Izabela Kłosińska. Operowy talent, który musiał wybuchnąć

Ostatnia aktualizacja: 20.11.2026 13:15
– W czasie długiej kariery w Teatrze Wielkim zaśpiewałam właściwie większość moich pierwszoplanowych ról. Miałam kontakt ze wspaniałymi śpiewakami, którzy byli dla mnie inspiracją. A poza tym ta mobilizacja, że stoję na scenie obok wielkich gwiazd, wielkich śpiewaków, wymagała ode mnie świetnego przygotowania, profesjonalnego opanowania materiału. Tak małymi krokami wchodziłam w coraz większe i bardziej odpowiedzialne role – opowiadała w Dwójkowych "Zapiskach ze współczesności" Izabela Kłosińska, znakomita sopranistka i pedagożka.
Sopranistka Izabela Kłosińska podczas występu. Artystką była bohaterką Dwójkowego cyklu Zapiski ze współczesności
Sopranistka Izabela Kłosińska podczas występu. Artystką była bohaterką Dwójkowego cyklu "Zapiski ze współczesności"Foto: PAP/Andrzej Rybczyński

To opowieść o wielkiej pasji i naturalnym talencie, który dzięki czujnym i zaangażowanym pedagogom rozwinął się w jedną z najwspanialszych karier w historii polskiej sceny operowej. – Ja wiedziałam, że muszę być w tej muzyce. To było moje życie. To był mój tlen – mówiła sopranistka Izabela Kłosińska, bohaterka "Zapisków ze współczesności".

POSŁUCHAJ:

>>> Izabela Kłosińska #1. Dom rodzinny

>>> Izabela Kłosińska #2. Edukacja

>>> Izabela Kłosińska #3. Pierwsze sukcesy

>>> Izabela Kłosińska #4. Występy

>>> Izabela Kłosińska #5. 

Dom wypełniony muzyką

Artysta przyszła na świat w Warszawie w 1958 roku. Jej pierwszą szkołą muzyczną był rodzinny dom, który rozbrzmiewał muzyką z radia i tą wykonywaną przez obdarzonych muzycznym talentem rodziców.

– Moja mama dość wcześnie zorientowała się, że ja mam taką smykałkę do naśladowania. Pamiętam scenę ze swojego dzieciństwa. U nas non-stop grało radio i ja bardzo często go słuchałam, w domu były też kilkupoziomowe stojaki na kwiaty. Jak coś mi się podobało i coś na mnie zadziałało, to ja sama później, już bez radia, do tych kwiatków na tych różnych poziomach odgrywałam jakieś scenki. Śpiewałam do tych kwiatków, rozmawiałam z nimi – wspominała artystka.

Czytaj również:

Już wtedy ogromną satysfakcję dawały jej publiczne występy. – Pamiętam uroczystości rodzinne, imieniny, urodziny, rocznice. Moja mama brała akordeon i grała, a ojciec śpiewał. Miał genialnej barwy baryton, bardzo mocny głos. Czasami mama prosiła: «Izunia, zaśpiewaj coś dla gości». I mama grała, a ja śpiewałam. Ja się wtedy wyzwalałam. Czekałam, żeby móc się pokazać, żeby oni wszyscy usłyszeli, co ja mam do powiedzenia, a szczególnie do zaśpiewania – opowiadała Kłosińska.

Big beat, improwizacja i jazz

Talent śpiewaczki zauważyli w pedagodzy już w latach szkolnych. Kłosińska występowała na akademiach, grała też w zespole bigbeatowym. Potem w jej życiu pojawił się jazz.

– Miałam taką umiejętność, że wystarczyło mi zagrać jakieś harmoniczne akordy i ja, nie znając nut, potrafiłam do tego dorobić muzykę. Dlatego już jako nastolatkę fascynował mnie taki jazz improwizowany. Zresztą przeszłam też przez big-beat. W liceum ogólnokształcącym powstał szkolny zespół big-beatowy, tak dobry, że był wynajmowany przez różne licea na bale maturalne. Moim zadaniem było się tylko nauczyć tekstu, bo ja wtedy jeszcze takie rzeczy śpiewałam "normalnie", ale później taka fantazja się we mnie rozwinęła, że lubiłam improwizować – dzieliła się wspomnieniami śpiewaczka.

