X
Szanowny Użytkowniku
25 maja 2018 roku zaczęło obowiązywać Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r (RODO). Zachęcamy do zapoznania się z informacjami dotyczącymi przetwarzania danych osobowych w Portalu PolskieRadio.pl
1.Administratorem Danych jest Polskie Radio S.A. z siedzibą w Warszawie, al. Niepodległości 77/85, 00-977 Warszawa.
2.W sprawach związanych z Pani/a danymi należy kontaktować się z Inspektorem Ochrony Danych, e-mail: iod@polskieradio.pl, tel. 22 645 34 03.
3.Dane osobowe będą przetwarzane w celach marketingowych na podstawie zgody.
4.Dane osobowe mogą być udostępniane wyłącznie w celu prawidłowej realizacji usług określonych w polityce prywatności.
5.Dane osobowe nie będą przekazywane poza Europejski Obszar Gospodarczy lub do organizacji międzynarodowej.
6.Dane osobowe będą przechowywane przez okres 5 lat od dezaktywacji konta, zgodnie z przepisami prawa.
7.Ma Pan/i prawo dostępu do swoich danych osobowych, ich poprawiania, przeniesienia, usunięcia lub ograniczenia przetwarzania.
8.Ma Pan/i prawo do wniesienia sprzeciwu wobec dalszego przetwarzania, a w przypadku wyrażenia zgody na przetwarzanie danych osobowych do jej wycofania. Skorzystanie z prawa do cofnięcia zgody nie ma wpływu na przetwarzanie, które miało miejsce do momentu wycofania zgody.
9.Przysługuje Pani/u prawo wniesienia skargi do organu nadzorczego.
10.Polskie Radio S.A. informuje, że w trakcie przetwarzania danych osobowych nie są podejmowane zautomatyzowane decyzje oraz nie jest stosowane profilowanie.
Więcej informacji na ten temat znajdziesz na stronach dane osobowe oraz polityka prywatności
Rozumiem

Msza w muzyce baroku

Ostatnia aktualizacja: 19.11.2018 14:00
W renesansie msza była najwyżej cenioną formą muzyki, nie tylko religijnej. Miała swoją strukturę, konwencję, swoje normy kontrapunktyczne. W baroku było już inaczej…
Audio
  • Msza w muzyce baroku (Między dźwiękami/Dwójka)
kościół Najświętszego Imienia Jezus w Rzymie
kościół Najświętszego Imienia Jezus w RzymieFoto: Shutterstock.com/Tupungato

Przede wszystkim "terytorium", na którym uprawiano tę formę, zostało ograniczone tylko do krajów katolickich. Nawet tam msza nie była już często formą pierwszoplanową, a na pewno nie miała już jednej, stałej i uniwersalnej struktury.

Od początku baroku we Włoszech zaistniał świadomy dualizm, kiedy to jednocześnie uprawiane były dwa style: antico i moderno. Ten pierwszy odwoływał się do renesansowego kontrapunktu, czy szerzej - estetyki stawiającej na doskonalenie norm czysto muzycznej natury (jak mówi Monteverdi). Ten drugi przynosił nowe pomysły, właściwe dla kształtującego się barokowego idiomu dźwiękowego. Jeszcze długo w XVII w. pisano msze in stile antico (czynili tak nawet wielcy nowatorzy w rodzaju Monteverdiego), choć z czasem ten styl zaczął przypominać martwy język. Stile moderno oczywiście zmieniał się, wchłaniał wszystkie nowości, jakie pojawiały się w muzyce świeckiej, wzbogacał, miał różne oblicza w różnych krajach. W Italii typowym zjawiskiem był monumentalny styl polichóralny, szczególnie lubiany w Rzymie, którego splendor, okazałość, przepych dźwiękowy odpowiadał ideałom kontrreformacji. Takie są choćby wspaniałe 16-głosowe msze Benevolego, kapelmistrza w papieskiej Capella Giulia. Ten styl znalazł kontynuację na dworze cesarskim w Wiedniu i w Salzburgu, gdzie powstawały bardziej jeszcze widowiskowe msze Bibera (z 53-głosową Missa Salisburgensis). Rzymski styl "kolosalny" nabiera stopniowo cech zachowawczych, natomiast szczególnie modne stają się rozbudowane msze pozostające pod silnym wpływem opery i kantaty, z ariami, duetami, chórami, efektowną partią orkiestry i wirtuozerią wokalną. Takie msze pisze A. Scarlatti, ale najświetniejszym przykładem nowej estetyki, nowego języka jest sławna Gloria Vivaldiego (RV 589). Kompozytor tworzy tu sugestywne, malarskie obrazy dźwiękowe, iście teatralne kulminacje, używa bogatej palety kolorystycznej, a wszystko to dla odmalowania skrajnych, silnych emocji.

Odmienne oblicze dźwiękowe ma msza we Francji, gdzie - zwłaszcza w czasach Ludwika XIV - reprezentacyjną formą muzyki sakralnej stają się wielkie motety. Msze tworzy głównie Marc-Antoine Charpentier, zatrudniony przez jezuitów w kościele św. Ludwika w Paryżu. To dzieła bardzo oryginalne i różnorodne, od kolędowej, pulsującej tanecznymi rytmami Mszy na pasterkę, po monumentalną Mszę dla p. Mauroy. Tu odnajdziemy wykwintny język francuskiego stylu, subtelną grę kolorów, bogactwo wokalnych ornamentów, delikatne cieniowanie emocji, Można zaryzykować stwierdzenie, że jest to związane z dokonującą się we Francji w czasach Pascala próbą pogłębienia życia duchowego.

***

Tytuł audycji: Między dźwiękami

Prowadziły: Ewa Obniska i Magdalena Łoś

Data emisji: 18.11.2018

Godzina emisji: 21.00

jp/mko


Ten artykuł nie ma jeszcze komentarzy, możesz być pierwszy!
aby dodać komentarz
brak

Czytaj także

Długa droga muzyki baroku

Ostatnia aktualizacja: 18.06.2018 12:55
W audycji "Między dźwiękami" opowiedzieliśmy o jednej z najbardziej doniosłych innowacji w muzyce baroku, którą była emancypacja muzyki instrumentalnej.
rozwiń zwiń

Czytaj także

Ewolucja motetu na przestrzeni wieków

Ostatnia aktualizacja: 06.10.2018 16:28
W audycji "Między dźwiękami" opowiadaliśmy o motecie, który zanim osiągnął szczyty artyzmu w dziełach Bacha czy Rameau, przebył długą drogę sięgającą swym początkiem średniowiecza.
rozwiń zwiń

Czytaj także

Motet we Włoszech, Niemczech, Francji i Polsce

Ostatnia aktualizacja: 21.10.2018 13:14
W audycji "Między dźwiękami" opowiadaliśmy dalszą historię motetu i jego wędrówki przez Europę.
rozwiń zwiń

Czytaj także

Muzyka wobec śmierci

Ostatnia aktualizacja: 05.11.2018 12:30
W audycji rozmawialiśmy o muzyce, która towarzyszy śmierci poprzez żałobne rytuały, gdzie odgrywa rolę pierwszoplanową, porządkując uroczystość.
rozwiń zwiń