki broniące obu miast znalazły się w częściowym, a następnie — w październiku — w faktycznym okrążeniu. Przełom października i listopada przyniósł krótkotrwałą poprawę po stronie ukraińskiej po operacji jednostek specjalnych, które oczyściły z sił rosyjskich północną część Pokrowska — kluczową dla utrzymania komunikacji z broniącymi się oddziałami. Mimo to do połowy grudnia łączność i zaopatrzenie pozostawały poważnie utrudnione i mogły być realizowane w dużej mierze przy użyciu dronów.

Poza Donbasem armia rosyjska prowadziła działania ofensywne także na kierunkach sumskim i charkowskim, notując ograniczone postępy. Na odcinku charkowskim przez większość roku trwały ciężkie walki o Kupiańsk — ważny węzeł administracyjno-logistyczny; Rosja kilkukrotnie ogłaszała jego zdobycie, jednak 17 grudnia naczelny dowódca ukraińskiej armii gen. Ołeksandr Syrski informował o odzyskaniu kontroli nad ok. 90 proc. powierzchni miasta.

Na innych odcinkach Rosja miała uzyskać postępy m.in. w rejonie Łymanu, Lasu Sieriebriańskiego oraz Siewierska (zajętego w grudniu po wycofaniu się wojsk ukraińskich). Pogarszała się także sytuacja w okolicach Konstantynówki oraz na południu: wojska rosyjskie weszły na terytorium obwodu dniepropietrowskiego, zajmując kilkanaście mniejszych miejscowości, oraz zaczęły zagrażać okrążeniem miasta Hulajpole w obwodzie zaporoskim — co w dłuższej perspektywie może zwiększać ryzyko presji na duże ośrodki na południu kraju, takie jak Zaporoże i Dniepr.

W 2025 roku Ukraina rozwijała też zdolności obrony powietrznej: w lutym miały dotrzeć pierwsze francuskie Mirage 2000, a także kolejne myśliwce F-16, wykorzystywane głównie do zwalczania rosyjskich pocisków manewrujących i dronów uderzeniowych. Równolegle kontynuowano szkolenia w państwach NATO, w tym w Polsce w ramach misji EUMAM.

Ważnym elementem wojny w 2025 roku pozostały operacje bezzałogowe. 1 czerwca ukraińskie służby specjalne przeprowadziły jedną z najgłośniejszych akcji, atakując dronami FPV bazy rosyjskiego lotnictwa strategicznego na terytorium Rosji; według relacji medialnych zniszczonych lub uszkodzonych miało zostać ponad 40 maszyn (m.in. Tu-95, Tu-22M3 oraz A-50). Ukraina przez cały rok uderzała też w rosyjskie zaplecze (m.in. rafinerie), a pod koniec roku rozpoczęła również ataki na tankowce tzw. „floty cieni” oraz infrastrukturę naftową na Morzu Czarnym. W grudniu informowano m.in. o ataku na rosyjski okręt podwodny typu „Warszawianka” w porcie w Noworosyjsku — skala uszkodzeń pozostaje przedmiotem rozbieżnych ocen.

Dyplomacja w 2025 roku przyspieszyła wiosną; inicjatorem działań miał być prezydent USA Donald Trump, a rozmowy Waszyngton–Moskwa miały toczyć się przez kolejne miesiące, m.in. za pośrednictwem wysłanników. Wątek planu pokojowego (w różnych wariantach) nie doprowadził jednak do zawieszenia broni; główne spory dotyczyły m.in. terytorium, statusu Zaporoskiej Elektrowni Atomowej oraz kwestii reparacji i wykorzystania zamrożonych rosyjskich aktywów.

PAP, bs