Ze środowiskiem muzyków jazzowych Kłosińska zintegrowała się podczas Konkursu Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze (w którym artystka zdobyła trzecią nagrodę). To wtedy poznała cenionego pianistę Andrzeja Jagodzińskiego, z którym później występowała m.in. na festiwalu "Jazz nad Odrą".  To "Jagoda", jak o nim mówiła, przekonał śpiewaczkę do zdawania do Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Warszawie (obecnie UMFC) przy ulicy Okólnik i wspierał ją podczas studiów, gdy – jako samouk – musiała nadrobić teoretyczne zaległości.

Od studenckiego "Xerxesa" do Carnegie Hall

Po raz pierwszy na deskach Teatru Wielkiego – Opery Narodowej, z którym w przyszłości miała związać niezwykłą i bogatą karierę, Kłosińska stanęła jako studentka III roku. Razem z kolegami i koleżankami pod okiem pedagogów przygotowała inscenizację opery "Xerxes" Georga Friedricha Händla.

– Wykonywałam rolę w towarzystwie świetnych głosów, między innymi Ewy Podleś, która śpiewała tam partię Amastris. Tam miałam pięć czy sześć arii, ale jedna była całkowicie moja, z genialną średnicą, z bardzo energetycznym, świetnym wyjściem w górę. Ja tylko na tę arię czekałam. A na przedstawieniu był Antoni Wicherek, dyrektor artystyczny Teatru Wielkiego, był Wiesław Ochman, było wielu wspaniałych artystów tego teatru. I pamiętam, że jak zaśpiewałam tę arię, to były takie brawa i takie krzyki. To był mój wieczór, mój i Ewy Podleś – opowiadała artystka.



Jako solistka Teatru Wielkiego – Opery Narodowej Kłosińska zadebiutowała w roli Musetty w "Cyganerii" Pucciniego. Po niej przyszły kreacje w "Madame Butterfly", "Fauście", "Królu Rogerze", "Traviacie", "Don Carlosie", "Strasznym dworze", "Don Giovannim", "Carmen", "Weselu Figara" i innych wielkich dziełach operowych. Artystka ma w swoim dorobku m.in. występy w Filharmonii Berlińskiej, Musikverein, Victoria Hall i Carnegie Hall, a w repertuarze - dzieła oratoryjne i kantatowe od baroku po muzykę współczesną.

Z Teatrem Wielkim – Operą Narodowej artystka pozostaje związana do tej pory - obecnie jako konsultantka ds. obsad. Jest również cenioną pedagożką; wykłada m.in. na Uniwersytecie Muzycznym Fryderyka Chopina.

***

Tytuł audycji: Zapiski ze współczesności

Przygotowanie: Anna Skulska

Data emisji: 16-20.11.2026

Godz. emisji: 12.45

oprac. Kamila Snopek

Czytaj także

Inny czas, te same emocje. Konkurs Wieniawskiego we wspomnieniach uczestników

Ostatnia aktualizacja: 16.10.2026 13:15
Przebieg trwającego 17. Konkursu Wieniawskiego śledzimy w radiu, telewizji i w internecie, najświeższych informacji dostarczają nam social media, a uczestnikom towarzyszy batalion komentatorów, fotoreporterów i dziennikarzy. A jaki obraz rywalizacji zachował się w pamięci jego uczestników sprzed kilkudziesięciu lat? Wspomnień wybranych bohaterek i bohaterów z kart historii konkursu słuchaliśmy przez cały tydzień w cyklu "Zapiski ze współczesności".
rozwiń zwiń
Czytaj także

Andrzej Krakowski: moją pierwszą płatną pracę w filmie dostałem jako 11-latek

Ostatnia aktualizacja: 13.11.2026 13:00
- To było na planie "Małych dramatów" Janusza Nasfetera. Miałem wtedy niecałe 11 lat i opiekowałem się dziećmi-aktorami, którzy mieli po 6-7 lat. Zarobiłem wtedy 100 złotych. To była moja pierwsza płatna praca w filmie. Tak że dzisiaj mogę spokojnie powiedzieć, że za mną 70 lat kariery filmowej - uśmiechał się w Dwójce Andrzej Krakowski, polsko-amerykański reżyser, scenarzysta i producent filmowy, profesor uczelni w Nowym Jorku oraz autor książek z historii filmu.
rozwiń zwiń