Portal Polskiego Radia SA
słuchaj
shopping_cart
Polskie Radio
Section05

wyłączenie banerów

U Deotymy

1 sierpnia 1834 r., cztery lata po wyjeździe Chopina z kraju, urodziła się w Warszawie Jadwiga Łuszczewska, bardziej znana pod pseudonimem „Deotyma”. W dzieciństwie z niesłychanym zapałem uprawiała grę na fortepianie, ale choroba przerwała naukę. „Wszystkie owe uzdolnienia gdzieś przepadły, jakby je kto urzekł. […] Czułam dobrze, jak powinnam grać, ale palce nie chciały słuchać duszy” – pisała w Pamiętnikach. Była jedyną kobietą wśród poetów warszawskich, zainteresowaną Chopinem i jego muzyką. Przez jej salon na słynnych „czwartkach” przewinęło się w ciągu 39 lat blisko 45 tysięcy osób, wśród których było wielu muzyków wykonujących muzykę polskiego kompozytora, którego uwielbiała. W swym wierszu Nasze gwiazdy wyróżniała m.in. gwiazdę Chopina. W innym zaś, pieśń chopinowską nazywała „łzą natchnienia, spadającą w otchłań goryczy”. (md) Zobacz więcej na temat: 

Wiedeńskie znajomości

31 lipca 1829 r. 19-letni Chopin dotarł do Wiednia w towarzystwie swych kolegów Maciejowskiego, Celińskiego i Brandta. Opiekował się nimi Romuald Hube, profesor Uniwersytetu Warszawskiego. Fryderyk przywiózł ze sobą kilka listów polecających od profesora Elsnera. Młodego kompozytora z radością powitał Wilhelm Würfel, dyrygent Opery Wiedeńskiej, udzielający niegdyś lekcji w Warszawie. Fryderyk poznał skrzypka Ignacego Schuppanzigha, wiernego przyjaciela Beethovena. Zawarł także znajomość z Tobiaszem Haslingerem, wydawcą muzycznym, który obiecał w ciągu tygodnia opublikować Wariacje op. 2. Musiało jednak upłynąć aż siedem miesięcy, nim kompozycja ukazała się na rynku. Nigdy też kompozytor nie otrzymał należnego mu honorarium. Fryderyk spotkał się również z dyrygentem, przyjacielem zmarłego przed rokiem Schuberta, Franzem Lachnerem. Przestrzegał on młodego muzyka, by nie popełnił błędu Schuberta i dał się jak najszybciej poznać jako wirtuoz, a nie tylko jako kompozytor. (md) Zobacz więcej na temat: 

Sieroctwo

30 lipca 1832 r. Adam Mickiewicz w liście do swej matki napisał: „[...] – więc czytacie już moje książeczki!, Ty! Matko, może masz czasem jaką chwilę, w której uczucie dumy jest pociechą sieroctwa”. O stanie „narodowego sieroctwa” po upadku powstania listopadowego Maurycy Mochnacki tak pisał: „Ten stan owdowienia ojczyzny, ten stan narodowego sieroctwa dziwnie sprzyja interesowi przyszłej Polski”, trzymając Polaków w gotowości do walki. Zygmunt Krasiński w swej poezji stwierdził, że „[…] prawdziwym sprawcą sieroctwa jest ciągle uciekający czas, a podczas pobytu na ziemi homo viator jest sierotą po Bogu”. U Chopina to „narodowe sieroctwo” nabierało niezwykłych odcieni. Raz w samotną Wigilię Bożego Narodzenia w katedrze św. Szczepana w Wiedniu. Kolejny raz w słowach do Fontany: „W duszy tam gdzieś, mnie kochasz, tak jak i ja ciebie. A może teraz więcej jeszcze, bośmy obywa większe sieroty polskie, i Wodziński, i Witwicki, i Platery, i Sobański [odeszli]”. (md) Zobacz więcej na temat: 

Дві літератури поруч і разом | Основні періоди Української державності

Основні періоди Української державності. Різновиди періодизацій розвитку культури на етнічних українських землях. Багатство ономастики, пов’язаної із поняттям Русь, Україна в епохи Ренесансу, Бароко, Романтизму. Перші свідчення про Київську державу у Бертинських анналах Франкської імперії. Перший опис православної літургії у фіксації Ульріха фон Ріхенталя, літописця Констанцького собору. Свідчення про присутність України у важливіших політичних подіях і процесах у на Європейському субконтиненті. Zobacz więcej na temat:  українська культура література