Historia

Fryderyk II - pokojowa krucjata wyklętego cesarza

Ostatnia aktualizacja: 28.06.2020 05:40
28 czerwca 1228 roku cesarz Fryderyk II Hohenstauf wyruszył na wyprawę krzyżową. Jego misja różniła się znacząco od dotychczasowych ekspedycji do Ziemi Świętej: nie była zbrojną kampanią europejskiego rycerstwa, a raczej delikatną misją dyplomatyczną.
Fryderyk II, źr. Wikimedia Commonsdp
Fryderyk II, źr. Wikimedia Commons/dp

Władztwo Fryderyka obejmowało Rzeszę Niemiecką i Królestwo Sycylii. Pomiędzy tymi ziemiami rozciągały się tereny północnowłoskich niezależnych miast-państw i papieskie Państwo Kościelne. Pas ziemi w centralnej części Półwyspu Apenińskiego dzielił domenę Fryderyka na dwie części, co wywoływało stałe napięcie na linii cesarz-papież.

- Był w ciągłym konflikcie z papiestwem, główną siłą ideową Europy, która podważała jego mandat do rządzenia w skali Starego Kontynentu – mówił prof. Wojciech Fałkowski, który w audycji Andrzeja Sowy z cyklu "Na historycznej wokandzie" wcielił się w rolę oskarżyciela cesarza. – Jedna ekskomunika goniła drugą.

Pierwszy raz klątwa spadłą na Fryderyka za opieszałość w zorganizowaniu krucjaty, która miała być podziękowaniem za koronację. Cesarz miał prawo obawiać się reakcji swoich poddanych: ekskomunika dawała przyzwolenie na bunt przeciwko władcy.


Posłuchaj
14:48 fryderyk ii___27_02_iv_tr_0-0_108111822b384e76[00].mp3 Spór o postać Fryderyka II Hohenstaufa prowadzą w audycji Andrzeja Sowy z cyklu "Na historycznej wokandzie" prof. Andrzej Fałkowski i prof. Marek Kazimierz Barański. (PR, 2.01.2002)

 

Fryderyk wyruszył na wyprawę krzyżową, różniła się ona jednak znacząco od poprzednich krucjat: zamiast wojować z egipskim sułtanem, cesarz wolał z nim paktować.

- W czasach, gdy żył Fryderyk Jerozolima była już od szeregu lat stracona na rzecz muzułmanów. Fryderyk zdołał zdobyć Jerozolimę bez walki. Układami doprowadził do tego, że stała się z powrotem stolicą Królestwa Jerozolimskiego - bronił monarchy prof. Marek Kazimierz Barański.

Rokowania doprowadziły do tego, że Jerozolima, Nazaret i Betlejem powróciły do Królestwa Jerozolimskiego, zaś sam Fryderyk mógł koronować się na króla Jerozolimy.

Choć dzięki sukcesowi papież zdjął z władcy ekskomunikę, to rywalizacja między cesarzem i następcami świętego Piotra trwała nadal. Dochodziło do nakładania kolejnych klątw, aż wreszcie w 1245 roku papież na Soborze Lyońskim ogłosił detronizację monarchy. To wzmocniło i tak silną pozycję możnowładców niemieckich przekształcając Rzeszę w federację niemal niezależnych państewek. Fryderyk umarł nagle 13 grudnia 1250.

Jakie były cienie i blaski panowania Fryderyka II i co oznaczały one dla ówczesnej Polski? Posłuchaj audycji Andrzeja Sowy z cyklu "Na historycznej wokandzie".

bm

Ten artykuł nie ma jeszcze komentarzy, możesz być pierwszy!
aby dodać komentarz
brak

Czytaj także

Fryderyk Barbarossa - błędny cesarz

Ostatnia aktualizacja: 10.06.2020 05:40
- Był ostatnim cesarzem uniwersalnego Cesarstwa Rzymskiego w starym typie - mówił o Barbarossie prof. Wojciech Fałkowski w audycji Andrzeja Sowy z cyklu "Na historycznej wokandzie".
rozwiń zwiń

Czytaj także

Wyprawa ludowa - biedota zmierza do Ziemi Świętej

Ostatnia aktualizacja: 21.10.2017 06:01
Krucjaty kojarzą się ze zmaganiami rycerzy zakutych w zbroje z muzułmanami na piaskach Bliskiego Wschodu. Jednak nim do odzyskiwania Ziemi Świętej przystąpiło rycerstwo, pewien francuski pustelnik poprowadził tłumy chłopów i biedoty ku Jerozolimie i ku śmierci.
rozwiń zwiń

Czytaj także

Spór o inwestyturę – o przywództwo w chrześcijańskiej Europie

Ostatnia aktualizacja: 28.01.2018 06:08
Spór między cesarzem a papieżem nazwano sporem o inwestyturę, czyli o obsadzanie stanowisk kościelnych. W istocie dotyczył jednak przywództwa w chrześcijańskiej Europie.
rozwiń zwiń

Czytaj także

Zygmunt Luksemburski - cesarz-awanturnik

Ostatnia aktualizacja: 09.12.2018 06:00
- To był jeden z pierwszych promotorów tworzenia Europy Środkowowschodniej - mówił prof. Tadeusz Rosłanowski na antenie Polskiego Radia. - Jego koncepcja była jednak tworzona na bardzo prymitywnych, nie dynastycznych, a personalnych podstawach.
rozwiń zwiń