Koniec drukowanego „Tygodnia Polskiego”. Emigracyjna tradycja przenosi się do sieci

Polska Fundacja Kulturalna (PFK) w Londynie zakończyła z początkiem 2026 roku wydawanie papierowej wersji „Tygodnia Polskiego”. Jak podkreśla kierownictwo fundacji, to nie tylko decyzja organizacyjna, ale też znak szerszej zmiany – zamknięcie epoki regularnej polskiej prasy drukowanej na emigracji w Wielkiej Brytanii i przeniesienie jej centrum ciężkości do internetu.

PFK kończy druk „Tygodnia Polskiego”. Emigracyjna tradycja przenosi się do sieci

Foto: kolaż bs

Od „Dziennika” wojennego do tygodnika – i dalej do portalu

Historia polskiego wydawnictwa emigracyjnego, z którym związany był „Tydzień Polski”, sięga II wojny światowej. W przekazach PFK i w materiałach rocznicowych powtarza się wątek londyńskiego hotelu Rubens at the Palace – miejsca, w którym w 1940 r. miała zapaść decyzja o uruchomieniu „Dziennika Polskiego” (wówczas kluczowego źródła informacji i symbolu ciągłości polskiej państwowości na uchodźstwie).

„Tydzień Polski” funkcjonował od 1959 r. jako cotygodniowy dodatek do „Dziennika Polskiego i Dziennika Żołnierza”. Gdy „Dziennik…” przestał się ukazywać w druku w 2015 r., w papierze pozostał już tylko „Tydzień Polski” – aż do decyzji o zakończeniu jego wydawania na papierze z początkiem 2026 r.

MyPolska.UK jako „spadkobierca” i multimedialne centrum Polonii

Równolegle PFK postawiła na rozwój portalu MyPolska.UK, który sam opisuje się jako kontynuator misji „Dziennika Polskiego i Dziennika Żołnierza” oraz „Tygodnia Polskiego”. Serwis ma pełnić jednocześnie funkcję informacyjną i społeczną: publikować newsy, reportaże i wywiady, ale też rozwijać rozbudowaną „poradnię” (m.in. prawo pracy, podatki, sprawy po Brexicie, edukacja, zdrowie), a także moduły typu wydarzenia, ogłoszenia, nekrologi, repozytorium i archiwum.

Z perspektywy redakcyjnej – według relacji cytowanych w publikacjach opartych na PAP – kluczowym zadaniem ma być digitalizacja zasobów oraz znalezienie sposobów angażowania odbiorców w środowisku online i w mediach społecznościowych. Wśród wyzwań wymieniano też pogodzenie dwóch ról: repozytorium dokumentującego dorobek emigracji i codziennego źródła informacji dla dużej społeczności Polaków mieszkających na Wyspach.

Kim jest PFK

PFK to jedna z najbardziej rozpoznawalnych instytucji wydawniczo-kulturalnych polskiej emigracji w Wielkiej Brytanii. Źródła rocznicowe wskazują, że fundacja została założona w 1950 r. przez Juliusza Sakowskiego, a jej działalność splatała się z zapleczem organizacyjnym i wydawniczym „Dziennika Polskiego”. W opracowaniach podkreśla się również rolę środowiska emigracyjnego związanego z generałem Władysławem Andersem oraz innymi postaciami polskiego życia publicznego na uchodźstwie.

W wymiarze stricte wydawniczym MyPolska.UK (w części poświęconej oficynie PFK) podaje, że pierwsze książki pod szyldem fundacji zaczęły się ukazywać w 1963 r., a łączny dorobek to blisko 500 publikacji. W materiałach jubileuszowych pojawia się też liczba „ponad pół tysiąca tytułów” i nakład łączny rzędu ok. 1,5 mln egzemplarzy – co pokazuje skalę przedsięwzięcia i jego rolę jako zaplecza kultury oraz „obiegu słowa” poza PRL.

Jubileusz w Rubens i nowy projekt

Jesienią 2025 r. PFK obchodziła 75-lecie. Uroczystość odbyła się w Rubens at the Palace; w relacjach pojawia się informacja o udziale księcia Kentu Edwarda oraz o patronacie Marszałek Senatu Małgorzaty Kidawy-Błońskiej.

Z kolei na 28 stycznia w Ambasadzie RP w Londynie planowane jest spotkanie młodej Polonii, podczas którego po raz pierwszy mają zostać wręczone nagrody plebiscytu „TerazMy” organizowanego przez MyPolska.UK. Portal opisuje go jako pierwszą w Wielkiej Brytanii inicjatywę wyróżniającą polskich twórców internetowych i osoby aktywne społecznie; przewidziano 7 kategorii, łącznie 36 nominowanych, a głosowanie publiczności ma ruszyć 11 stycznia.

PAP/MyPolska.UK/PFK, bs