X
Szanowny Użytkowniku
25 maja 2018 roku zaczęło obowiązywać Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r (RODO). Zachęcamy do zapoznania się z informacjami dotyczącymi przetwarzania danych osobowych w Portalu PolskieRadio.pl
1.Administratorem Danych jest Polskie Radio S.A. z siedzibą w Warszawie, al. Niepodległości 77/85, 00-977 Warszawa.
2.W sprawach związanych z Pani/a danymi należy kontaktować się z Inspektorem Ochrony Danych, e-mail: iod@polskieradio.pl, tel. 22 645 34 03.
3.Dane osobowe będą przetwarzane w celach marketingowych na podstawie zgody.
4.Dane osobowe mogą być udostępniane wyłącznie w celu prawidłowej realizacji usług określonych w polityce prywatności.
5.Dane osobowe nie będą przekazywane poza Europejski Obszar Gospodarczy lub do organizacji międzynarodowej.
6.Dane osobowe będą przechowywane przez okres 5 lat od dezaktywacji konta, zgodnie z przepisami prawa.
7.Ma Pan/i prawo dostępu do swoich danych osobowych, ich poprawiania, przeniesienia, usunięcia lub ograniczenia przetwarzania.
8.Ma Pan/i prawo do wniesienia sprzeciwu wobec dalszego przetwarzania, a w przypadku wyrażenia zgody na przetwarzanie danych osobowych do jej wycofania. Skorzystanie z prawa do cofnięcia zgody nie ma wpływu na przetwarzanie, które miało miejsce do momentu wycofania zgody.
9.Przysługuje Pani/u prawo wniesienia skargi do organu nadzorczego.
10.Polskie Radio S.A. informuje, że w trakcie przetwarzania danych osobowych nie są podejmowane zautomatyzowane decyzje oraz nie jest stosowane profilowanie.
Więcej informacji na ten temat znajdziesz na stronach dane osobowe oraz polityka prywatności
Rozumiem
Historia

Otto von Bismarck – polityk doskonały

Ostatnia aktualizacja: 20.02.2015 06:16
Nowe Niemcy były zbyt demokratyczne dla konserwatystów, zbyt autorytarne dla liberałów i zbyt nastawione na siłę dla legitymistów. Przykrojone były dla potrzeb geniusza, który miał zamiar kierować rozpętanymi przez siebie siłami poprzez manipulowanie antagonizmami.
Audio
  • Audycja z cyklu "Na historycznej wokandzie" poświęcona sylwetce Otto von Bismarcka. Rozmowa red. Kazimierza Baranowskiego i dr Jana Sałkowskiego (03.09.1994).
Kongres Berliński (potężna postać Otto von Bismarcka góruje nad otoczeniem) fot. Wikimedia Commons.
Kongres Berliński (potężna postać Otto von Bismarcka góruje nad otoczeniem) fot. Wikimedia Commons.

20 lutego 1890 upadł rząd kanclerza Otto von Bismarcka, architekta zjednoczenia Niemiec i prawdopodobnie najwybitniejszego polityka w historii naszych zachodnich sąsiadów.

Otto von Bismarck rozpoczął swe życie 1 kwietnia 1815 w dobie rozkwitu systemu Metternichowskiego, w świecie składającym się z trzech podstawowych elementów: europejskiej równowagi sił, wewnętrznej równowagi w Niemczech pomiędzy Austrią i Prusami oraz systemu przymierzy opartych na jedności konserwatywnych wartości.

Przez okres jednego pokolenia po Kongresie Wiedeńskim międzynarodowe napięcia były wyciszone ze względu na to, że wszystkie główne państwa były zainteresowane wspólnym przetrwaniem, a dwory Prus, Austrii i Rosji opowiadały się za wspólnie wyznawanymi zasadami.

Bismarck zakwestionował te wszystkie założenia. Był przekonany, że jeśli Prusy miały spełnić swoje przeznaczenie i zjednoczyć Niemcy to system wiedeński musiał zostać zniszczony.

- Całe życie realizował tezę, że wojna jest polityką prowadzoną innymi środkami  – mówił na antenie PR red. Kazimierz Baranowski.

