Ta opowieść Szekspira brzmi jak współczesna diagnoza sytuacji społeczno-politycznej. Oto Koriolan, zasłużony dla kraju wódz, aby zostać konsulem, musi uniżyć się przed obywatelami Rzymu. Jego prawdomówność nie mieści się w kanonie relacji społecznych, natomiast kłamstwo i pochlebstwo jest pożądane, ponieważ zawodoli obywateli i pozwoli uzyskać ich głosy. Za brak dostosowania się do tych reguł, Koriolan zostanie wykluczony ze społeczności i okrzyknięty pyszałkiem. Co jednak, jeśli walka o życie w prawdzie popchnie go do okrutnej zemsty?
Mateusz oraz Karolina, ambitni studenci krakowskiej reżyserii, w ramach swoich zajęć, postanawiają przyjrzeć się pewnej tajemniczej sprawie kryminalnej. Wyruszają do podhalańskiej wsi Biały Dmuchawiec, aby zbadać sprawę kobiety oskarżonej o zamordowanie swojego narzeczonego. Elżbieta Surówka miała przed laty zabić Jana Liszaja, po czym zakopać go i zamurować pod własnym, świeżo wybudowanym za pieniądze bogatej ciotki z Ameryki domem.
Oto para współczesnych trzydziestolatków - On (Łukasz) to marzący o debiucie poeta. Ona (Marta) to aspirująca pisarka, pracująca nad swoją pierwszą powieścią. Młodzi mieszkają w centrum Warszawy w wynajętym od stryja mieszkaniu. I wszystko byłoby pięknie, gdyby nie ich związkowy kryzys i jeszcze… pewien niemal dwustuletni lokator, który zadomowił się w szafie.
Krysia Bednarek wraca do czasów pandemii i lockdownu. Odważnym i oryginalnym językiem opisuje dojrzewanie Żanety, jej wchodzenie w dorosłość, które przypada akurat na ten wyjątkowy czas. Podejmuje także trudny temat groomingu i wykorzystania seksualnego. Autorka nie rysuje pastelowego portretu rodzinnego i społecznego, jednak w ironicznym, wręcz utopijnym zakończeniu sugeruje możliwość zmiany. Bo nawet jeśli dziś wciąż jeszcze daleko nam do zatarcia większości społecznych antagonizmów, to edukacja i międzyludzka solidarność mogą sprawić, że jutro będzie odrobinę lepiej. Wszystko przecież zależy od nas, prawda?
Treść słuchowiska można by spróbować opisać jednym zdaniem: Barbarzyńcy idą na Zachód. Jednak byłoby to uproszczenie. Treść sztuki stawia ważne pytania - czy człowiek, który nie walczy, jest uważany przez innych za przedmiot? Czy potrzeba spokoju, ciepła i dostatku nie odbiera nam czujności i odwagi? I czy jesteśmy w stanie bronić się przed tymi, którzy przychodzą nas skrzywdzić? Do spokojnego domu przychodzi wariat. A może to prorok? Tak rozpoczyna się ta opowieść radiowa...
"WARSZAWIANKA, raport Starego Wiarusa" w formie słuchowiska to hołd złożony Teatrowi Polskiego Radia w dniu setnej rocznicy pierwszej prezentacji słuchowiska na falach eteru. To nawiązanie do spektaklu w reżyserii Alojzego Kaszyna, który zainaugurował istnienie Teatru w Polskim Radiu 29 listopada 1925 roku.
Po piętnastu latach ciszy los ponownie splata drogi Michała i Łuki. Spotkanie, które miało być zwykłą rozmową, przeradza się w podróż przez wspomnienia, pełną niedopowiedzeń, pytań bez odpowiedzi i refleksji nad tym, jak inaczej mogłyby potoczyć się ich losy.
Bezkompromisowa, brawurowa i głęboko osobista. Autobiograficzna proza Elizy Kąckiej to literacka eksplozja odwagi i wrażliwości. To opowieść o podwójnym doświadczeniu pewnej odmienności i nieprzystawalności do społecznych schematów i o mozolnym, lecz pięknym budowaniu nieoczywistej relacji. O byciu matką i córką, o dryfie przez życie, performowaniu codzienności i wydreptywaniu ścieżek wiedzy. O dzielności i miłości. O życiu w kokonie i odważnym przeobrażeniu się w motyla. O tym, jak słowa potrafią znaczyć więcej, niż się wydaje i jak to jest widzieć je w kolorach.
Autorka tekstu, Magdalena Drab, czerpała inspirację z prawdziwych wydarzeń. W latach dziewięćdziesiątych w Radomiu zawodnicy karate stworzyli gang. Zanim zostali schwytani, dokonali niemal trzydzieści napadów. Ich znak rozpoznawczy? Podczas włamań zachowywali się zaskakująco szarmancko, niemal empatycznie wobec swoich ofiar. Podczas jednego z takich włamań, w mieszkaniu Samotnej Matki pojawia się Zbir. Spotkanie, które miało być tylko kolejną kradzieżą, zaskakuje ich oboje…
W jednym z bloków na zwykłym osiedlu kobieta coraz mocniej zanurza się w świat, który sama sobie stworzyła. Uważa się za królową Bonę, wydaje dekrety, czuwa nad porządkiem swojego dworu - córki, wnuczki i psa. W tym świecie absurd miesza się z czułością, a choroba z godnością. "Nie jestem jakaś chora" to słuchowisko o rodzinie, która próbuje zachować bliskość, gdy pamięć zaczyna się kruszyć.
