Wszechstronnie wykształcony Władysław IV Waza, król Polski w latach 1632–1648, należał do najbardziej światłych monarchów swojej epoki. Jako koneser sztuki szybko zrozumiał, że może ona służyć nie tylko sprawom ducha, lecz także polityce. W młodości odbył długą podróż po Europie, podczas której odwiedził m.in. Florencję, Rzym, Mantuę, Parmę, Wenecję i Wiedeń. Tam zetknął się z najnowocześniejszymi formami spektakli teatralnych. Po powrocie postanowił stworzyć podobne miejsce w Warszawie. Na Zamku Królewskim powstała jedna z najsłynniejszych i najpiękniejszych scen teatralnych Europy epoki baroku. Był to pierwszy stały teatr operowy na ziemiach polskich.
Położona w południowym skrzydle rezydencji sala teatralna była w kolejnych latach rozbudowywana i modernizowana przez włoskich architektów. Wkrótce stała się jedną z najbardziej zaawansowanych technologicznie przestrzeni teatralnych w Europie.
Wystawa „Wielka gra. Opera Władysława IV” przedstawia fenomen opery dworskiej Władysława IV. Opowiada o tym, jak ambitny król zamienił dwór w centrum porywających widowisk i jak sztuka stała się potężnym narzędziem władzy. Obejmuje ciekawe przykłady malarstwa i grafiki, a także historyczne instrumenty muzyczne oraz dokumenty i druki z epoki.
Z kuratorem wystawy, Jackiem Żukowskim, rozmawiała Ewa Plisiecka.