Realpolitik

Do objęcia rządów przez Bismarcka w 1862 roku Prusy starały się przynależeć do Świętego Przymierza za wszelką cenę. Odpowiedzią Żelaznego Kanclerza było coś zupełnie przeciwnego – należało tworzyć przymierza i stosunki ze wszystkimi, tak żeby Prusy zawsze bliższe były każdej ze zwaśnionych stron, niż one same między sobą. Starał się utrzymać status quo i nie dopuścić do koalicji wrogów Rzeszy.

Realizując swoją koncepcję Bismarck opierał się na zasadach realpolitik – przekonaniu, że stosunki między państwami określane są bezwzględną siłą. Przetrwają tylko najsilniejsi.

- Był to polityk niesłychanie skuteczny. Efekt działalności politycznej Bismarcka: trzy wygrane wojny. Nie dawał się zepchnąć ze sceny politycznej przez 28 lat – zaznaczył historyk dr Jan Sałkowski.

Niewielu mężów stanu tak dalece zmieniło bieg historii

Jego geniusz polityczny objawił się szczególnie podczas wojny z Austrią w 1866 roku. Miażdżące zwycięstwo pod Sadową utorowało drogę do zjednoczenia Niemiec i zakończyło kilkusetletni okres hegemonii austriackiej, odmieniając oblicze Europy Środkowej.

Wygrana wojna z Francją pozwoliła dominującym demograficznie, ekonomicznie i militarnie Niemcom aspirować do roli hegemona w Europie. 18 stycznia 1871 roku w Wersalu proklamowano utworzenie Drugiej Rzeszy z cesarzem Wilhelmem I na czele. Bismarck przyjął godność kanclerza.

- Był człowiekiem wojny. Prowadził je przeciwko Austrii, Danii i Francji. Wszystkie konflikty były zwycięskie. Ponadto wygrywał wojny prowadzone przez innych dla Niemców. Wojna była środkiem realizacji jego polityki – powiedział w audycji z cyklu ”Na historycznej wokandzie” red. Kazimierz Baranowski.

Kulturkampf i antypolskość Bismarcka

Bismarck był człowiekiem antypolskim z pochodzenia i obyczajów. Wyrazem tego był Kulturkampf, czyli walka przeciwko Kościołowi katolickiemu. Na ziemiach polskich wiązało się to z zaostrzeniem germanizacji.

- Cała Europa może mieć do Bismarcka pretensje, ale najwięcej ucierpiała Polska – oskarżał red. Baranowski – chciał doprowadzić do rozbicia klasowego, stanowego i wykorzystać masy przeciwko inteligencji i klerowi katolickiemu, który był nosicielem polskości w Poznańskiem.

Można wręcz powiedzieć o pewnego rodzaju obsesji. W liście do siostry 26 marca 1861 pisał: ”Bijcie Polaków, aż im się żyć odechce. Mam wszelkie współczucie dla ich sytuacji, ale jeżeli przetrwać chcemy, to nie możemy uczynić niczego innego jak ich wytępić”.

Dziedzictwo

Na dłuższą metę złożoność rozwiązań Bismarcka skazała je na zagładę. Zmienił on oblicze Europy oraz system stosunków międzynarodowych, ale nie umiał jednak stworzyć wzoru, według którego mogliby działać jego następcy. Samotny za życia Bismarck, jeszcze mniej był rozumiany, gdy zszedł ze sceny. Niemcy pamiętali trzy wojny, które doprowadziły do zjednoczenia kraju. Nie pamiętali natomiast, ile starannych przygotowań je poprzedziło. Skazał niemieckie społeczeństwo na rodzaj polityki, którą można było kontynuować tylko wówczas, gdyby w każdym pokoleniu pojawił się wielki człowiek.

mjm

Otto von Bismarck – polityk doskonały
Nowe Niemcy były zbyt demokratyczne dla konserwatystów, zbyt autorytarne dla liberałów i zbyt nastawione na siłę dla legitymistów. Przykrojone były dla potrzeb geniusza, który miał zamiar kierować rozpętanymi przez siebie siłami poprzez manipulowanie antagonizmami.
Otto von Bismarck rozpoczął swe życie 1 kwietnia 1815 w dobie rozkwitu systemu Metternichowskiego, w świecie składającym się z trzech podstawowych elementów: europejskiej równowagi sił, wewnętrznej równowagi w Niemczech pomiędzy Austrią i Prusami oraz systemu przymierzy opartych na jedności konserwatywnych wartości.
Przez okres jednego pokolenia po Kongresie Wiedeńskim międzynarodowe napięcia były wyciszone ze względu na to, że wszystkie główne państwa były zainteresowane wspólnym przetrwaniem, a dwory Prus, Austrii i Rosji opowiadały się za wspólnie wyznawanymi zasadami.
Bismarck zakwestionował te wszystkie założenia. Był przekonany, że jeśli Prusy miały spełnić swoje przeznaczenie i zjednoczyć Niemcy to system wiedeński musiał zostać zniszczony.
- Całe życie realizował tezę, że wojna jest polityką prowadzoną innymi środkami. Takie było całe jego życie – mówił na antenie PR red. Kazimierz Baranowski.
Realpolitik
Do objęcia rządów przez Bismarcka w 1862 roku Prusy starały się przynależeć do Świętego Przymierza za wszelką cenę. Odpowiedzią żelaznego kanclerza było coś zupełnie przeciwnego – należało tworzyć przymierza i stosunki ze wszystkimi, tak żeby Prusy zawsze bliższe były każdej ze zwaśnionych stron niż one same między sobą. Starał się utrzymać status quo i nie dopuścić do koalicji wrogów Rzeszy.
Realizując swoją koncepcję Bismarck opierał się na zasadach realpolitik – przekonaniu, że stosunki między państwami określane są bezwzględną siłą i tylko najsilniejsi przetrwają.
- Był to polityk niesłychanie skuteczny. Efekt działalności politycznej Bismarcka: trzy wygrane wojny. Nie dawał się zepchnąć ze sceny politycznej przez 28 lat – zaznaczył historyk dr Jan Sałkowski.
Niewielu było mężów stanu, którzy by tak dalece zmienili bieg historii
Jego geniusz polityczny objawił się szczególnie podczas wojny z Austrią w 1866 roku. Miażdżące zwycięstwo pod Sadową utorowało drogę do zjednoczenia Niemiec i zakończyło kilkusetletni okres hegemonii austriackiej, co odmieniło oblicze Europy Środkowej.
Wygrana wojna z Francją pozwoliła dominującym demograficznie, ekonomicznie i militarnie Niemcom aspirować do roli hegemona w Europie. 18 stycznia 1871 roku w Wersalu proklamowano utworzenie Drugiej Rzeszy z cesarzem Wilhelmem I na czele. Bismarck został kanclerzem Rzeszy.
- Był człowiekiem wojny. Prowadził je przeciwko Austrii, Danii i Francji. Wszystkie konflikty były zwycięskie. Ponadto wygrywał wojny prowadzone przez innych dla Niemców. Wojna była środkiem realizacji jego polityki. – powiedział w audycji z cyklu ”Na historycznej wokandzie” red. Kazimierz Baranowski.
Kulturkampf i antypolskość Bismarcka
Bismarck był człowiekiem antypolskim z pochodzenia i obyczajów. Wyrazem tego był Kulturkampf, czyli walka przeciwko Kościołowi katolickiemu. Na ziemiach polskich było to związane z zaostrzeniem germanizacji.
- Cała Europa może mieć do Bismarcka pretensje, ale najwięcej ucierpiała Polska – oskarżał red. Baranowski – chciał doprowadzić do rozbicia klasowego, stanowego i wykorzystać masy przeciwko inteligencji i klerowi katolickiemu, który był nosicielem polskości w Poznańskiem.
Można wręcz powiedzieć o pewnego rodzaju obsesji. W liście do siostry 26 marca 1861 pisał: ”Bijcie Polaków, aż im się żyć odechce. Mam wszelkie współczucie dla ich sytuacji, ale jeżeli przetrwać chcemy, to nie możemy uczynić niczego innego jak ich wytępić”.
Dziedzictwo
Na dłuższą metę złożoność rozwiązań Bismarcka skazała je na zagładę. Zmienił on oblicze Europy oraz system stosunków międzynarodowych, ale nie umiał jednak stworzyć wzoru, według którego mogliby działać jego następcy. Samotny za życia Bismarck, jeszcze mniej był rozumiany, gdy odszedł ze sceny. Niemcy pamiętali trzy wojny, które doprowadziły do niemieckiego zjednoczenia, nie pamiętali natomiast, ile starannych przygotowań doprowadziło do nich. Skazał niemieckie społeczeństwo na rodzaj polityki, którą można było kontynuować tylko wówczas, gdyby w każdym pokoleniu pojawił się wielki człowiek.
mjm
von Bismarck – polityk doskonały
Nowe Niemcy były zbyt demokratyczne dla konserwatystów, zbyt autorytarne dla liberałów i zbyt nastawione na siłę dla legitymistów. Przykrojone były dla potrzeb geniusza, który miał zamiar kierować rozpętanymi przez siebie siłami poprzez manipulowanie antagonizmami.
Otto von Bismarck rozpoczął swe życie 1 kwietnia 1815 w dobie rozkwitu systemu Metternichowskiego, w świecie składającym się z trzech podstawowych elementów: europejskiej równowagi sił, wewnętrznej równowagi w Niemczech pomiędzy Austrią i Prusami oraz systemu przymierzy opartych na jedności konserwatywnych wartości.
Przez okres jednego pokolenia po Kongresie Wiedeńskim międzynarodowe napięcia były wyciszone ze względu na to, że wszystkie główne państwa były zainteresowane wspólnym przetrwaniem, a dwory Prus, Austrii i Rosji opowiadały się za wspólnie wyznawanymi zasadami.
Bismarck zakwestionował te wszystkie założenia. Był przekonany, że jeśli Prusy miały spełnić swoje przeznaczenie i zjednoczyć Niemcy to system wiedeński musiał zostać zniszczony.
- Całe życie realizował tezę, że wojna jest polityką prowadzoną innymi środkami. Takie było całe jego życie – mówił na antenie PR red. Kazimierz Baranowski.
Realpolitik
Do objęcia rządów przez Bismarcka w 1862 roku Prusy starały się przynależeć do Świętego Przymierza za wszelką cenę. Odpowiedzią żelaznego kanclerza było coś zupełnie przeciwnego – należało tworzyć przymierza i stosunki ze wszystkimi, tak żeby Prusy zawsze bliższe były każdej ze zwaśnionych stron niż one same między sobą. Starał się utrzymać status quo i nie dopuścić do koalicji wrogów Rzeszy.
Realizując swoją koncepcję Bismarck opierał się na zasadach realpolitik – przekonaniu, że stosunki między państwami określane są bezwzględną siłą i tylko najsilniejsi przetrwają.
- Był to polityk niesłychanie skuteczny. Efekt działalności politycznej Bismarcka: trzy wygrane wojny. Nie dawał się zepchnąć ze sceny politycznej przez 28 lat – zaznaczył historyk dr Jan Sałkowski.
Niewielu było mężów stanu, którzy by tak dalece zmienili bieg historii
Jego geniusz polityczny objawił się szczególnie podczas wojny z Austrią w 1866 roku. Miażdżące zwycięstwo pod Sadową utorowało drogę do zjednoczenia Niemiec i zakończyło kilkusetletni okres hegemonii austriackiej, co odmieniło oblicze Europy Środkowej.
Wygrana wojna z Francją pozwoliła dominującym demograficznie, ekonomicznie i militarnie Niemcom aspirować do roli hegemona w Europie. 18 stycznia 1871 roku w Wersalu proklamowano utworzenie Drugiej Rzeszy z cesarzem Wilhelmem I na czele. Bismarck został kanclerzem Rzeszy.
- Był człowiekiem wojny. Prowadził je przeciwko Austrii, Danii i Francji. Wszystkie konflikty były zwycięskie. Ponadto wygrywał wojny prowadzone przez innych dla Niemców. Wojna była środkiem realizacji jego polityki. – powiedział w audycji z cyklu ”Na historycznej wokandzie” red. Kazimierz Baranowski.
Kulturkampf i antypolskość Bismarcka
Bismarck był człowiekiem antypolskim z pochodzenia i obyczajów. Wyrazem tego był Kulturkampf, czyli walka przeciwko Kościołowi katolickiemu. Na ziemiach polskich było to związane z zaostrzeniem germanizacji.
- Cała Europa może mieć do Bismarcka pretensje, ale najwięcej ucierpiała Polska – oskarżał red. Baranowski – chciał doprowadzić do rozbicia klasowego, stanowego i wykorzystać masy przeciwko inteligencji i klerowi katolickiemu, który był nosicielem polskości w Poznańskiem.
Można wręcz powiedzieć o pewnego rodzaju obsesji. W liście do siostry 26 marca 1861 pisał: ”Bijcie Polaków, aż im się żyć odechce. Mam wszelkie współczucie dla ich sytuacji, ale jeżeli przetrwać chcemy, to nie możemy uczynić niczego innego jak ich wytępić”.
Dziedzictwo
Na dłuższą metę złożoność rozwiązań Bismarcka skazała je na zagładę. Zmienił on oblicze Europy oraz system stosunków międzynarodowych, ale nie umiał jednak stworzyć wzoru, według którego mogliby działać jego następcy. Samotny za życia Bismarck, jeszcze mniej był rozumiany, gdy odszedł ze sceny. Niemcy pamiętali trzy wojny, które doprowadziły do niemieckiego zjednoczenia, nie pamiętali natomiast, ile starannych przygotowań doprowadziło do nich. Skazał niemieckie społeczeństwo na rodzaj polityki, którą można było kontynuować tylko wówczas, gdyby w każdym pokoleniu pojawił się wielki człowiek.
mjm
Bismarck – polityk doskonały
Nowe Niemcy były zbyt demokratyczne dla konserwatystów, zbyt autorytarne dla liberałów i zbyt nastawione na siłę dla legitymistów. Przykrojone były dla potrzeb geniusza, który miał zamiar kierować rozpętanymi przez siebie siłami poprzez manipulowanie antagonizmami.
Otto von Bismarck rozpoczął swe życie 1 kwietnia 1815 w dobie rozkwitu systemu Metternichowskiego, w świecie składającym się z trzech podstawowych elementów: europejskiej równowagi sił, wewnętrznej równowagi w Niemczech pomiędzy Austrią i Prusami oraz systemu przymierzy opartych na jedności konserwatywnych wartości.
Przez okres jednego pokolenia po Kongresie Wiedeńskim międzynarodowe napięcia były wyciszone ze względu na to, że wszystkie główne państwa były zainteresowane wspólnym przetrwaniem, a dwory Prus, Austrii i Rosji opowiadały się za wspólnie wyznawanymi zasadami.
Bismarck zakwestionował te wszystkie założenia. Był przekonany, że jeśli Prusy miały spełnić swoje przeznaczenie i zjednoczyć Niemcy to system wiedeński musiał zostać zniszczony.
- Całe życie realizował tezę, że wojna jest polityką prowadzoną innymi środkami. Takie było całe jego życie – mówił na antenie PR red. Kazimierz Baranowski.
Realpolitik
Do objęcia rządów przez Bismarcka w 1862 roku Prusy starały się przynależeć do Świętego Przymierza za wszelką cenę. Odpowiedzią żelaznego kanclerza było coś zupełnie przeciwnego – należało tworzyć przymierza i stosunki ze wszystkimi, tak żeby Prusy zawsze bliższe były każdej ze zwaśnionych stron niż one same między sobą. Starał się utrzymać status quo i nie dopuścić do koalicji wrogów Rzeszy.
Realizując swoją koncepcję Bismarck opierał się na zasadach realpolitik – przekonaniu, że stosunki między państwami określane są bezwzględną siłą i tylko najsilniejsi przetrwają.
- Był to polityk niesłychanie skuteczny. Efekt działalności politycznej Bismarcka: trzy wygrane wojny. Nie dawał się zepchnąć ze sceny politycznej przez 28 lat – zaznaczył historyk dr Jan Sałkowski.
Niewielu było mężów stanu, którzy by tak dalece zmienili bieg historii
Jego geniusz polityczny objawił się szczególnie podczas wojny z Austrią w 1866 roku. Miażdżące zwycięstwo pod Sadową utorowało drogę do zjednoczenia Niemiec i zakończyło kilkusetletni okres hegemonii austriackiej, co odmieniło oblicze Europy Środkowej.
Wygrana wojna z Francją pozwoliła dominującym demograficznie, ekonomicznie i militarnie Niemcom aspirować do roli hegemona w Europie. 18 stycznia 1871 roku w Wersalu proklamowano utworzenie Drugiej Rzeszy z cesarzem Wilhelmem I na czele. Bismarck został kanclerzem Rzeszy.
- Był człowiekiem wojny. Prowadził je przeciwko Austrii, Danii i Francji. Wszystkie konflikty były zwycięskie. Ponadto wygrywał wojny prowadzone przez innych dla Niemców. Wojna była środkiem realizacji jego polityki. – powiedział w audycji z cyklu ”Na historycznej wokandzie” red. Kazimierz Baranowski.
Kulturkampf i antypolskość Bismarcka
Bismarck był człowiekiem antypolskim z pochodzenia i obyczajów. Wyrazem tego był Kulturkampf, czyli walka przeciwko Kościołowi katolickiemu. Na ziemiach polskich było to związane z zaostrzeniem germanizacji.
- Cała Europa może mieć do Bismarcka pretensje, ale najwięcej ucierpiała Polska – oskarżał red. Baranowski – chciał doprowadzić do rozbicia klasowego, stanowego i wykorzystać masy przeciwko inteligencji i klerowi katolickiemu, który był nosicielem polskości w Poznańskiem.
Można wręcz powiedzieć o pewnego rodzaju obsesji. W liście do siostry 26 marca 1861 pisał: ”Bijcie Polaków, aż im się żyć odechce. Mam wszelkie współczucie dla ich sytuacji, ale jeżeli przetrwać chcemy, to nie możemy uczynić niczego innego jak ich wytępić”.
Dziedzictwo
Na dłuższą metę złożoność rozwiązań Bismarcka skazała je na zagładę. Zmienił on oblicze Europy oraz system stosunków międzynarodowych, ale nie umiał jednak stworzyć wzoru, według którego mogliby działać jego następcy. Samotny za życia Bismarck, jeszcze mniej był rozumiany, gdy odszedł ze sceny. Niemcy pamiętali trzy wojny, które doprowadziły do niemieckiego zjednoczenia, nie pamiętali natomiast, ile starannych przygotowań doprowadziło do nich. Skazał niemieckie społeczeństwo na rodzaj polityki, którą można było kontynuować tylko wówczas, gdyby w każdym pokoleniu pojawił się wielki człowiek.
mjm
Otto von Bismarck – polityk doskonały
Nowe Niemcy były zbyt demokratyczne dla konserwatystów, zbyt autorytarne dla liberałów i zbyt nastawione na siłę dla legitymistów. Przykrojone były dla potrzeb geniusza, który miał zamiar kierować rozpętanymi przez siebie siłami poprzez manipulowanie antagonizmami.
Otto von Bismarck rozpoczął swe życie 1 kwietnia 1815 w dobie rozkwitu systemu Metternichowskiego, w świecie składającym się z trzech podstawowych elementów: europejskiej równowagi sił, wewnętrznej równowagi w Niemczech pomiędzy Austrią i Prusami oraz systemu przymierzy opartych na jedności konserwatywnych wartości.
Przez okres jednego pokolenia po Kongresie Wiedeńskim międzynarodowe napięcia były wyciszone ze względu na to, że wszystkie główne państwa były zainteresowane wspólnym przetrwaniem, a dwory Prus, Austrii i Rosji opowiadały się za wspólnie wyznawanymi zasadami.
Bismarck zakwestionował te wszystkie założenia. Był przekonany, że jeśli Prusy miały spełnić swoje przeznaczenie i zjednoczyć Niemcy to system wiedeński musiał zostać zniszczony.
- Całe życie realizował tezę, że wojna jest polityką prowadzoną innymi środkami. Takie było całe jego życie – mówił na antenie PR red. Kazimierz Baranowski.
Realpolitik
Do objęcia rządów przez Bismarcka w 1862 roku Prusy starały się przynależeć do Świętego Przymierza za wszelką cenę. Odpowiedzią żelaznego kanclerza było coś zupełnie przeciwnego – należało tworzyć przymierza i stosunki ze wszystkimi, tak żeby Prusy zawsze bliższe były każdej ze zwaśnionych stron niż one same między sobą. Starał się utrzymać status quo i nie dopuścić do koalicji wrogów Rzeszy.
Realizując swoją koncepcję Bismarck opierał się na zasadach realpolitik – przekonaniu, że stosunki między państwami określane są bezwzględną siłą i tylko najsilniejsi przetrwają.
- Był to polityk niesłychanie skuteczny. Efekt działalności politycznej Bismarcka: trzy wygrane wojny. Nie dawał się zepchnąć ze sceny politycznej przez 28 lat – zaznaczył historyk dr Jan Sałkowski.
Niewielu było mężów stanu, którzy by tak dalece zmienili bieg historii
Jego geniusz polityczny objawił się szczególnie podczas wojny z Austrią w 1866 roku. Miażdżące zwycięstwo pod Sadową utorowało drogę do zjednoczenia Niemiec i zakończyło kilkusetletni okres hegemonii austriackiej, co odmieniło oblicze Europy Środkowej.
Wygrana wojna z Francją pozwoliła dominującym demograficznie, ekonomicznie i militarnie Niemcom aspirować do roli hegemona w Europie. 18 stycznia 1871 roku w Wersalu proklamowano utworzenie Drugiej Rzeszy z cesarzem Wilhelmem I na czele. Bismarck został kanclerzem Rzeszy.
- Był człowiekiem wojny. Prowadził je przeciwko Austrii, Danii i Francji. Wszystkie konflikty były zwycięskie. Ponadto wygrywał wojny prowadzone przez innych dla Niemców. Wojna była środkiem realizacji jego polityki. – powiedział w audycji z cyklu ”Na historycznej wokandzie” red. Kazimierz Baranowski.
Kulturkampf i antypolskość Bismarcka
Bismarck był człowiekiem antypolskim z pochodzenia i obyczajów. Wyrazem tego był Kulturkampf, czyli walka przeciwko Kościołowi katolickiemu. Na ziemiach polskich było to związane z zaostrzeniem germanizacji.
- Cała Europa może mieć do Bismarcka pretensje, ale najwięcej ucierpiała Polska – oskarżał red. Baranowski – chciał doprowadzić do rozbicia klasowego, stanowego i wykorzystać masy przeciwko inteligencji i klerowi katolickiemu, który był nosicielem polskości w Poznańskiem.
Można wręcz powiedzieć o pewnego rodzaju obsesji. W liście do siostry 26 marca 1861 pisał: ”Bijcie Polaków, aż im się żyć odechce. Mam wszelkie współczucie dla ich sytuacji, ale jeżeli przetrwać chcemy, to nie możemy uczynić niczego innego jak ich wytępić”.
Dziedzictwo
Na dłuższą metę złożoność rozwiązań Bismarcka skazała je na zagładę. Zmienił on oblicze Europy oraz system stosunków międzynarodowych, ale nie umiał jednak stworzyć wzoru, według którego mogliby działać jego następcy. Samotny za życia Bismarck, jeszcze mniej był rozumiany, gdy odszedł ze sceny. Niemcy pamiętali trzy wojny, które doprowadziły do niemieckiego zjednoczenia, nie pamiętali natomiast, ile starannych przygotowań doprowadziło do nich. Skazał niemieckie społeczeństwo na rodzaj polityki, którą można było kontynuować tylko wówczas, gdyby w każdym pokoleniu pojawił się wielki człowiek.
m
Ten artykuł nie ma jeszcze komentarzy, możesz być pierwszy!
aby dodać komentarz
brak

Czytaj także

Koniec podziału Niemiec

Ostatnia aktualizacja: 03.10.2018 06:00
W listopadzie 1989 roku upadł mur berliński. Niemal rok później doszło do zjednoczenia państw niemieckich.
rozwiń zwiń

Czytaj także

Willy Brandt - polityk z krwi i kości

Ostatnia aktualizacja: 16.02.2015 06:42
Życie i kariera polityczna kanclerza Niemiec i laureta Pokojowej Nagrody Nobla, Willy'ego Brandta obfitowały w wiele dramatycznych momentów.
rozwiń zwiń

Czytaj także

Wilhelm II Hohenzollern – ostatni cesarz Niemiec

Ostatnia aktualizacja: 15.06.2015 06:00
– My, Hohenzollernowie bierzemy naszą władzę od Boga i mamy wynikające z tego obowiązki wobec niego. Natchniony tym przekonaniem, jestem zdecydowany sprawować władzę – mówił po uroczystości koronacyjnej Wilhelm II Hohenzollern.
rozwiń zwiń